For Englisch, scroll down.

Ik heb een vriendin in Zuid-Afrika.../

Zij staat in het midden van deze foto, voor het pand waar zij nu op grond ligt met haar kinderen, haar kleinkinderen en de kinderen in haar care.

Eureka Olivier is haar naam. Zij is een Rough Auntie. Wil je weten wat het is een om een Rough Auntie te zijn, kijk dan vooral naar de gelijknamige docu via deze link: https://vimeo.com/47444359. Ik zag die documentaire, veel later dan dat hij uitkwam in 2008.. En ik besloot om deze kleine mensenrechtenorganisatie te steunen, en zo ontstond Stichting Bobbi Bear Nederland. Wij kregen een ANBI status, en onze website foodforbobbibear.com werd gemaakt. 

Als ik contact heb met mijn vriendin, dan noem ik haar E. Vanmiddag en vanavond heb ik veel contact met E. De rellen in Amanzimtoti, KwaZulu Natal, Zuid-Afrika zijn verschrikkelijk. E. Zit daar middenin op dit moment.

E. zet zich al meer dan 20 jaar in om getraumatiseerde kinderen te helpen. Zij gaf mij ooit haar levensverhaal op 5 A4-tjes. Dat verhaal toont een bijna ongelooflijke reeks van vreselijkheden waarvan je denkt dat die onmogelijk in één leven kunnen voorkomen. Maar het kan. 

Het is ongelooflijk dat zij al die ervaringen in iets positiefs heeft omgezet. De gebeurtenissen motiveerden haar om kinderen te helpen, om de organisatie te helpen die er ooit was voor één van haar kinderen. Ook al raakte zij ook dit kind weer kwijt, ze bleef Operation Bobbi Bear dankbaar en besloot om haar leven te wijden aan deze mooie organisatie. E. is voor mij een toonbeeld van veerkracht.

Ondertussen heeft zij het afgelopen jaar ook alweer gedeald met zware persoonlijke omstandigheden, naast alle Covid19 crisissen bij Operation Bobbi Bear, waar zij de dagelijkse leiding heeft. En net als zij weer vandaag een eigen huisje zou betrekken en haar spullen uit de opslag kon halen, breekt dus de hel los in KwaZulu Natal. 

Aanhangers van Zuma plunderen rondom het safehouse van Operation Bobbi Bear de supermarkten, en zetten de opslag waarin haar spullen staan in de fik. Alles weg, al haar bezittingen. Slechts een paar foto's weet zij nog te redden samen met haar kleindochter. Dan moet zij vluchten voor explosies.

Ze weet het even niet meer, zo appt ze mij de hele middag. Zij ziet haar community in brand staan, hoort schoten en stuurt mij legio filmpjes en foto's van de acute dreiging. Ze zegt dat ze zo moe is, van het strijden, en ik snap dat zo goed. Ze zegt dat ze de kracht niet meer heeft. "Jawel", zeg ik haar vanmiddag nog. "Die heb je wel, maar begrijpelijkerwijs voel je die kracht nu even niet. Nu eerst veilig blijven, plannen komen later". "Hoeveel kan een mens hebben?" vraagt zij mij. Ik weet het niet. Echt niet.

In het begin van de avond appt ze dat er 10 "bikers" zijn gekomen die voor de hekken van het safehouse barricades hebben opgeworpen. Of het genoeg is om de menigte van 500 protestanten die volgens haar bronnen onderweg zijn tegen te houden, weet ze niet. Ze is bang. De kinderen in haar care zijn bang. Opnieuw getraumatiseerd. Legerhelicopters vliegen over, en ik weet nog hoe E. eerder vertele dat de kleintjes ineen konden kruipen bij harde geluiden. Wat zullen ze nu weer bang zijn.

Na de speech van Ramaphosa hebben we weer contact. Ik probeer haar op te beuren met nieuws dat haar misschien kan helpen tegen de wanhoop die haar lijkt te overspoelen. Haar spullen, daar komt vast een oplossing vol. "Ik probeer wel wat geld in te zamelen" zeg ik. "Want zonder jou is Operation Bobbi Bear niet verloren, maar wel even behoorlijk stuurloos, op zijn minst. Als het goed gaat met jou, helpen wij ook de organisatie". Dat zeg ik haar zo vaak als ik wil helpen. 

Maar in plaats van haar antwoord krijg ik dit bericht: "B, I am shaking.They are shootings right here by our wall, we have all the kids on the floor, and they are shaking too....".

