Er is een groeiende groep volwassenen met diverse kenmerken van neurodiversiteit en aanverwante afwijkingen op de norm, en een cluster aan zogenaamde 'functieproblemen', waarvan teveel gevraagd is om zich aan te passen, ten koste van zichzelf én hun kwaliteiten. 

Hierover bestaan veel misvattingen, onbegrip en onnodige strijd. Door vrijwel alle gevestigde steunsystemen: familie, onderwijs, werk, zorg, overheid; met systematische (her)traumatisering als gevolg, en daardoor allerhande gezondheidsproblemen, toenemend dysfunctioneren, en uitval uit de maatschappij.

De vraagt een andere manier van leven: wonen, werken, zelfredzaamheid en elkaar helpen. Waarin wij juist onszelf kunnen zijn. Waarin we niet in door de maatschappij goedgekeurde programma's en structuren hoeven passen: die bovendien al moeilijk houdbaar zijn, zoals de bestaande beperkte oplossingen op gebied van woningnood, tekorten in de zorg, onderwijsachterstand, enz. We kunnen daarin vooruit lopen met een creatieve manier van denken, hoge gevoeligheid voor wat (op den duur) níet werkt, behoefte aan veiligheid en autonomie: wat allemaal niet als 'ongezond' gekenmerkt hoeft te worden. Op de lange termijn bevordert ons de ruimte geven zelfs welzijn en groei voor iedereen. 

Nu is het bijna onmogelijk om iets ánders te doen: wie aandurft voor zichzelf en wat gezond is te kiezen, moet het vaak bekopen met oordelen en een hoop verlies. Je belandt tussen wal & schip. Allerlei zogenaamde vanzelfsprekendheden vallen weg, wat eigenlijk niet voor te stellen is, tot je het meemaakt.

Mijn missie is om hier verandering in te kunnen brengen, hand in hand met mijn eigen herstel. Ik stroom over van ideeën, waarmee iedereen uiteindelijk vooral zichzelf & elkaar kan helpen. Die plek tussen wal & schip, kunnen we omvormen tot een kracht. (De afbeelding hierbij is een reddingsboei, maar eigenlijk ben ik veel optimistischer dan dat.)

Één van de beginpunten: onderdak kunnen bieden in mijn appartementje aan nu tenminste één soortgenoot, die het geluk van beschikking over een woning niet aan zijn zijde heeft en voor zichzelf heeft moeten kiezen ten koste van een dak boven zijn hoofd. En waarin ik vertrouwen heb dat hij tot herstel kan komen en nog sterker, in zijn kracht kan komen, als hij én zijn katten, een veilig onderkomen hebben. En daarmee is iedereen beter af. Want pas dan kan ook gewerkt worden aan een écht duurzaam gevolg: want dit staat niet op zichzelf. (Ik zal hier updates geven van de volgende stappen, dus als je benieuwd bent, hou deze pagina in de gaten!)
De investering die we nodig hebben is maar klein, maar dient dus een veel groter doel. 

Ik wens hier niets aan te verdienen, maar heb bij gebrek aan maatschappelijk succes ook niets om zelf te investeren. En ook hij zit door zijn omstandigheden totaal aan de grond. 
Zodoende hebben we E 250,- nodig voor enkele kleine aanpassingen in huis, verhuisbusje en brandstof, kopie van de sleutel, een iets hogere energierekening, benodigdheden voor opslag, een traktatie aan wie ons helpt met sjouwen en klussen... We hebben alles al zo ver mogelijk uitgekleed en creatief opgelost, want daar zijn we goed in. Maar we krijgen de eindjes nog niet bij elkaar. En er zijn meer wegen naar Rome, maar vergis je niet in hoe belangrijk het kunnen zetten van een allereerste stap is. 
De categorie 'persoonlijke wensen' past hier eigenlijk niet bij, want  doorbraak is veel meer dan een wens. 

Wie ons hierin een stukje op weg wil helpen: je investeert in de toekomst! 🙏 💖 🌻