Een aantal weken geleden werd onze Noxx, 3jaar ineens ziek. Onze anders zo levenslustige hond zat stil in een hoekje, at niet en ging niet meer de buiten in. Gewoon iets verkeerd gegeten dachten we. Maar de dag erna was hij nog stiller, urineerde niet en bewoog bijna niet. Tijd om naar de dierenarts te gaan, want zo had ik hem nog nooit meegemaakt. De dierenarts nam een bloedstaal en deze werd terplaatse onderzocht. De resultaten waren echt niet goed. Weinig rode bloedlichaampjes,eiwitten ook heel weinig. Het was haar duidelijk dat er extra zorg voor hem nodig was en ze stuurde ons onmiddellijk naar een dierenziekenhuis. Omdat het een eindje rijden was van haar praktijk vertrok ik al met Noxx en onderweg kreeg ik  twee keer een telefoontje voor een update over welk ziekenhuis bloed had voor een transfusie. Want dit was voor Noxx dringend nodig, anders zou hij de avond niet halen. Gelukkig stonden ze ons al op te wachten in het dierenziekenhuis. De kandidaat-hond voor de transfusie was er ook al en een half uurtje later lag Noxx aan het infuus. Er was eerst nog bloed getrokken bij hem om onderzoek te doen naar de oorzaak van zijn ziek zijn.

Noxx knapte op van zijn infuus maar zou toch minstens twee nachtjes in het ziekenhuis moeten blijven omdat zijn toestand zo kritiek was bij aankomst. En maar goed ook dat hij is gebleven, want nog geen 48 uur na zijn eerste bloedtransfusie was duidelijk dat hij niet genas. Hij was terug stil, vermoeid en de resultaten van nieuw bloedonderzoek wezen ook uit dat de rode bloedcellen sneller werden afgebroken dan dat zijn lichaam ze kon aanmaken. Opnieuw een transfusie dus, want we waren weer op hetzelfde kritieke punt als twee dagen geleden. Als we niets deden zou hij het niet overleven. 

Doordat het weekend was had het ziekenhuis nog geen resultaten gekregen van het extern labo en stemden we in met een tweede transfusie. We wisten immers nog steeds niet waartegen hij aan het vechten was. Allemaal om te helpen herstellen.  Gelukkig reageerde hij na een tweetal dagen wel op dit allemaal en ging hij met sprongen vooruit. Na vijf dagen ziekenhuis, talloze onderzoeken en  geen duidelijke uitslag van de bloedtesten mocht hij naar huis. Wel na drie dagen terug komen voor opnieuw een bloedtest en aanpassing van zijn medicatie.

Momenteel zijn we drie weken verder en gaat het nog altijd goed met Noxx. Hij is terug levendig, wandelt weer en speelt. Er is totaal niets uit de bloedtesten gekomen, ook geen bloedteek, zoals de dokters eerst verwacht hadden. We zullen dus niet te weten komen wat de oorzaak was van zijn  ziek worden. Daardoor mochten we al stoppen met zijn antibiotica en we verwachtten dat, wanneer hij deze week op controle is geweest (ja, weer een bloedonderzoek!) we ook de cortisonen mogen afbouwen. Al bij al zijn we er dus nog niet, we moeten afwachten of het goed blijft gaan wanneer de cortisonen worden afgebouwd. 

Het hele traject dat Noxx heeft doorlopen koste me handenvol geld, maar onze jonge lieverd verdient het. Toch zorgt zijn rekening er momenteel voor dat we als gezin extra moeten opletten met hoe we onze maand rondkomen. Daarom is de steun, voor het betalen van de ziekenhuisrekening heel welkom.