Mijn naam is Thierry,  66 jaar, op pensioen, gehandicapt (66%> 12 punten) chronisch pijn patiënt en ondertussen ben ik ook hart en longpatiënt.

Ben volledig afhankelijk van eigen vervoer daar de pijn na +- 400 meter te voet niet te houden is.

Mijn sociale leven zit zo goed als op nul, als ik nu nog mijn auto verlies (een nieuwe is uitgesloten en voor een deftige tweedehands is er geen reserve) dan weet ik niet hoe het uit gaat draaien.

Nu, op februari 2014 overleed mijn vrouwtje op 55 jarige leeftijd aan kanker, we waren net 35 jaar gehuwd.

Dankzij mijn dochter, kleinzoon en de toenmalige hobby ben ik met de hakken over de sloot 2014 doorgekomen.

Enige tijd later leerde ik een andere dame kennen waar het zei ging met klikte, zo goed zelfs dat we besloten om te gaan samen wonen en later te huwen.

Echter zoals wijlen mijn vader steeds zei, als het te mooi is om waar te zijn let dan op!

Ik had naar zijn woorden moeten luisteren, ik liep in de val van een zeer geslepen iemand.

Niet enkel de vaste onkosten werden door mij betaald maar er werd geëist om elke maand een bepaald bedrag bij leggen voor het huishouden (in werkelijkheid huishuur).

Zo zag ik het spaarpotje wat ik samen met mijn eerste vrouwtje had opgebouwd wegsmelten als sneeuw voor de zon.

Wat ging gebeuren gebeurde ook, in april 2020 werd ik op straat gezet, net bij de aanvang van de Covid-19 pandemie.

Een goede vriend ving mij op, daar het echtere een nieuw samengesteld gezin was kwam na een tijdje de jongste dochter terug thuis wonen en was er voor mij geen plaats meer.

Door deze omstandigheid ben ik 5,5 maanden dakloos geweest en had ik niets meer buiten rode cijfers op de bank.

Kort voor de feestdagen van 2020 vond ik een kleine studio waar ik de eerste maanden overleefde door hulp van anderen en lakens/doeken aan de vensters (geld voor gordijnen was er nog niet).

Daarna begonnen met mijn leven terug op te bouwen, wat niet eenvoudig was.

Telkens ik het licht aan de aan de andere kant van de tunnel zag kreeg ik te maken met wederom een tegenslag en dus 3 stappen achterwaarts en opnieuw beginnen.

Op vrijdag 13 juni 2025 kreeg ik tot hiertoe de zwaarste tegenslag te werken, ik geraakte betrokken bij een verkeergeval.

Daar de beide partijen niet tot een overeenkomst kwamen werd het ieder zijn eigen kosten.

Het bedrag voor de herstelling was voor mij te hoog maar het meer dan begripvolle koetswerk bedrijf stelde voor om eventueel zelf de nodige onderdelen op te zoeken (eventueel tweedehands).

Dit heb ik ook gedaan en ben daar ook in geslaagd, het enige dat nog rest is de herstelling laten uitvoeren en dat maakt het extra moeilijk en bijna onmogelijk.

Het grootste deel van de financiën voor de herstelling zijn ook al bereikt maar net dat laatste deeltje krijg ik niet tijdig voor elkaar.

Veel reserve heb ik niet (zit op rand van het mogelijke) maar probeerde eerste toch de situatie zelf recht te zetten, ik dien echter mijn koppigheid en misplaatste trots opzij te zetten en hulp aan anderen te vragen.

De deadline van 10 maart 2026 is belangrijk, de auto dient dan hersteld te worden en moet daarna aangeboden worden aan de technische controle voor 9 april 2026.

Hoeveel u ook doneert beslist uzelf, zelfs als ik het streefbedrag niet haal dan zijn nog alle kleine beetjes een vooruitgang voor mij.

Bij deze wens ik iedereen bij voorbaat te dansen voor de onvoorwaardelijke hulp.