Op de dag van 12 Juli zouden wij op vakantie gaan met het hele gezin, samen met opa en broer voor het eerst met de baby op pad, richting de Ardenne.

Om 09:00 belde mijn partner mij op met de mededeling dat onze baby van 4.5 maand niet wakker wilde worden en zich zorgen maakte, ik was al onderweg naar huis vanuit mijn werk en eenmaal thuis was duideloijk dat er iets niet goed zat. Ze reageerde wel met fronsen wanneer ik in haar gezichtje blies en ze had een stabiele ademhaling maar ze werd niet wakker. Hierop zijn we met spoed naar de dokter gegaan. De dokter dacht aan een hersenvliesontsteking en heeft het meningitis protocol opgevolgd. Het traumateam kwam ter plaatse en er is direct antibiotica toegediend. Omdat haar ademhaling onregelmatig werd moest ze aan de beademing. Het traumateam heeft ons met grote spoed met de ambulance naar het ziekenhuis gereden. Wij waren daar rond12:00 uur.

We hebben met veel verdriet staan toekijken wat er allemaal gebeurde op de IC, hoeveel draden en slangetjes er gekoppeld werden aan het kleine lijfje. De dokter gaf aan: wij weten niet of ze wakker wordt en of ze het overleefd.
De grote vraag was: wat is er aan de hand met ons meisje?  Na de eerste scans en onderzoeken werd  duidelijk dat ze ernstig hersenletsel had, een subdurale bloeding waarbij ook zuurstoftekort is ontstaan.

De dokters hanteren een onderzoeksmethodiek wat zich op het heden richt, en waarbij niet naar het verleden wordt gekeken. Het letsel wat bij onze dochter is vastgesteld heeft de symptomen van het shaken baby syndroom waardoor de dokter een melding heeft gemaakt bij Veilig Thuis (VT). Wij werden vanaf dit moment niet meer gehoord. De vloer is onder onze voeten weggezakt, we begrepen niet wat er gebeurde, tot die ochtend zaten wij immers nog volledig op de roze wolk van een blije baby en de vakantieplannen.

Diezelfde middag kregen we rond 18.00u de mensen van VT bij ons in het ziekenhuis met de mededeling dat onze beide kinderen onder toezicht waren geplaatst onder verdenking van toegebracht letsel bij onze dochter. Terwijl ons meisje eigenlijk al op sterven lag werden wij belaagd door verschillende instanties o.a. veiligthuis/ raad van de Kinderbescherming/ jeugdzorg etc. Ook is de politie erbij betrokken want we zijn als verdachte aangemerkt. Er werd gedreigd met uithuisplaatsing van onze oudste zoon. Er zijn daarna onderzoeken en ondervragingen geweest met alle instanties, die waren heftig en emotioneel, maar uit geen van de gesprekken of onderzoeken zijn feiten of uitslagen gekomen die wijzen op huiselijk geweld of toegebracht letsel. Wij weten in ons hart, dat er een medische aanleiding moet zijn en wij geven niet op tot we er achter zijn hoe dit met ons meisje kon gebeuren.

De eerste diagnose uit het ziekenhuis is de basis voor alle bijkomende ellende. Inmiddels is duidelijk geworden dat er geen medische oorzaak is gevonden voor het letsel. Het ziekenhuis heeft hierbij niet naar de voorgeschiedenis gekeken. Uit de gegevens van het consultatiebureau blijkt dat er afwijkingen te zien zijn, maar die zijn eerder niet gemeld. De instanties echter hebben alleen de diagnose van het ziekenhuis als basis. De stelling geen medische oorzaak aangetroffen is door de instanties omgezet naar geen medische oorzaak mogelijk. Wij hebben van deze diagnose, samen met de voorgeschiedenis van bevalling en consultatiebureau, door meerdere (gepensioneerde) artsen een second opinion laten opstellen, waarbij heel duidelijk wordt dat ons meisje al eerder afwijkingen in het hoofdje had. Deze afwijkingen kunnen niet worden toegebracht, maar kunnen wel de medische oorzaak zijn. Omdat beide artsen geen BIG-registratie meer hebben wordt het niet als officieel gezien. Maar de rapporten worden wel meegenomen in de beoordeling bij de rechter.

