Mijn naam is Anicia.

Ik ben een alleenstaande mama van vier kinderen.

Elke dag leef ik voor hen. Elke dag sta ik op, ook wanneer het leven mij opnieuw neerduwt.

Eén van mijn kinderen is zorgbehoevend.

Hij heeft downsyndroom en autisme.

Verandering is voor hem geen kleine aanpassing, maar een storm.

Stabiliteit is voor hem geen wens, maar een noodzaak om te kunnen ademen, groeien en zich veilig te voelen.

Al vier jaar wacht ik op een zorgbudget. Vier jaar hoop ik. Vier jaar blijf ik dragen, alleen.

Mijn eigen gezondheid laat me niet altijd toe om sterk te zijn, maar ik probeer het.

Voor mijn kinderen. Altijd voor hen.

Het leven heeft mij al vroeg getest.

Ik verloor mijn mama aan kanker toen ik 14 jaar was.

Mijn kleine broer verloor ik aan kanker toen ik 12 jaar was.

Zelf groeide ik op in instellingen.

Ik heb veel verdriet gekend, veel gemis, veel eenzaamheid.

Maar ik heb nooit opgegeven.

Nu woon ik al 7 jaar in hetzelfde appartement.

Dit is ons thuis.

Onze veilige plek.

De muren kennen onze lach, onze tranen, onze kleine overwinningen.

Onlangs kreeg ik het nieuws dat mijn huisbaas het appartement wil verkopen.

Dat moment brak iets in mij.

Niet omdat het over stenen gaat, maar omdat het over mijn kinderen gaat.

Omdat ik weet wat een verhuis betekent voor mijn zoon.

Omdat ik weet hoe moeilijk het vandaag is om te huren met vier kinderen.

En omdat ik weet dat ik dit niet alleen kan dragen.

Ik wil mijn appartement kopen.

Niet uit luxe.

Niet uit comfort.

Maar om mijn kinderen een thuis te geven dat niet opnieuw kan worden afgenomen.

Ik heb niet de middelen om de notariskosten alleen te dragen.

En daarom vraag ik jullie hulp. Met schaamte, ja. Maar ook met hoop.

Ik vraag geen oordeel.

Ik vraag geen medelijden.

Ik vraag een beetje menselijkheid.

Elke bijdrage, hoe klein ook, is een hand op mijn schouder.

Een teken dat ik niet alleen ben.

Een stap richting rust voor mijn kinderen.

Een kans op stabiliteit voor een kind dat verandering niet begrijpt, maar wel voelt.

Dank je wel om mijn verhaal te lezen.

Dank je wel om met je hart te kijken.

Dank je wel om mee te hopen.

Met liefde en dankbaarheid,

Anicia 🤍