Het water heeft ons huis meegenomen.

Alles wat we hebben opgebouwd, alles wat van ons was, is in enkele ogenblikken verdwenen. Maar het moeilijkste was niet om de muren te zien instorten, maar om te weten dat mijn familie — op de bovenverdieping vastzaten, terwijl het water steeg en ik hen niet kon bereiken, terwijl de lijnen uitgevallen waren en ik geen contact met hen kon krijgen.

Ik probeerde door de stroom die over de weg stroomde te gaan, wanhopig om bij hen te zijn… maar het lukte niet. Naarmate ik verder liep op de weg die nu op een rivier leek, groeide de angst. Het water was zo koud en het was zo donker. Een gendarme vertelde me dat een man door het water was meegesleurd, en mijn hart stond een paar seconden stil, maar ik bleef door het water stappen.

Ik kwam aan op de straat van mijn jeugd, die nu bedekt was met bomen en palen. De huizen van mijn buren waren verwoest. Ik zag sommigen van hen op de bovenverdieping, ze zeiden ons dat we niet naar binnen moesten gaan om hen te halen, arme mensen… Ik riep naar de mijnen, maar ik hoorde niemand. Ik voelde mijn benen slap worden. Het was het meest verschrikkelijke gevoel van machteloosheid.

Ik heb gehuild, geschreeuwd, gebeden. En God heeft mijn gebeden verhoord: God heeft hen kracht gegeven en ze kwamen er goed uit — mijn man, mijn ouders, mijn broers en neven zijn ongedeerd gebleven. Toen ik hen eindelijk in mijn armen kon sluiten, wist ik dat er nooit een mooier moment zou bestaan dan dat. De schok die we hebben meegemaakt zullen we nooit vergeten. In zulke momenten begrijp je wat echt belangrijk is. Niet het huis. Niet de spullen. Maar de mensen. Broers, ouders, kinderen, familie. De liefde tussen ons. aub help ons om weer en Woning te hebben 🙏