Dag 4: Laatste dag vroom vroom & thank you

Om half 8 ging de wekker, zodat we op tijd waren en rustig uitgebreid van het continental breakfast in het hotel konden genieten. Het lopend buffet bestond uit allerlei Poolse specialiteiten, onder andere alles van ei, veel vlees en een soort zure slijm paddenstoel smurrie waar Marijn heel blij van werd. Oleksandr had ons zelfs getrakteerd op pakjes chocomel, die hij speciaal voor ons had bewaard.

Met een goed gevulde maag konden we onze reis naar Duitsland voortzetten. Op de planning stond als eerste stop de opvang bij Flughafen Berlin-Tegel, waar we Oleksandr  naartoe zouden brengen. 

Marijn maakte lekker tempo, later in de ochtend met hulp van wat techno tunes van Boris. Helaas kwam er opeens een kwartier reistijd bij volgens Google maps, toen we langs een afslag reden. Geen probleem, want het was ook wel tijd voor een pauze en we hoefden ons niet te haasten vandaag. 

Om weer terug op de goede weg naar Berlijn te komen hadden we een kleine detour. Als echte Delftse gozers uitstekend uitgelegd door Boris die de omweg beschreef als een driehoek van Pythagoras ofzo, kregen we ook wat te zien van de kleinere Poolse dorpjes. 
Met nog ongeveer een uur rijden vanaf Berlijn stonden was het tijd voor een Duitse lunch bij een snelweg stop, waar de kinderen een lekkere roze donut als toetje hadden uitgekozen, waar ze erg blij mee waren. 

De sfeer zat er goed in. Achterin de bus hoorden we veel gelach van de kinderen en ze waren lekker aan het rondlopen door het busje. Het was best gezellig in onze Transporter, Iedereen was lekker aan het snacken, chillen, slapen en niet onbelangrijk, aan het lachen.

Ter voorbereiding van Berlijn hadden we onszelf getrakteerd op Club-Mate’s, een cafeïne houdende drank die niet zo zoet of chemisch is als Redbull, en in de Berlijnse scene een groot ding schijnt te zijn, maar daar weten we eigenlijk niet zoveel van. Ook  verbaasden we ons over van alles wat we zagen terwijl Thomas ons door de stad reed. Zo hebben ze daar niet 1, maar 2 vliegvelden zonder vliegtuigen, dat kan niet elke stad zeggen. 

Aangekomen bij Tegel vliegveld, was het even zoeken waar we naartoe moesten. De receptie van de opvang was namelijk alleen met de bus te bereiken. Om zeker te zijn dat onze manbro Oleksandr goed werd opgevangen, zijn Marijn en Boris mee een volle bus ingegaan. De enige plek waar we konden staan was voorin naast de chauffeur, en zaten we op de voorste rij om te zien waar we onze maat naartoe brachten. De oude landingsbaan was volgezet met rijen van grote witte tenten, aan de voet van het betonnen hoofdgebouw van het voormalige vliegveld. Ondanks de grootte van de opvang, met een capaciteit voor meer dan 3.600 vluchtelingen, kregen we de indruk dat het strak geregeld was. Vele stadsbussen stonden klaar om vluchtelingen naar de stad te vervoeren. Toen we uitstapten werden we meteen om identificatie gevraagd. We legden uit dat we Oleksandr kwamen brengen, en er kwam meteen iemand die Oekraïns sprak om hem verder te begeleiden. Na een foto en een knuffel, zeiden we hem gedag. Na dit, toch een beetje, emotionele moment werden we snel terug de bus in begeleidt. 

Hoe het verder zal gaan met Oleksandr, is lastig te zeggen. Hij had geen familie en moeite met lezen en communiceren. Volgens Chris van de opvang bij het Hope Shelter, zal hij waarschijnlijk een lang traject ingaan, waarbij het weken of maanden kan gaan duren voordat hij door kan naar een andere, kleinere opvang. Het was gezellig met Oleksandr tijdens de reis en we wensen hem het allerbeste!

