Help mij mijn familie naar huis brengen

Ik was vijf jaar oud toen ik mijn grootmoeder voor het laatst zag. Ik was te jong om te begrijpen dat het een afscheid was. Ik ben nu tweeëndertig. Ik heb een vrouw. Ik heb een zoon. En elke keer dat ik mijn zoon vasthoud, denk ik aan een grootmoeder die ergens ver weg wacht — oud, ziek, en alleen — en die haar kleinzoon nooit heeft zien opgroeien.

Mijn hele leven heb ik geprobeerd een oplossing te vinden. Mijn hele leven. Ik slaap nauwelijks meer. Ik verlies mijn verstand. Maar ik stop niet — want opgeven is geen optie als het om je familie gaat.

Wat er is gebeurd

Mijn grootmoeder, oom en veertienjarige neef zijn Afghaanse vluchtelingen in Iran. Ze vluchtten ooit uit Afghanistan op zoek naar veiligheid. Die veiligheid hebben ze nooit gevonden. De oorlog in Iran maakt hun leven nu nog gevaarlijker — ze zitten vast tussen twee crises, zonder uitweg, zonder toekomst.

Enkele weken geleden werd mijn tante ernstig ziek. Ze had een operatie nodig. Het ziekenhuis weigerde haar te behandelen — niet omdat ze haar niet konden helpen, maar omdat ze Afghaans was. Ze lieten haar sterven vanwege haar nationaliteit. In 2025. Ik kan het nog steeds niet bevatten. Ik had alles betaald. Het dubbele. Het drievoudige. Maar ze hebben geen internet. Mijn oom kon ons niet bereiken. Tegen de tijd dat we het wisten, was het te laat.

Ze is er niet meer.

Een jongen van veertien jaar

Mijn neef is veertien jaar oud. Hij verloor zijn moeder op de meest onrechtvaardige manier die je je kunt voorstellen. En nu staat hij daar — in een oorlogsgebied, in een land dat hem niet wil — en weet hij niet wat te doen. Zorgt hij voor zijn vader, die volledig is ingestort en zwaar depressief is? Of zorgt hij voor zijn zieke grootmoeder? Hij is veertien. Hij zou naar school moeten gaan. Hij zou zich geen zorgen moeten maken over overleven.

Dat beeld laat mij niet los.

Wat ik al heb geprobeerd

Ik heb ambassades gecontacteerd. UNHCR. Vluchtelingenorganisaties. Juridische diensten. Ik kocht een vliegticket om zelf naar Iran te gaan — mijn visum werd geweigerd op de luchthaven. Elke deur ging dicht. Elke telefoon bleef rinkelen. Elke e-mail verdween in stilte.

Ik ben een Belgisch staatsburger met een gezin, een job, een leven hier. En toch functioneer ik op automatische piloot. Want hoe kun je écht leven als je weet dat de mensen van wie je houdt daar vastzitten — en dat jij hier machteloos toekijkt?

Wat ik vraag

Elk bedrag dat gedoneerd wordt gebruik ik om hen te helpen op elke manier die mogelijk is — juridisch, praktisch, financieel. Alles wat nodig is om hen in veiligheid te brengen.

Kun je niet doneren? Deel deze pagina dan. Met één persoon. Op je sociale media. In een appje. Het kost niets en het kan alles betekenen.

Ergens wacht een grootmoeder op haar kleinzoon. Ergens probeert een jongen van veertien zijn wereld bij elkaar te houden.

Ik wil hen gewoon naar huis brengen.

— Nasser