Vandaag zijn Sasha 7, Ramon 12 en ik 41, aan het huilen en hebben verdriet. Het leven zou nooit zijn zoals vroeger. Wat nu? Wat doen we? Nu weet ik vaak al niet hoe ik de eindjes aan elkaar moet knopen. De realiteit is dat het voor altijd zo zal blijven. Niet alleen fysiek, maar ook financieel, nooit zal alles weer het zelfde zijn. Tranen, verdriet, pijn, hoe dan ook. Als alleen staande moeder is het financieel erg lastig om chronisch ziek te zijn. Een dagje weg doe je niet meer zomaar. Op vakantie dat is echt veels te duur en ook nog eens intensief. Ik kan niet meer werken dan dat ik nu doe, dus ook niet meer inkomsten vergaren, hierdoor is sparen erg lastig. Naast werken en de kinderen is iets voor je zelf doen bijna een no go. Dat is niet hoe het leven hoort zijn. Ik dacht sta op en vertel de wereld dat het leven soms heel moeilijk is en vooral niet gratis. Wat wil ik bereiken: Een lach op de gezichten van mijn kids, eventjes geen zorgen, financieel gezond zijn. Iets doen wat cool is ( Walt Disney Amerika). Ik wil kunnen geven wat ik allang niet meer heb kunnen doen.

Ik wil heel graag de blije gezichtjes weer zien en een coole tijd met ze hebben. 

Ik hoor graag of er mensen zijn die ons willen helpen dit te realiseren in de vorm van een gelddonatie. Uiteraard is iedereen vrij in het bepalen van het te doneren bedrag.