Thomas had in de tussentijd de kinderen vermaakt met goocheltrucjes, en we waren klaar voor de laatste twee uur richting Schwerin. Een groot hotel, gelegen buiten de stad in een industrieterrein, werd gebruikt als opvangcentrum. Dit was volgens Ivan, onze contactpersoon die ons reisgezelschap had geregeld, een van de fijnste opvangcentra in Duitsland. We waren goed op tijd voor het avondeten, want het rook lekker naar brood binnen. Ook hier was het goed geregeld, en kwam er snel iemand die Oekraïens sprak naar ons toe om de familie verder te begeleiden. 
Het was tijd om afscheid te nemen van Oleksandr, Alvina, Oleksandr, Bohdan en Yuliia. In het Engels bedankten ze ons voor de reis, en konden wij beginnen aan de terugrit naar Nederland. 

Marijn had onderweg wat onderzoek gedaan naar Schwerin, wat best een leuk stadje scheen te zijn. Na een korte pauze bij een groot slot (geen kasteel) in het midden van een meer, hebben we avondeten voor in het busje gehaald. Nu kon Marijn nog een laatste keer vol gas over der Autobahn! Rond 12 uur hebben we in Haarlem het busje afgeleverd bij Ton, die maandag voor de zevende(!) keer met drie maten naar de grens zou rijden. Op Haarlem Station waren we precies op tijd voor de trein naar Rotterdam.

Uitgeput, dankbaar en tevreden hebben we in een bruine kroeg in Delfshaven nog nagepraat over wat we allemaal hebben meegemaakt de afgelopen dagen, uiteraard onder het genot van een paar kopstoten. Het was zachtjes uitgedrukt, erg indrukwekkend om een glimp te hebben opgevangen van de wereld waar deze mensen nu in zitten. We hebben diep respect voor de enorme inspanning en liefde van de mensen die hun leven hieraan toewijden, zoals de vrijwilligers van het Hope Shelter en alle anderen die betrokken zijn geweest om van onze rit een succes te maken.
We zijn blij dat we, mede dankzij jullie, ons steentje hebben kunnen bijdragen, en kwamen tot de conclusie dat we het zo nog een keer zouden doen. 

Nogmaals iedereen heel erg bedankt voor jullie donaties, er zijn veel mensen blij mee gemaakt!

Liefs, Marijn, Thomas en Boris

Dag 3 (deel 2: Hope & McDonalds)

Om 15:00 waren we met 1100 euro aan boodschappen in de bus klaar voor de laatste drop-offs. De volgende stop was bij Julia, die het langer houdbare voedsel over de grens zou brengen. Haar huis was aan de andere kant van de stad, wat volgens Google maps 15 minuten rijden was. Maar misschien beginnen de vrijmibo’s wat eerder daar, want wij deden er minstens 2 keer zo lang over.

Bij Julia werden we begroet door drie vrienden van haar en een kleine wild blaffend hondje, want ze was zelf niet thuis. Het voedsel hebben we daar een kelder ingebracht. We kregen weinig feedback van de mensen daar, maar we moeten ervan uitgaan dat de spullen allemaal goed in Oekraïne aankomen. Want we moesten ook weer door, terug naar Przemysl, om op schema te blijven.

Om de verloren tijd een beetje in te halen heeft Boris gekeken of de eitjes ook heel bleven bij hogere snelheden, terwijl Marijn aan het opladen was voor de terugrit. 

Bij de Lidl in Przemysl hebben we nog even snel getankt en eten, drinken en kleine cadeautjes voor onze toekomstige reisgenoten gehaald, zodat ze een beetje comfortabel aan de lange rit kunnen beginnen.

Met een ondergaande zon reden we het Hope Shelter in, waar we direct werden begroet door een enthousiaste Oekraïnse man die al klaar stond met z’n tas. Twee lesjes duolingo bleken toch niet voldoende te zijn om te volgen waar hij het allemaal over had, maar hij was in ieder geval erg blij om ons te zien. Later bleek dat hij onze eerste nieuwe reisgenoot zou zijn, Oleksandr, die we in Berlijn zullen afzetten bij de opvang. Hij moest wel nog even wachten tot we plek hadden, want al het eten moest eruit gehaald worden.

