De feestdagen komen eraan. Voor de meeste mensen een tijd van warmte, lichtjes en samen zijn. Maar voor ons voelt het dit jaar totaal anders. Waar ik normaal gesproken geniet van deze periode met mijn gezin, merk ik nu dat we vooral bezig zijn met overleven. En eerlijk gezegd… het doet me pijn om dat toe te geven.

Ik ben ondernemer in de bouw. Ik werk hard, altijd. Ik ben gewend om op eigen kracht alles op te lossen, nooit iemand lastig te vallen, nooit te klagen. Maar een tijdje geleden kreeg ik door een stom ongeluk ineens flinke problemen met mijn handen. Ik kon ze gewoon bijna niet meer gebruiken. En omdat het ongeluk precies op zo’n manier is gebeurd dat het niet verzekerd bleek, viel alles in één keer stil.

Geen werk = geen inkomen.

En als zelfstandige komt dat keihard aan.

Je denkt altijd dat je sterk genoeg bent om alles op te vangen, maar sommige dingen kun je simpelweg niet voorzien. Toen mijn handen uitvielen, viel ons hele leven mee. Rekeningen bleven binnenkomen, verplichtingen stopten niet… en ik kon niets anders doen dan toekijken hoe de stress steeds verder opliep.

En toen kwam de volgende klap:

een veel te hoge belastingaanslag over 2023, die ik op dit moment écht niet kan betalen.

Onder normale omstandigheden had ik het waarschijnlijk nog kunnen redden, maar nu… het voelt gewoon onmogelijk.

We zitten nu in een situatie waarvan ik nooit gedacht had dat ik er ooit in zou belanden. We tellen elke euro, we proberen de kinderen — twee kleintjes — alsnog warmte en gezelligheid te geven, maar de spanning in huis is er gewoon. En dat doet het meeste pijn. Kinderen horen niet te voelen dat papa ’s nachts wakker ligt van de zorgen.

Het idee dat de feestdagen eraan komen en dat we niet eens zeker weten of we alles financieel gaan redden… dat breekt echt iets in me. Dit is normaal de tijd waarin je je gezin wilt verwennen, een beetje extra wilt doen. Maar nu voelt het alsof we het nauwelijks kunnen volhouden.

Het kost me heel veel moeite om dit te schrijven. Hulp vragen is iets wat totaal niet bij me past.

Maar ik doe dit voor mijn gezin.

Ik wil hen een beetje rust geven.

Een beetje ademruimte.

Een beetje hoop.

Daarom vraag ik — met heel veel schaamte, maar ook met een sprankje hoop — om hulp.

Misschien is er iemand die iets kan missen. Een paar euro, een bijdrage, iets kleins of iets groots… alles helpt.

Wie weet is er zelfs een weldoener die ons in één keer door deze storm kan trekken.

Maar elke steun, hoe klein ook, maakt een verschil dat je je misschien niet eens kunt voorstellen.

En ik beloof: als we hier ooit weer bovenop komen, dan zal ik dit nooit vergeten. Dan wil ik dolgraag iets terugdoen, voor anderen of voor de mensen die ons geholpen hebben. Want ik geloof dat wie goed doet, goed ontmoet — en dat geef ik graag door.

Dank je wel dat je dit leest.

Dank je wel dat je even stil wilt staan bij iemand die het nu moeilijk heeft.

En dank je wel voor elke vorm van hulp.