Op maandag 17 juli stortte de wereld een klein beetje in, mijn moeder kreeg te horen dat ze blaaskanker heeft. Dat nieuws is moeilijk te bevatten, maar ze ging vol goede moed het traject in. Helaas kwam het ene slechte nieuws na het andere binnen: het is spierinvasieve blaaskanker, het zit dus door de blaaswand heen. De tumor kon niet worden verwijderd. Vervolgens kwam het nieuws dat het een hele agressieve vorm is. Balen, maar toch vol goede moed door.
Nu zou een operatie alleen niet voldoende zijn, dus zou er een zware chemokuur volgen. Helaas bleek na bloeduitslagen dat ze een verminderde nier functie heeft, dus ook chemo gaat niet door. Er was nog 1 mogelijkheid: meedoen aan een experimenteel onderzoek en immunotherapie ondergaan en vervolgens blaasverwijdering. Ze was blij dat ze was toegelaten tot het onderzoek. Helaas trok ze daar het verkeerde lootje en is ze terecht gekomen in de groep die alleen geopereerd wordt en dus geen immunotherapie. Weer een flinke tegenslag. Nu wordt ze hopelijk binnen een aantal weken geopereerd en volgt er een lang herstel met een zeer onzekere toekomst.
Mijn ouders moeten helaas van een klein AOWtje rondkomen en hebben eigenlijk geen geld voor extra dingen. Ziek zijn is duur: elke keer naar het ziekenhuis, parkeren, zelf pijnstilling moeten kopen, kleding kopen omdat je geen strakke kleding om je buik kunt hebben etc etc. Als ze nog meer laten, dan kunnen ze dit met moeite zelf betalen, maar ik gun het mijn moeder om in deze enorme rottijd niet altijd aan geld te hoeven denken. Dat ze op momenten dat ze zich goed voelt, samen met mijn vader ergens kan lunchen, dat ze een keer eten kunnen laten bezorgen als ze geen puf heeft om te koken, dat ze misschien een keer een weekendje weg kunnen. Herinneringen maken! En niet steeds de belemmerig te hebben dat alles zo enorm duur is.
Ik doe dit zonder dat mijn moeder er vanaf weet, omdat ik weet dat ze nooit geld zou aannemen voor dit soort zaken. Maar ik gun haar dit enorm!
Mocht er nu echt veel geld binnenkomen dan is haar laatste wens om nog 1 x in haar leven naar Letland te gaan. Het land waar haar ouders vandaan kwamen en waar zij zich zo thuisvoelt.
Wij hebben jou hierbij nodig. Alle kleine beetjes helpen!