Geholpen door de aanwezige vrijwilligers en een paar Oekraïnse vluchtelingen, was deze klus zo geklaard, waarna we even tijd hadden om de opvang te bekijken en met de vrijwilligers te praten over de opvang.

Binnen hing een bijzondere sfeer, die we niet goed kunnen verwoorden, maar wel vriendelijk en optimistisch aanvoelde. De ruimte hing vol met kleurrijke slingers en de muren waren versierd met tekeningen van kinderen en allerlei schilderingen. Aan de ene kant was een chill hoek gevuld met banken, en aan de andere kant stonden vijf lange tafels en een grote open keuken. Daar had Mike, een Spaanse veteraan, al de hele dag staan koken en inmiddels de soep van de avond klaar had.

Chris, een lange Britse man, vertelde dat hij de opvang 6 maanden geleden met een paar anderen eigenhandig had opgericht en opgebouwd. Momenteel verblijven er rond de 30 Oekraïners, maar ze hebben een capaciteit van 120 man. Omdat ze met in totaal acht vrijwilligers werken, hebben ze nu de mogelijkheid om ook individueel aandacht te geven aan de vluchtelingen, om een plek te vinden waar ze door kunnen gaan met hun leven.

Chris vertelde dat het Hope Shelter zwaar leunt op donaties, en helaas wordt hun toekomst daarom ook met de maand bepaald. Jullie bijdrage (van jou ja donateur!) heeft dan ook zeker wat ruimte gegeven zodat zij hun werk door kunnen zetten!

Nadat we een bakje soep en een mooie kaart met een tekening als bedankje hadden gekregen, waren we klaar om de volgende vluchtelingen in Przemysl ophalen.

Dit was absoluut een van de bijzonderste plekken van onze reis, en heeft een diepe indruk op ons achtergelaten.

Onze reisgezelschap werd uitgebreid met een familie van vijf uit Charkiv. De ouders Oleksandr, Alvina en drie kinderen van 5, 7 en 8 jaar oud, Yullia, Oleksandr en Bohdan. Ze spreken allemaal ongeveer evenveel Engels als dat wij Oekraïens kunnen, wat dus niet heel veel is. Om de reis uit te leggen en ze een beetje gerust te stellen, hadden we een vermoeden dat onze handen en voeten niet voldoende zouden zijn. Gelukkig had Marijn een belletje met een tolk georganiseerd, zodat ze goed wisten wat ze konden verwachten. De kinderen leken ook blij met hun knuffel, hot wheels, en stroopwafels. We konden nu echt, écht beginnen met de terugreis. 

De zoektocht naar avondeten en een hotel was nu begonnen. Balans tussen kilometers maken en genoeg rust bieden voor de vluchtelingen werd weer een spelletje met Google translate. Dit verliep gelukkig soepel, en we hadden besloten te overnachten bij Opole, stadje van 4,5 uur rijden vanaf Przemysl. Daarvoor zouden we wel nog ergens gaan avondeten, dus een restaurant of McDonald’s?

Ondanks de enorme taalbarrière, en het feit dat we elkaar niet langer kenden dan maximaal 2 uur, bleek de universele liefde voor een vette burger van de maccie de beste basis om een band te scheppen.

Toen Thomas een glimlach bij de kinderen wist te krijgen met de classic rietje-schiet-truc, en de volwassenen een paar peukies hadden gekregen, was de sfeer goed en ontspannen. Boris heeft de laatste kilometers naar Opole gereden, met rustig slapende passagiers aan boord.

Eindelijk goed aangekomen bij het hotel, lagen we helemaal uitgeput, maar bovenal met een tevreden lach in bed. Blij en dankbaar voor hoe de dag was gelopen, en vol goede moed om het avontuur door te zetten!

