Op deze foto zie je mijn ouders,nu bijna 7 jaar geleden,ze waren toen 50 jaar getrouwd. Wij(mijn 2 broers en ik zelf) hadden een reisje voor hun gepland,maar is door problemen met mijn vader toen niet doorgegaan.Hij moest een nieuwe heup.Mijn ouders zijn altijd harde werkers geweest.Mijn vader stond al als stratenmaker te werken op jonge leeftijd,en heeft dat meer dan 50 jaar gedaan.Mijn moeder heeft naast onze opvoeding,altijd gewerkt op een borduuratelier.Dit met de hand ,heel fijn borduurwerk op jassen met goud en zilverdraad,zelfs voor onze willem alexander heeft ze ooit een embleem op zijn jacket geborduurd.Mijn ouders staan altijd klaar voor iedereen.Toen de vader van mijn zoon ernstig ziek was,kwam mijn moeder regelmatig langs met soep en om mijn zoon en mij een hart onder de riem te steken.Nadat de vader van mijn zoon stierf kon ik altijd bij mijn ouders terecht.Nu in Juli bijna 2 jaar geleden sloeg het noodlot toe bij mijn oudste broer patrick.Hij kreeg een epileptische aanval in oostenrijk tijdens zijn vakantie en kwam in het ziekenhuis terecht.Spannende momenten volgde,met uiteindelijk terug in Nederland de diagnose: Lymphoklierkanker in zijn hoofd.Mijn ouders en natuurlijk mijn schoonzus radeloos en met de vragen Wat Nu? Mijn broer had al 10 jaar bechtref,maar werkte ook als stratenmaker .Hij bleef op de been door zware medicatie.Nu vele chemokuren en bestralingen achter de rug,weten we dat je uit behandeld bent.1 op de 100.000 nederlanders krijgen deze ziekte in 1 jaar,ze weten er nog veelste weinig van.Vooral mijn ouders zijn altijd bij mijn broer,of onderweg naar mijn broer.Nu al bijna 2 jaar mantelzorger van hun eerste kind.Hun eerste zoon nu 55 jaar oud,en mijn ouders worden beide dit jaar 80 .Het is pijnlijk hun zo te zien,en ook tijdens de eerste lockdown, niets is hun teveel.Gelukkig kan mijn schoonzus altijd een beroep doen op mijn ouders.Ik zie hoe ver de liefde voor een kind gaat bij ouders...vorig jaar in oktober hadden we al bijna afscheid moeten nemen omdat mijn broer een bloeding kreeg,hij is wat opgeknapt..maar er komt een dag dat de zorg voorbij is en mijn ouders in een gat zullen vallen.Ik wil vooral mijn ouders een reis naar keuze aanbieden,toen ze 50 jaar getrouwd waren is het niet door gegaan ,nu 24 okt zijn ze 57 jaar getrouwd en een reis om op adem te komen hebben ze dubbel zo hard nodig.Mijn vader kan periodes hebben dat hij last heeft van kluster hoofdpijn.Ze verdienen wat liefde terug,omdat ze zoveel liefde al hebben gegeven.De tranen die ze al hebben laten vloeien,ik wil zo graag weer eens een glimlach zien op hun gezicht.Patrick is thuis,gaat 2 keer per week naar een dagverblijf waar hij samen is met mensen die dementie hebben Hij maakt daar tekeningetjes,kleien,spelletjes,om zijn vrouw ook wat te ontlasten.Naast haar baan in de zorg,is er natuurlijk ook erg veel veranderd in haar leven.Ze slaapt al bijna 2 jaar beneden op de bank,om op die manier dicht bij patrick te zijn,die natuurlijk niet altijd meer weet wat hij doet.Hij leeft in zijn eigen wereldje.Heeft een kort termijn geheugen,het is zwaar.Voor zowel zijn vrouw,zijn 2 kinderen en mijn ouders.Mijn ouders hebben 3 kleinkinderen,waarvan 1 vader al overleden is.Mijn broer gaat hier ook aan overlijden. De artsen kunnen niet met zekerheid zeggen hoe lang hij nog heeft,omdat ze er zo weinig van weten.Straks hebben al de kleinkinderen 25,24 en 22 geen vader meer,ieder van ons weet dat het leven hard en meedogenloos is,daarom zou het zo fijn zijn om samen nog iets leuks te kunnen gaan doen,om samen nogeens te kunnen lachen,en alle zorgen even te kunnen vergeten!