Update 89 – Angel 🤍

Allereerst… aan iedereen die opnieuw iets heeft gedoneerd: dank jullie wel, echt uit de grond van mijn hart. Jullie steun betekent zó veel. Elke euro gaat rechtstreeks naar Angel haar behandelingen, en helpt haar om te blijven vechten zoals ze dat nu zo ongelooflijk doet.

Mijn meisje… mijn Angel.

Vrijdag gaan we weer op controle bij de oncoloog. Spannend, zoals altijd. Maar wat doet ze het toch ongelofelijk goed.

Ze is weer zichzelf. Mijn oude, vertrouwde Angel. Oké… misschien geen strak sportlichaam meer, maar een heerlijke, trotse rolmops waar ik alleen maar nóg meer van kan houden.

Ze eet en drinkt goed. Ze speelt wanneer ze daar zin in heeft. Ze rent door de lentebloemen en het hoge gras alsof er nooit iets is gebeurd. Haar vacht glanst in de zon als een spiegel. Haar ogen stralen.

Ze lacht.

Ze leeft.

Het leven stroomt weer door haar heen.

Soms is ze een ondeugende puppy, vol streken en energie. En soms een wijze, oude tante die alles al gezien heeft. Maar boven alles… geniet ze. Van elk moment.

En misschien nog wel het mooiste van alles… ze voelt mij.

Ze beschermt mij.

Als ik tijdens het wandelen angstig word, door alles wat er is gebeurd, loopt ze dicht naast me. Ze kijkt me dan aan… zo diep, zo bewust… alsof ze wil zeggen: “Ik ben hier. Je bent veilig. Ik zorg voor je.”

Vorige week kreeg ik een paniekaanval tijdens een wandeling. Ik verstijfde volledig, kon geen stap meer zetten.

Angel kwam direct naast me zitten. Helemaal tegen me aan. Ze week niet van mijn zijde. Ze bleef me aankijken, rustig, standvastig… alsof ze me erdoorheen trok.

Met Angel naast me, en de vrouw van slachtofferhulp aan de telefoon, ben ik stap voor stap terug naar de auto gelopen.

Toen ik eenmaal zat… kwamen de tranen.

En daar was ze weer.

Mijn Angel.

Die zachtjes mijn tranen van mijn wangen likte.

Wat zou ik zonder haar zijn…

We voelen elkaar zó goed aan.

Ze is niet zomaar een hond.

Ze is mijn alles.

Een bijzonder, puur en ongelooflijk speciaal meisje.

Maar voor nu… doet ze het echt super goed.

En ik hoop zó dat we vrijdag weer goed nieuws krijgen van de oncoloog.

Willen jullie alsjeblieft weer een beetje van jullie positieve energie naar Angel sturen?

Ze voelt het.

Wij voelen het.

Dank jullie wel 🤍

Update 88 Angel

Vandaag de uitslag van de oncoloog .

Al de lymsknopen zijn weer bijna allemaal genormaliseerd. De milt heeft weer de juiste grote en het vocht eromheen is weer geheel weg. Dit is ook weer te zien aan haar gewicht.

De oncoloog zei letterlijk: Angel is een WONDER hond. Een echte vechter. Ze wil zelf heel graag leven.

2 weken geleden dachten we echt dat we haar af gingen geven… na 2 dagen begon alles al te slinken en nu, na 2 weken, krijgen we dit te horen. Dit is ook gewoon een groot wonder.

Angel haar kwaliteit van leven is weer terug. En dat is mij alles waard.

We blijven dit voort zetten tot Angel evt weer een terug val krijgt en dan kijken we verder.

De oncoloog zei wel: onthoud, genezen kan ze niet. Je hebt al zoveel gedaan, chemo therapie en nu dit. Denk ook aan de financiële kant of je dit kan trekken, want dit kost jullie om de 2 weken 430 euro. De gehele chemotherapie heeft je iets meer dan 9000 gekost.

Gelukkig had/heb ik mijn donatie pagina waar ik 4785,00 mee heb opgehaald. Die we hebben kunnen gebruiken voor de chemotherapie. Waar wij heel dankbaar voor waren.