Dag 3 (deel 1: de grens en de Makro)

Een drukke dag voor de boeg, hier een korte mooi in bullet points verpakte planning:

- 3 uur rijden van Krakau naar Przemysl  om de spullen uit de bus te droppen die naar het front gestuurd worden 
- Rijden naar de dichtstbijzijnde Makro in Rzeszow, die 1,5 uur verderop was om inkopen te doen voor het leger en voor de opvang
- Lang houdbaar voedsel droppen bij de locatie voor het leger, ook in Rzeszow
- 1,5 uur terugrijden naar de opvang in Przemysl, eten droppen en de vluchtelingen ophalen
- 4-5 uur rijden richting Berlijn met de vluchtelingen, waar we onderweg zullen eten en ergens een overnachting zullen zoeken

Dus, met een gezonde hoeveelheid koppijn van de halve liters en wederom onder het genot van het Poolse zonnetje doorkruisten we het mooie glooiende Poolse landschap. Rond 7 uur begonnen we aan het laatste stuk naar de Przemysl (spreek uit als Pseshmil, of P-town voor de minder pools geschoolden onder ons). Onderweg nog een koffietje gehaald bij het tankstation waar een paar wieken van een windturbine klaarstonden voor een volgende lecture van Thomas.

Dit was echter niet het enige wat tegen kwamen. Zo ook een convooi tanks onderweg naar het front, en een kilometerslange file van vrachtwagens en een groep Polen die de weg blokkeerden. Waarschijnlijk iets over de conflicterende belangen van Poolse boeren en de steun voor Oekraïnse landbouw vanuit Europa, maar dat is iets te complex om hier goed te behandelen, dus we laten het bij dat we een omweggetje moesten maken. Hier en daar zagen we ook vluchtelingen langs de weg. We waren een steenworp afstand van de Oekraïnse grens. 

Om 11 uur kwamen we aan bij het dropoff punt en hebben we meer dan 3 pallets aan medicatie uit de bus getild, die zeer professioneel erin waren getetrist door Otto! Allemaal spullen die nu worden doorgestuurd naar het front. 

Vervolgens moesten we weer 1,5 uur terug rijden naar de Makro te komen, waar we alle spullen in hebben geslagen van jullie gedoneerde geld! Het doel was om 900 euro aan eten uit te geven, om de vluchtelingen van minstens een week van vers eten te voorzien. Onder andere verse tomaten, kool, brood, (veel) aardappels,  uien en nog veel meer eieren. En speciaal voor Pasen ook een paar dozen chocolade eitjes. 

In dit dorpje was ook de stop voor de etensspullen voor het leger, voor wie we langer houdbaar voedsel hebben gehaald, zoals instant noodles, grote hoeveelheden vlees in blik en proteïne repen.

Met een wederom volle bus werd het tijd de spullen af te leveren, hierover meer in de volgende update!

Verslag dag 2

Goed uitgerust van het Alex Pension en met een liter ijskoffie waren we rond 9 uur klaar voor de volgende etappe van onze reis naar de grens. 

Genietend van het zonnetje knalden we t busje Polen in, waar we met een maximumsnelheid van 140 km/u en weinig ander verkeer op de weg goed op schema konden blijven. Marijn kan inmiddels zo goed rijden dat Thomas nog even wat extra uurtjes slaap op de achterbank kon pakken.

Rond een uurtje of 6 kwamen we aan in Krakau, ook wel het ‘Florence van Polen’ genoemd. Na onze spullen bij de AirBnB te hebben gedropt zijn we snel de stad ingegaan om onze uren zo goed mogelijk te benutten. Bij het grote stadsplein vol met mooie middeleeuwse gebouwen en wagens met paarden, zijn we op zoek naar pils gegaan in een donkere kelder versierd met kaarsjes. De kelder bleek echter onbedoeld zo sfeervol te zijn, aangezien ze kennelijk een stroomstoring hadden. Bij de kaarsen en onder het genot van een Poolse halve liter hebben we ons strijdplan voor de volgende dag opgesteld.

Nadat de planning strak stond en duidelijk was waar we alle spullen moeten halen en brengen, was het tijd om de Poolse specialiteit Pierogi te proeven, een soort dumplings/ravioli-achtig gerecht. Helaas waren we een beetje laat met zoeken, en eindigde onze zoektocht in een Pools restaurant waar alleen toeristen zaten en waar ze mierzoete huisgemaakte wodka serveerden. Gelukkig smaakte het eten nog steeds erg lekker en hadden ze voldoende vega opties voor Thomas! Om de dag af te sluiten besloten we nog een barretje in te gaan in de Joodse wijk. Voor de deur ontmoetten we 2 aantrekkelijke Poolse actrices, die ons van alles hebben verteld over het leven in Krakau, en kwamen we tot de conclusie dat 4 uur in de stad veel te weinig was, en we snel nog een keer terug moeten komen! 

