Mijn lieve moeder was mijn alles, we belden elke dag wel 5x voor vanalles en nog wat. 24 januari dit jaar was zei helaas ziek geworden, ze kwam op de ic terecht met hartproblemen en vocht achter de longen. Gelukkig knapte ze op, ze mocht naar de longafdeling waar ze goed vooruit ging. Na een week en wat scans verder kregen we helaas het slechte nieuws dat ze uitgezaaide longkanker had. We waren er kapot van maar gingen de strijd aan! Ze mocht naar huis, dat is ook wat ze zelf graag wilde. Eenmaal thuis en en 1 behandeling imuuntherapie overleed ze 2 dagen daarna. Naast haar bed, op de grond moeder ziel alleen gestorven. Mijn moeder was een lieve vrouw, stond voor iedereen klaar echt iemand met een hart van goud. Eerst de anderen en dan pas zei zelf, zo zat ze in elkaar. Helaas kreeg ik te horen dat mama als emigrant stond en dus geen zorgverzekering geen uitvaartverzekering en echt helemaal niets had. Hoe dat kan... ja die vraag zal ik helaas nooit meer beantwoord krijgen. Alle bezoeken aan de gemeente en dergelijke hebben niets opgeleverd. De kankerbehandelingen de ziekenhuisopname's de ritten van de ambulance, alles neem je voor rekening om te zorgen dat je moeder beter zou worden. De hoop die je had. Het mooie afscheid neem je voor rekening want het is tenslotte je moeder daar doe je alles voor. Helaas staat nog steeds dat mooie afscheid en rouwen op de achtergrond door de zwarte rand die eromheen blijft hangen omdat je haar as niet naar huis kan halen. Het ass krijg je niet thuis mits alles betaald is. Dat wil zeggen mam de  belofte om jou thuis te krijgen word steeds kleiner want hoe lang gaan ze je nog bewaren hoe lang heb ik hier de tijd nog voor. Het is verschrikkelijk dat je zo je moeder toch nog achter moet laten na alles wat je probeert te doen. 

Nogmaals mam ik zal er alles aan doen en hoop dat je van boven mee kijkt en trots bent.

mochten er mensen zijn die meeleven in mijn situatie en kunnen helpen daar zouden we super dankbaar voor zijn.

🙏🏼 Liefs wendy.