Maar ik zei tegen hem: zolang Angel zelf wil en kan en niet lijd, doe ik er alles aan om dit te kunnen volbrengen. Dit ben ik haar gewoon schuldig.

Oké, zegt ie, maar wil je wel met 2 voeten terug op de grond zetten.

Ze blijft er gewoon goed uit zien en haar bloed was ook gewoon goed. De lymfocyten (als ik het nu snel zo goed schrijf) waren ook weer bijna genormaliseerd in het bloed.

Ja, zegt die nogmaals: Angel is echt een wonder hond. Ik kan er niet meer van zeggen, ik sta er zelf ook versteld van.

Dus de volgende afspraak is er weer over 2 weken. Zou er binnen de 2 weken wat zijn, moet ik contact opnemen.

Maar voor nu geniet ik van deze uitslag. Morgen is morgen.

En geniet ik van me meisje langs me ❤️

Natuurlijk wil ik Ace ook alles geven, dus probeer met hem zoveel mogelijk evenementen te blijven doen. Voor hem leuk en leerzaam, voor mij ontspanning wat ik ook echt nodig heb.

Dus nu weer flink de broeksriemen aan spannen en er tegen aan. Alles voor me meisje, want ze verdient het 🤍

En zouden jullie nog iets kleins kunnen missen om ons te helpen om Angel te helpen. 

Alles is welkom. Alle beetjes zijn welkom alle hulp is welkom.

Zodat waar Angel voor vecht wij ook kunnen blijven vechten voor haar. 

https://www.facebook.com/share/p/1J7zTPyC9W/

Update 87 Angel

Vrijdag 10 april is het weer zover… dan moet mijn meisje Angel weer naar de oncoloog voor controle.

Wat er de afgelopen tijd is gebeurd, is eigenlijk niet te bevatten.

De prednison en de injectie met Oncaspar hebben hun werk zó ongelooflijk goed gedaan… al na 2 à 3 dagen waren haar klieren zichtbaar gekrompen. Het ging veel sneller dan iemand had verwacht.

En Angel… die doet het zó goed. Echt, ze is gewoon weer Angel.

Ze speelt, ze eet, ze rent, ze slaapt… en ze beschermt mij én Ace. Het is zo mooi om te zien. Zo puur. Zo vertrouwd.

Soms betrap ik mezelf erop dat ik even vergeet dat ze ziek is… dat ze kanker heeft.

En juist dát maakt het ook zo moeilijk.

Want als dat besef dan ineens weer terugkomt, en ik kijk haar in haar ogen… dan breekt er toch iets vanbinnen.

Want als je haar ziet, hoe ze is, hoe ze zich voelt… niemand zou denken dat ze ziek is.

Na haar prednison heeft ze soms even een dipje of juist een piekje, alsof haar lijf even moet schakelen. Maar daarna… is ze gewoon weer mijn meisje. Mijn Angel.

Ik ben zo dankbaar dat ik haar nog elke dag bij me heb.

Ik geniet van elk moment. Echt elk moment.

Wat er met Ace en mij is gebeurd, heeft veel impact gehad… en ik merk dat Angel dat voelt.

Als we samen buiten zijn, loopt ze dicht tegen me aan. Alsof ze wil zeggen:

"Ik ben hier. Ik bescherm jou."

En ik weet… zij zou haar leven voor mij geven.

Het is mijn meisje. En dat zal ze altijd blijven.

Ik hoop zo dat ik haar nog lang bij me mag houden… bij mij en bij Ace.

Elke dag praat ik met haar, en soms voelt het echt alsof ze me begrijpt. Alsof we elkaar zonder woorden verstaan.

Dus voor vrijdag… vraag ik om alle liefde, alle kracht en alle energie voor mijn meisje.

Want ze doet het zó ongelooflijk goed. 💛🙏

https://www.facebook.com/share/p/1Bqr7K87T8/

Update Angel 💔🐾

Ten eerste… dank jullie wel allemaal voor jullie medeleven.

