Mijn vriend is in januari vertrokken naar zijn thuisland omdat hij een procedure moest doorlopen in het leger daar. Bij vertrek bleek zijn visa niet meer actief te zijn. Hij kreeg een inreis verbod van 2 jaar. Ik heb dat aangevochten omdat vele dingen niet juist leken en ik heb de rechtszaal daar over gewonnen. Mijn vriend mag terug komen. Maar...Omdat hij niet terug kon heeft hij in Israël een zorg baan genomen, waar hij als slaaf wordt behandeld. Hij moet nu voor zijn inburgeringsexamen gaan leren, maar krijgt daar geen tijd voor. Hij werkt, 7 dagen per week dag en nacht. Aan de woning is een stukje aangebouwd en hij slaapt door een deur gescheiden in de achter.ruimte. Omdat hij er 's nachts ook vaak uit moet. Hij probeert al 3 maanden om een paar dagen vrij te krijgen, maar het Agentschap zegt geen vervanger te hebben. Hij werkt bewust in het buitenland omdat er in zijn land geen droog brood te verdienen is, maar hij heeft 3 zonen die naar de universiteit gaan en die kosten zijn hoog. Net als hier ook uitwonend, maar dan op 11 uur reizen van huis. We kennen elkaar nu 2 jaar en waren aan het uitvogelen hoe we verder wilden. Ik wil graag gaan samenwonen in de nabije toekomst, maar ik heb door omstandigheden niet de financiele basis om hem hierheen te laten komen. Zelf wilt hij geen asiel aanvragen, want hij heeft zijn kinderen in zijn thuisland en hij hoeft zijn hand niet op te houden bij de overheid. Hij heeft werk genoeg om uit te kiezen als hij hier is. Dan kan hij ook voor mij zorgen. Maar daar neemt de IND geen genoegen mee. Wij willen alleen maar samen leven, samen eten, samen opstaan en leven! De eenzaamheid kwijtraken. De zin van het leven weer voelen. Hoe meer geld we ophalen hoe beter, maar alles is een zegen. Het is moeilijk om te vragen, maar onze enige kans. Ik kom er nu dus achter dat we geeneens een foto van ons samen hebben. En ik heb ook geen "vrienden" of familie om het te delen.