"Shhhtt" zeg ik paniekerig. "Zet je telefoon wel op stil heh?"... Ik durf niet meer te appen nu. Ik bid nooit, maar nu wel. Op mijn manier. "Lieve Heer, wie u ook bent...U kent mij nog niet. Maar als het enigzins mogelijk is, help mijn vriendin en haar familie en kinderen in care dit alsjeblieft te overleven. Niet om mij verdriet te besparen, maar om deze moedige vrouw te redden, die zoveel betekent voor een hele gemeenschap. Die al talloze kinderen heeft gered uit een levensbedreigende situatie. Die een beetje geluk verdiend en echt niet zoveel vraagt. Amen"

Ik heb nog niet durven appen. In plaats daarvan zet ik deze doneeractie op. 

Om haar te helpen haar kracht terug te krijgen zamel ik geld in voor een nieuwe inboedel voor haar. 

Helpt u mee? Dan helpt u ook al die kinderen die niet zonder haar kunnen! Help een Heldin.

__________________________________________________________________________________________________

I have a girlfriend in South Africa.
She is on this picture with me, the one with the loger hair, in front of the building where she now lies on the ground with her children, her grandchildren and the children in her care.
Eureka Olivier is her name. She is a Rough Auntie. If you want to know what it's like to be a Rough Auntie, take a look at the documentary of the same name via this link: https://vimeo.com/47444359. I saw that documentary much later than it came out in 2008. And I decided to support this small human rights organization, and that's how the Bobbi Bear Netherlands Foundation was born. We received an ANBI status, and our website foodforbobbibear.com was created.
When I have contact with my girlfriend, I call her E. And she calls me B. That saves letters when texting.....
I have been in contact with E since this afternoon. The riots in Amanzimtoti, KwaZulu Natal, South Africa are terrible. E. Right in the middle of that right now.
E. has been committed to helping traumatized children for more than 20 years. She once gave me her life story on 5 A4 sheets. That story shows an almost unbelievable series of horrors that you think are impossible to happen in one lifetime. But it can.
It is unbelievable that she has turned all those experiences into something positive. The events motivated her to help children, to help the organization that once was there for one of her children. Even though she lost this child again, she remained grateful to Operation Bobbi Bear and decided to dedicate her life to this beautiful organization. For me, E. is an example of resilience.
In the meantime, she has also dealt with difficult personal circumstances in the past year, in addition to all Covid19 crises at Operation Bobbi Bear, where she is in charge of daily management. And just as she would move into her own house again today and get her things out of storage, all hell breaks loose in KwaZulu Natal.
Zuma supporters loot the supermarkets around the safehouse of Operation Bobbi Bear, and set fire to the storage where her belongings are kept. All gone, all her possessions. She only manages to save a few photos together with her granddaughter. Then she has to flee from explosions.
She doesn't know anymore, so she texts me tonight. She sees her community on fire, hears gunshots and sends me countless videos and photos of the acute threat. She says she's so tired from fighting, and I understand that so well. She says she no longer has the strength. "Yes", I say, "You do have it, but understandably you don't feel that power right now. Stay safe now, plans come later." "How much can a man have?" she asks me. I do not know. Not really.
In the early evening she texts that 10 "bikers" have arrived and have erected barricades in front of the gates of the safe house. She doesn't know whether it will be enough to stop the crowd of 500 protesters who, according to her sources, are on their way. She is afraid. The children in her care are scared. Traumatized again. Army helicopters fly over, and I remember how E. used to say that the little ones could cringe at loud noises. How scared they will be now!
After Ramaphosa's speech we are in contact again. I try to cheer her up with news that might help her with the desperation that seems to overwhelm her. Her stuff, there's bound to be a solution for that. "I'll try to raise some money," I say. "Because without you, Operation Bobbi Bear is not lost, but just as pretty out of control, at the very least. If you're doing well, we'll help the organization too." I tell her that as often as I want to help her, and now I do.
But instead of her answer I get this message: "B, I am shaking.They are shootings right here by our wall, we have all the kids on the floor, and they are shaking too....".
"Shhhtt" I say panicked. "Put your phone on silent heh?"... I don't dare to text anymore. I never pray, but now I do. My way. "Dear Lord, whoever you are...You don't know me yet. But if it is possible, please help my friend and her family and the children in her care to survive this."
"Not to spare me grief, but to save this brave woman, who means so much to an entire community. Who has already saved countless children from a life-threatening situation. Who deserves a little happiness and really doesn't ask that much. Amen."
To give Eureka Olivier a new start, and with that again energy to continue fulfilling her hero role, I am raising money. Follow the link below if you want to participate.