Wauw… wat is Angel geliefd door zóveel mensen.

Ik ben echt overspoeld met berichten, hier op Facebook maar ook privé.

En zelfs mensen die ineens bij mij op de stoep stonden, omdat ze het gehoord of gelezen hadden… om Angel even te knuffelen en mij kracht te geven.

Dank jullie wel… het voelt zo warm, zo liefdevol.

Ik kan niet eens uitleggen wat dit voor mij betekent.

Want jullie weten inmiddels… Angel is niet zomaar een hond voor mij.

Ze is familie… en nog zoveel meer.

Mijn meisje. Mijn soulmate.

En dan even hoe het nu gaat…

De injectie Oncaspar en de prednison doen gelukkig heel goed hun werk.

Haar klieren zijn al duidelijk afgenomen, haar buikje wordt minder bol.

Ze is levendig, wil spelen, wandelen, eten, knuffelen en kroelen.

Ze zit vol energie en pakt op haar momenten ook haar rust.

Samen met Ace wandelen en spelen… en ze geniet daar zichtbaar van.

Het enige wat spannend is… is dat ze ongeveer een half uur na haar prednison een dip krijgt.

Dan zakt haar temperatuur, wordt haar ademhaling heel rustig en zacht en wil ze alleen maar slapen.

Dat moment… dat is echt eng om mee te maken.

Ik heb vandaag het ziekenhuis gebeld en dit kan erbij horen.

Haar lichaam is nu, samen met de medicatie, heel hard aan het vechten.

Ik moet vooral goed in de gaten houden dat haar temperatuur niet langer dan een uur onder de 37,5 blijft.

Haar tandvlees is gelukkig mooi van kleur, dus dat is goed.

En ergens… moet ik mezelf beschermen.

Dat de hoop niet weer alles overneemt… en de realiteit naar de achtergrond verdwijnt.

Want verder… doet ze het zó goed.

Als je haar ziet, zou je denken dat ze gewoon een gezonde, vrolijke dame is.

En juist dát maakt het zo verdomd moeilijk.

Ik ben nu 24 uur per dag bij haar.

Dat heb ik gelukkig kunnen regelen, want ik wil geen moment missen.

Mijn jongens zeggen dat ik er soms even uit moet, omdat ze bang zijn dat ik er zelf aan onderdoor ga.

Dus ik zit nu te denken over aankomend weekend… Ace heeft een sportwedstrijd en show.

Mijn eerste gevoel zegt: ik wil niet twee dagen weg bij Angel. Dat kan ik gewoon niet. Dus misschien 1 dag van de 2

Maar ergens weet ik ook… misschien zou het goed zijn om er heel even uit te zijn.

Het voelt zo dubbel en zo moeilijk.

Niet dat ik mijn kinderen niet vertrouw ik weet dat zij ook alles voor haar doen en mij meteen bellen als er iets is.

Maar toch heb ik voor de zekerheid aan de oncoloog gevragen.

En die zei: “Meisje, je kan echt even weg. Ze ligt nu niet op sterven. En als er iets verandert, kun je altijd thuis blijven of naar huis gaan je bent niet aan de andere kant van de wereld.”

En misschien heeft hij gelijk… want Angel voelt mij feilloos aan.

De oncoloog gaf ook aan dat het een positief teken is dat ze zo snel en goed reageert op de medicatie.

Maar hij zei er ook meteen achteraan…

“Genezen zal ze niet.”

En dat… deed weer zó veel pijn.

Ondertussen heb ik wel iets gedaan wat me enorm zwaar viel…

Maar ik wil alles geregeld hebben.

Ik heb de dierenarts gebeld, zodat wanneer het moment daar is, Angel thuis kan worden ingeslapen.

In haar eigen vertrouwde omgeving… bij mij.

Ook heb ik contact opgenomen met het crematorium en mijn wensen gedeeld.

Mijn verhaal verteld… en zij noemden het een bijzonder en liefdevol verhaal.

