Mijn vader, 71 jaar inmiddels (zie foto met zijn kleinzoon) heeft 3 jaar geleden afscheid moeten nemen van zijn vrouw, mijn moeder die overleed aan de gevolgen van kanker en een 10-jarig leven zonder spraak, mobiliteit en cognitiviteit vanwege een zwaar herseninfarct. Hierdoor is zij 1 jaar in het ziekenhuis beland waatbij getracht werd haar leven nog dragelijk te maken. Dat jaar heeft mijn vader elke dag gewerkt, naar het ziekenhuis gegaan om haar daar bij te staan en zelfs het verplegend personeel te helpen met de zorg. 
Hierbij waren wij ook mantelzorger van mijn oma, zijn schoonmoeder en haar moeder wat ook nog eens zijn tol eiste. 

Na het jaar in het ziekenhuis is moeder thuis kunnen komen wonen in een woonunit in de achtertuin. Het werk van vader ging gewoon door maar thuis, als moeder weer thuis was na de dagopvang, werd constante aandacht vereist 24/7 in de verzorging van haar maar ook het mantelzorgdeel bleef bestaan ook voor 7 dagen per week. U kunt zich indenken wat voor een energie dit kostte, niet alleen voor mijn vader maar ook voor mijzelf. 
Iemand die niet kan lopen, afhankelijk is van anderen en een rolstoel om zich voort te bewegen, niet kan spreken, geen benen meer heeft vanwege slagaderdlijke tromboses etc etc dan wordt het leven zwaar.

nu, 3 jaar na haar overleiden heeft mijn vader de knoop doorgehakt en na het verlies van vrienden en kennissen gekozen om de ellende achter zich te laten en naar warme oorden te vertrekken. 
Als personen zijn wij niet de mensen die dit soort hulp zoeken; zo ook ik. 
Een beetje steun zouden wij fantastisch vinden en geeft meer vrolijkheid, laat mijn pa weer lachen dat is wat ik wil.

Dank U!