We denken allemaal dat dit ons nooit zal overkomen....maar het kan je zomaar overkomen..

Ik ben Monica en woonde en werkte 30 jaar in de Haarlemmermeer als gespecialiseerd verpleegkundige op o.a. de operatiekamers. Door ziekte en behandeling en operaties in het AVL, raakte ik mijn baan na 25 jaar kwijt. Kanker staat niet goed op je cv en aangenomen worden kun je helaas vergeten. Ik heb 2 jaar alleen met mijn dochtertjes gewoond, maar kon dit zonder alimentatie niet meer betalen. De rechtszaak duurde jaren. Om gedeelde voogdij te krijgen had ik huisvesting nodig voor de kinderen. 

De gemeente Haarlemmermeer heeft keer op keer de urgentie afgewezen voor een woning en na 2 jaar werden mijn kinderen toegewezen aan mijn ex man, die een woning had. 

Geen kinderen, geen huis, geen werk en geen toekomstperspectief behalve blijven knokken voor een woning bij de gemeente. Ik heb gesprekken gehad met de burgermeester, maar hij trok zijn handen overal van af. Ik heb met een roeptoeter op de balie in het gemeentehuis gestaan, een dame van sociale zaken kwam naar mij toe met de opmerking "maar uw kinderen hebben toch een huis bij hun vader?" Ik kreeg een mapje mee met instanties die woningen aanbieden. Anti kraakwoningen waar kinderen niet waren toegestaan. Ik heb aandacht gevraagd voor mijn situatie in de gemeenteraad, waar ik spreektijd had aangevraagd.

Na 7 jaar knokken en dakloosheid, heeft de gemeente NIETS voor mij gedaan. Ik krijg zelfs geen permissie om op de camperplek in Vijfhuizen te staan. Mijn Maatschappelijk werker en wijkagenten hebben ook contact gezocht met de gemeente, ivm verblijf op gevaarlijke afgezonderde plekken in het bos, waar veel criminele dingen gebeuren. 2 weken geleden ben ik berooft van mijn laatste centjes en mijn geliefde oude Canon spiegelreflex camera door 2 mannen met een pistool op mijn hoofd. Mijn enige waardevolle bezit, vooral emotioneel. Ook mijn gezondheid is besproken. Naast k heb ik helaas reuma en een versleten rug en nek met uitval in armen en benen. 

Ik ben emotioneel en fysiek op. Ik heb een klein caravannetje uit 1982, 3 jaar geleden voor weinig kunnen kopen maar mijn kippetje (caravan) is oud en geeft weinig beschutting meer tegen kou, wind en regen. Electra, gas of water heb ik niet tot mijn beschikking. 

Ik ben een minimalist, heb weinig nodig en zeker geen luxe. Maar door de vochtige en tochtige caravan gaat mijn gezondheid achteruit.

Ik leef van een WGA, onder het sociaal minimum vanwege dakloosheid. Ik zou dolgraag sparen en zelfvoorziend zijn, maar met het weinige geld wat ik na 30 jaar hard werken ontvang kan ik net asn leven en mijn kinderen financieel bijstaan. Zij zijn vaak bij mij in de caravan omdat we elkaar missen. Ik kan u niet beschrijven hoeveel leed de kinderen en ik hebben gehad door uit elkaar gehaald te worden ivm...geen woonruimte.

Ik heb krantenartikelen over mijn situatie toegevoegd zodat u een beter idee krijgt van deze ondraaglijke situatie. Er verschijnt ook een groot artikel in het NH dagblad binnenkort.

De kinderen zijn al wat groter, tieners en hebben aangegeven dat ze liever hebben dat ik veilig ben ik Portugal, waar onze familie woont. 

Mijn overleden vader heeft ons zijn geboorte huisje nagelaten in een klein dorpje.  Er moet veel asn gebeuren. 

Een mens heeft een doel nodig, toekomst perspectief. Ik ben niet meer de jongste, maar zou dolgraag met een beter klein caravannetje naar Portugal gaan om daar een nieuw leven op te bouwen. Werken aan het huisje en de vele olijvenbomen van mijn vader. Ik voel mij prettig in een rustige omgeving.

De parkeerplaats waar ik "mag" staan zonder bekeurd te worden is onleefbaar. Er wordt 's avonds en 's nachts geraced en het liefst vlak langs de caravan. Midden in de nacht wordt er door jongelui tegen de caravan geschopt en gescholden.  Dit is geen leven en er is blijkbaar geen plek voor mij helaas in Nederland. 

Ik heb een ander beter caravannetje nodig, een gaskachel op gasfles, een generator om elektriciteit te kunnen opwekken. Voor hier, maar ook in Portugal. 

Ik ben mij zeer bewust dat er schrijnender gevallen zijn, zoals zieke kindjes die financiële hulp nodig hebben..

Maar mocht u toch nog in de gelegenheid zijn om mij weer op de rails te helpen, ben ik u enorm dankbaar. Ik maak een blog aan, zodat u kunt meekijken naar mijn nieuwe avontuur en dat uw centjes wel besteed worden. 

Met vriendelijke groet,

Monica