Ze hebben me beloofd dat Angel een warm, waardig en liefdevol afscheid krijgt.

Dat ze mooi opgebaard wordt en dat er ruimte is voor een laatste groet.

Het brak me… maar mensen die mij kennen weten dat ik dit moet doen.

Ik wil op dat moment alleen nog maar afscheid nemen… en niet bezig zijn met regelen.

Want Angel… is niet zomaar een huisdier.

Ze is mijn meisje.

Mijn alles.

Mijn soulmate.

Voor nu leef ik met haar in het moment.

Ik geniet van elke minuut samen.

Ik ben continu bij haar… en dat voelt goed. Dat voelt precies zoals het moet zijn.

En Ace… die doet het ook zo bijzonder goed.

Hij voelt dat er iets is.

Je merkt het aan alles… hij houdt zich in, is zachter.

Hij wil spelen met Angel, en ze speelt ook… maar als zij aangeeft dat het genoeg is, stopt hij meteen.

Iets wat hij eerder nooit deed.

Wat er tussen die twee zit… is zo puur en zo mooi.

Nogmaals… dank jullie wel.

Voor alle liefde, steun, begrip en medeleven.

Het betekent meer dan woorden ooit kunnen zeggen.

Ik blijf jullie op de hoogte houden…

En straks zal ik een filmpje delen van mijn twee kanjers samen.

Voor nu… geniet ik van mijn meisje, hier naast mij. ❤️🐾

https://www.facebook.com/share/p/1BYxfibig8/

Update 86 Angel

Hallo allemaal,

Zoals beloofd wilde ik even een update geven… en ook een beetje van me afschrijven.

Op 27 maart moest Angel terug naar de oncoloog voor controle.

Zoals ik eerder al schreef voelde ik dat er iets niet klopte. Of het nu een virus was of toch die vreselijke ziekte… ergens diep van binnen wist ik het al. Maar ik bleef hopen op iets anders.

Tijdens de rit naar het ziekenhuis voelde ik me leeg.

Elke keer als ik naar Angel keek, zag ik in haar ogen dat het deze ronde anders was.

Aangekomen in het ziekenhuis bleek dat Angel in twee weken tijd 700 gram was afgevallen.

Ze liep naar haar vaste plekje, maar ging deze keer meteen liggen.

In de wachtkamer gebeurde iets bijzonders…

Mensen die we niet eens kenden kwamen naar haar toe. Ze vertelden hoe mooi ze was haar ogen, haar vacht en hoe lief ze is.

Terwijl er meerdere honden zaten, was alle aandacht voor haar.

Alsof ze een beroemdheid was… maar eigenlijk is ze gewoon zo geliefd.

Ook de assistentes en artsen kwamen haar begroeten en knuffelen.

Zelfs haar eerste oncoloog kwam haar tegen op de gang en ging meteen op zijn knieën voor haar.

In de behandelkamer vertelde ik alles aan Benjamin.

Hij onderzocht haar…

De lymfklieren waren allemaal wat groter geworden en harder.

En toen kwam het vreselijke nieuws:

De milt is vergroot…

Dat betekent dat de kankercellen zich daar ook bevinden.

Op dat moment werkten mijn hart en verstand ineens samen.

Ik keek naar Angel en vroeg:

“Wat zijn alle opties? Kunt u me dat nog eens goed uitleggen?”

De diagnose was duidelijk en hard:

De kanker is teruggekomen.

Zit in meerdere lymfeklieren.

En groeit verder.

Een gevorderd stadium…

We bespraken de opties: prednison, Oncaspar, eventueel chemo…

Maar ook euthanasie, als haar kwaliteit van leven slecht zou worden.

Ik bleef naar Angel kijken…

Ze ging schuin voor me zitten, keek me aan alsof ze alles begreep.

Ik keek in haar ogen en voelde de tranen opkomen.

Het was alsof zij mij het antwoord gaf…

En tegelijk brak mijn hart.

Toen zei ik:

“Nee… niet elke week weer naar het ziekenhuis.

We gaan voor behandeling… maar vooral voor kwaliteit van leven.”