Vandaag hebben we een drukke dag voor de boeg. Om te beginnen gaan we naar de grens rijden om alle medicijnen voor het front te droppen. Hierna we veel heen en weer zullen rijden tussen winkel en vluchtelingencentra. 

Tot de volgende update! 

Liefs, Marijn Thomas Boris

Dag 2 van start!

Na een lichte vertraging door de NS te hebben gehad, is het busje opgehaald in Groningen. Hij stond helemaal volgeladen en klaar om te gaan, met dank aan Otto en Stichting Oekraine Express.

Bepakt met twee grote bakken pasta Norma en een een tot de nok toe gevulde bus heeft Marijn de reis afgetrapt en zijn we oostwaarts vertrokken.

Gelukkig heeft Marijn zijn eerste keer duitse autobahn goed overleefd. Het was donker en er was niet veel te zien, behalve een na de andere convooi windturbine onderdelen, waar Thomas uiteraard spontaan opgewonden van werd.

Om het onszelf niet te moeilijk te maken hebben we na 5 uur een stop gemaakt om te slapen in Magdeburg, zodat we vandaag de reis fris en energiek kunnen vervolgen. Shout out naar Alex die, hoewel we een uurtje later dan gepland aankwamen, toch zijn bed uitkwam om ons in te checken voor een heerlijke nachtrust.

Volgede bestemming: KRAKAU

De reis gaat van start!

Lieve familie en vrienden,  vanavond 6 maart gaan we onze tocht van 1300 km naar de Pools-Oekraïnse grens beginnen! Stichting Oekraïne Express heeft voor ons een bus vol spullen klaar staan, waarmee we vanuit Groningen naar de stad Przemyśl zullen rijden. 

Helaas is de vluchtelingenopvang voor Oekraïners in Nederland nog altijd overvol. Het is nog steeds niet mogelijk Oekraïnse vluchtelingen naar de centrale opvang in Utrecht te brengen. De hoeveelheid ritten naar de grens, die ook door andere organisaties wordt gefaciliteerd, is hierdoor ook afgenomen. 

Juist nu hebben de vluchtelingen in Przemyśl nog steeds wel eten en andere goederen hard nodig, en met jullie donaties gaan we dan ook proberen in totaal 3(!) volle busjes af te leveren bij de grens!

Nu zijn we in contact gekomen met Ivan, een Oekraïnse man die goed geïnformeerd  is over vluchtelingenopvang in Duitsland, en heeft ook contact met de opvang in Przemysl. Zo weten we zeker dat er een plekje bij de Duitse staatsopvang in Schwerin voor ze is.

Tijdens onze reis zullen we jullie op deze pagina de hoogte houden . Kijk voor meer updates ook mee via onze eigen social media en die van Stichting Oekraïne Express (@stichtingoekraineexpress).

Wij kijken uit naar onze reis!

Liefs, Marijn, Thomas en Boris

Lieve familie en vrienden, wij stonden versteld van de hoeveelheid mensen die ons bij deze rit willen steunen, en we willen jullie allemaal enorm bedanken voor jullie gulle donaties!! 

Nu zouden wij vandaag onderweg moeten zijn. Het busje stond klaar voor vertrek, tot wij gisterochtend te horen kregen dat alle opvangcentra in Nederland voor Oekraïense vluchtelingen momenteel vol zitten. Ondanks dat wij dankzij jullie genoeg geld hebben om een grote hoeveelheid spullen te brengen, willen wij onze rit effectief benutten. Vluchtelingen naar een veiligere omgeving brengen is voor ons een belangrijk onderdeel daarvan. 

Daarom hebben we besloten om over een maand naar de Pools-Oekraïense grens te rijden, als er hopelijk meer ruimte in de opvangcentra is. We zijn nu bezig met het plannen van een nieuwe datum, we zullen jullie op de hoogte houden! 

Liefs, Marijn, Thomas en Boris