Ineens staat daar de dierenarts met twee spuiten. Mijn liefste vriend, ik moet je ineens laten gaan. Ik had je gered van een handelaar, je was ontzettend bang, maar ik zette alles in om je vrij te laten voelen. Ik was elke dag bij je en met je bezig. Je bloeide op! Je mocht paard zijn, een humaan leven leiden.

Mijn paard Vørdis, een Shetlander, welke ik gered heb uit een verwaarloosde omgeving, heb ik, vlak na het overlijden van mijn paard Raeven, opgehaald.

Hij had trauma's maar bij mij bloeide hij op. En ineens, 10 oktober, werd ik in alle vroegte gebeld. Vørdis heeft koliek.

Ik heb 3 keer de spoeddienst moeten laten komen en alles, alles gedaan om hem te redden. Hij was alleen niet meer te redden. In 1 jaar tijd ben ik twee paarden verloren, door verwaarlozing (Raeven) en door koliek.

Nu ben ik kneiterhard aan het solliciteren naar werk, maar ik zit in de doelgroep register dus is een baan krijgen voor mij lastig. (Fibromyalgie door ptss). Dus dit kwam financieel niet uit en buiten dat, wilde ik mijn vriendje niet kwijt.

Nu zou ik waardig afscheid willen nemen van Vørdis maar ik kan het gewoonweg niet bolwerken. En het laatste wat ik wil, is vragen. Daarom zet mijn moeder deze actie op, voor vørdis. Voor mij.

Ik hoop dat ik tot jullie mag komen om te vragen om hulp. Ik zou zo graag waardig afscheid willen nemen en de dierenarts kosten kunnen betalen. Het is eenmalig, want vørdis is er niet meer.

Rust zacht lief vriendje. Ik had je pas sinds 1 februari maar je kwam eindelijk tot leven!

7-2-2005 * 10-10-2025

Bij mij: 1-2-2025 

Bedankt, vanuit mijn hart, voor degene die dit willen lezen/doneren.

Liefs zepreh, Wendy en *vørdis