Prednison en Oncaspar.

Met als doel: nog mooie weken, misschien maanden… zolang het goed gaat.

Toen ik het hardop uitsprak, begon ik te huilen.

Angel stond op, kwam tegen me aan zitten en legde haar hoofd op mijn schoot…

Alsof ze zei: dank je, vrouwke.

De injectie werd gegeven.

Op de gang legde Benjamin zijn hand op mijn schouder en zei:

“Twijfel niet aan jezelf… er zijn maar weinig mensen die zoveel voor hun dier doen als jij hebt gedaan.

Deze ziekte is niet te overwinnen…

En jij kiest nu voor rust en comfort. Dat is liefde.”

Angel is een hele speciale hond. Ze heeft vele hartjes veroverd hier waaronder mijn hart.

Je doet het goed Patricia dit is pure liefde

Daarna kwamen we zoveel bekende gezichten tegen.

De oude oncoloog, assistentes…

Iedereen kwam Angel knuffelen.

Eén van hen zei met tranen in haar ogen:

“Dit hadden we niet afgesproken, Angel… we zouden het 2 jaar volhouden…”

Ze kreeg snoepjes, knuffels… zoveel liefde.

En een grote zak hartjes mee naar huis.

Over twee weken hebben we weer controle.

Als de injectie werkt en de kanker nog reageert, krijgt ze opnieuw een behandeling.

Elke dag krijgt ze nu 1,5 pil prednison.

De weg naar huis was zwaar.

Ik kon niet over de snelweg… ik voelde dat dat niet goed zou gaan.

Ik ben meerdere keren gestopt omdat ik door mijn tranen de weg niet meer zag.

Op een gegeven moment ben ik uitgestapt…

En heb ik mijn longen leeggeschreeuwd over de velden.

Maar de pijn… die bleef.

In de auto zat Angel rustig naar buiten te kijken.

Het raampje stond een stukje open en ze genoot van de frisse lucht.

Toen draaide ze zich om, keek me aan…

En legde haar pootje op mijn hand.

Alsof ze zei: het is goed zo, vrouwke.

Gisteravond gingen we samen wandelen.

Ze mocht kiezen waar we heen gingen… en ze koos het bos.

Daar heb ik haar losgelaten.

Ze liep onze oude route… zoals vroeger.

Ze rende, speelde, pakte stokken, kwispelde…

Alsof ze zei: ja, dit is wat ik wil.

En haar zo zien…

Verzachtte mijn pijn, al was het maar een beetje.

En toen… op dat pad…

Lag er ineens een geschilderde knuffelsteen.

Met de tekst:

“Koester het oude leven en draag het in je hart.”

Toeval? Misschien…

Maar voor mij voelde het als precies wat ik moest horen.

Maar mensen… jullie willen niet weten hoeveel pijn dit doet.

Het zit in mijn hele lichaam. Ik kan het niet omschrijven.

De afgelopen 11 maanden heb ik geleefd in hoop…

Hoop op een wonder.

Hoop dat we zouden winnen.

Terwijl ik diep van binnen wist… dat we dat niet zouden doen.

Mijn wereld is even ingestort.

Maar…

Ik wil de pijn nu even opzij zetten.

En genieten van elk moment dat ik nog met haar heb.

Zonder strijd.

Ik leef nu van dag tot dag.

Ik heb Ace zijn eerste wedstrijd geannuleerd… ik kan het gewoon niet.

Voor de volgende kijk ik wel hoe het gaat.

Voor nu… is er alleen zij.

En alle momenten die we nog samen hebben.

💛

---https://www.facebook.com/share/p/1Gff6jmvCv/

Vannacht heb ik bijna niet geslapen.

Angel lag in mijn armen, dicht tegen mij aan, zodat ik elke ademhaling kon voelen… elke zachte klopping van haar hartje. Een hartje dat met elke tik zoveel liefde en warmte geeft. En toch… ben ik zo bang. Bang om haar te verliezen. Bang dat ik haar op een dag niet meer vast kan houden.

