In 2014 heb ik haar leren kennen via mijn toenmalige werk. Kracht en zo kwetsbaar in één ....  totaal alleen op de wereld! Geen ouders, geen broers/zussen, geen familie en geen ander vangnet  Ze heeft zoals ze zelf zegt "geleerd om te leven in eenzaamheid" en dat lukt de ene dag beter dan de andere.   Iedere maand ga ik naar haar toe voor een praatje, kopje thee of samen even wandelen. Al een hele tijd niet meer voor mijn werk maar gewoon om wie ze is . En iedere keer word ik weer geraakt door haar. Ze redt het best goed in haar eentje maar haar over-overvolle rugzak van lichamelijk en psychisch leed. Ze weet zich staande te houden in deze lastige maatschappij. Ze voelt zich na veel omzwervingen eindelijk veilig in haar woonruimte waar ze het gezellig heeft gemaakt met een gekregen stoel en een tafeltje. Aan een enkel raam een gordijn wat de vorige bewoner gelukkig heeft laten hangen. Maar sinds haar intrek leeft ze op beton, op een kale betonnen vloer. Ze heeft werkelijk niet de financiële middelen om dit te veranderen. Maar misschien wij met elkaar wel 🙏 Vooral nu het winter wordt en temperatuur daalt en de gasprijzen stijgen gun ik haar als geen ander een laminaatvloer zodat ook zij warme voeten heeft.....