De eerste pro deo advocaat die ons is toegewezen had geen ervaring en heeft 20 uur voor de 1e zitting afgezegd. De tweede die ons werd toegewezen had ook geen ervaring en heeft geen enkele actie ondernomen om ons meisje terug te krijgen. Uiteindelijk hebben we zelf een advocaat gevonden die wel ervaring heeft in dit type situaties en deze man stelt de juiste vragen bij de instanties. Helaas moeten we deze advocaat zelf bekostigen omdat de rechtsbijstandverzekering dit niet dekt. Door het recent wijzigen van onze polis hebben we hier (nog) geen budget voor. De kosten lopen op inmiddels aardig op omdat we met 3 verschillende instanties te maken hebben die niet samen werken. Al ons spaargeld zit in deze zaak, we willen onze meid zo snel mogelijk terug. Het huis verkopen om geld vrij te maken is ook niet de oplossing en overwaarde opnemen ook niet omdat we het huis pas eind vorig jaar hebben gekocht.  We houden het nog een maand vol maar dreigen dan echt in de financiële problemen te komen. En dat allen omdat de instanties overhaast een weg ingeslagen zijn en niet op de rem durven te stappen.

Ondertussen is er nog steeds sprake van een ondertoezichtstelling van beide kinderen en een uit-huis-plaatsing van onze dochter. Mijn zoontje mist net als wij, zijn zusje enorm. Op dit moment verblijft onze dochter in een pleeggezin en mogen we haar 3x per week een uurtje bezoeken op neutraal terrein, onder toezicht. De rechter zegt dat binding met moeder het belangrijkste is, maar de instanties lijken hier niet naar te kijken. Na de eerste acties op 12 juli is er met een bloedvaart een weg ingeslagen en zijn ze naar ons idee in tunnel visie beland. Er lijkt alleen gesproken te worden over aannames die de theorie van toegebracht letsel ondersteunen, i.p.v. dat naar de hele situatie en feiten wordt gekeken.

Het recente geval van de Jeugdzorg in Vlaardingen lijkt de oorzaak van aangescherpt beleid waarbij men protocollen heeft aangepast en men geen beslissingen meer durft te nemen om af te schalen na hun eigen bevindingen, onderzoeken en gesprekken.  Wij worden langer en onterecht weggehouden van onze dochter door het overhaast en onzorgvuldig handelen van al deze instanties. Ons leven staat al 2 maanden totaal op zijn kop en nog steeds worden wij gezien als potentiële daders. De heftigheid en de snelheid waarop de instanties over ons heen zijn gekomen met ondertoezichtstelling en uithuisplaatsing, vond zelf het ziekenhuis nogal heftig en zwaar.

Wij willen ons verhaal ook graag delen op de tv om de kant van de ouders te laten horen zodat deze ellende een ander bespaard kan blijven. Gelukkig gaat het met onze dochter inmiddels weer een heel stuk beter en dat geeft ons ook weer hoop. Wij willen haar graag weer thuis, zodat wij de revalidatie zelf met al onze liefde en aandacht op ons kunnen nemen.

Hiervoor moeten wij de juridische strijd dus blijven voeren om onze onschuld te bewijzen en de tunnelvisie van de 3 instanties aan te tonen, en dat kan helaas niet zonder een goede advocaat.
Help ons alsjeblieft onze advocaat en alle andere onkosten te kunnen betalen en de strijd voor gerechtigheid op basis van waarheidsbevindingen en feiten aan te kunnen gaan en we snel weer een compleet gezin kunnen zijn.

Uit de grond van ons hart, bedankt