Hoi, ik ben Robin. Ik ben 21 jaar oud en het voelt ontzettend kwetsbaar om dit te delen, maar ik heb hulp nodig.
Sinds mijn tienerjaren worstel ik met ernstige psychische problemen. Het begon rond mijn twaalfde, toen ik steeds angstiger en somberder werd. Naar school gaan voelde als een onmogelijke opgave. Ik ontwikkelde een zware angststoornis, paniekaanvallen, en later ook depressie. Mijn wereld werd steeds kleiner. Ik durfde de deur niet meer uit, verloor contact met vrienden, en raakte mezelf langzaam kwijt.
Daar bleef het niet bij. In de jaren daarna kwamen er nog diagnoses bij: anorexia en een persoonlijkheidsstoornis. Ik heb talloze therapieën gevolgd, ben meerdere keren opgenomen geweest, en heb alles geprobeerd wat binnen mijn bereik lag. Maar niets lijkt echt te helpen. De hoop die ik ooit had, is bijna verdwenen. Ik heb momenten gehad waarop ik het leven niet meer zag zitten. En eerlijk? Die momenten komen nog steeds.
Wat me nu op de been houdt, is één idee: een hulphond. Samen met mijn ouders en behandelaren ben ik gaan onderzoeken wat een hulphond voor mij zou kunnen betekenen. En het is veel. Zo’n hond kan me helpen bij paniekaanvallen, me begeleiden naar buiten, me kalmeren in moeilijke momenten, en me letterlijk weer een reden geven om op te staan. Een maatje dat er altijd is. Iets om voor te zorgen, en iets dat voor mij zorgt.
Maar het opleiden van een hulphond is ontzettend duur. En het wordt niet vergoed. We hebben geen spaargeld, geen vangnet, en ik kan het niet alleen betalen. Daarom vraag ik jullie om hulp. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat ik geloof dat dit mijn laatste kans is op een leven dat leefbaar voelt.
Elke bijdrage, groot of klein, brengt me dichter bij dat maatje. Dichtbij veiligheid. Dichtbij hoop.
Dank je wel voor het lezen. En als je niet kunt doneren, zou het al enorm helpen als je mijn verhaal deelt.
Liefs,
Robin