Ik wil haar zo graag bij me houden.

De afgelopen 11 maanden heb ik geleefd op hoop. Hoop op een wonder. Hoop dat dit allemaal een nachtmerrie was waaruit ik wakker zou worden. Maar de werkelijkheid ligt hier, in mijn armen. Keihard. Onontkoombaar.

Vandaag gaan we weer naar de oncoloog. Ik ben de tel kwijtgeraakt hoe vaak we daar al zijn geweest. Weer een ziekenhuisbezoek. Weer wachten. Weer hopen.

En vandaag… moet ik misschien een keuze maken.

Met welke stap we nu gaan maken.

Een keuze die niet meer gaat over wat ik wil. Niet over mijn angst om haar los te laten. Niet meer de hoop om te winnen van deze ziekte.Maar over wat het beste is voor Angel. Voor haar hart. Voor haar lichaam. Voor haar gehele zijn. Want ze is sterk. En zo wil ik haar ook behouden. En niet uitgeput.

En dat breekt me.

Want diep vanbinnen voelt het alsof ik gefaald heb. Alsof ik haar niet heb kunnen helpen… zoals zij mij altijd heeft geholpen. Alsof mijn liefde niet genoeg is geweest om haar te beschermen.

Lieve mensen… steek vandaag alsjeblieft een kaarsje voor ons aan.

Stuur ons warmte, licht, energie en kracht.

Voor Angel… zodat ze kan blijven vechten. Dat ze sterk blijft. En het vuur in haar ogen blijft branden.

En deze keer ook een beetje voor mij…

Want mijn masker begint te breken.

Mijn kracht begint op te raken.

En de angst voor wat komt… wordt steeds groter.

https://www.facebook.com/share/p/16h8fu4hqa/

Update 85 Angel.

Even een kleine update over mijn lieve Angel ❤️

Vanmorgen mocht Angel haar eigen route weer bepalen…

en ja… met haar nog een beetje slaperige oogjes trok ze me tóch weer richting het bos 🥺🌿

Maar ik heb even de keuze voor haar gemaakt…

en zijn we voor de kortere route gegaan 💛

En wat me zo goed deed…

👉 haar ontlasting was weer goed

👉 haar oogjes stonden weer zachter, minder droevig

👉 ze was weer wat vrolijker

👉 haar urine had een mooie kleur

👉 haar temperatuur was netjes 38.7

👉 en ze heeft haar eten met veel smaak opgegeten ❤️

Echt zo’n momentje dat je weer even hoop voelt…

dat kleine beetje “oude Angel” weer ziet 💛

En ook Ace mocht zijn eigen route bepalen…

(en ja… die koos natuurlijk voor een stuk langer 😄)

Maar ook bij hem:

👉 ontlasting weer goed

👉 weer vrolijk

👉 en zijn voerbak ging helemaal leeg… met het geluk nog op zijn snoet 🥰

Dus dat heeft hem ook echt weer gesmaakt ❤️

Voor nu…

geniet ik gewoon even van dit moment 💛

van hoe ze vandaag zijn…

Want dat is wat telt ❤️

Dus ik denk dat er toch iets in de lucht hangt bij de honden.

Update 84 Angel.

Hoi lieve mensen en volgers van Angel ❤️

Vrijdag 27 maart is het weer zover…

Dan moet Angel weer naar de oncoloog.

De laatste dagen merk ik veranderingen…

De klieren zijn niet groter geworden, maar wel harder.

En gek genoeg… waar ik het verschil al 10 maanden zo duidelijk voelde…

weet ik het nu even niet meer.

Mijn hoofd en mijn hart werken even niet samen… en dat maakt me onzeker.

Angel… mijn meisje… 💔

Ze deed het zó goed. Echt zó goed.

Maar de laatste dagen slaapt ze meer…

Sinds dinsdag 24 maart kreeg ze tijdens het spelen met de bal in de tuin ineens diarree.

Ik ben toen ook meteen gestopt met spelen.

Haar ontlasting was heel dun, zelfs met wat helder bloed en slijm erbij…

haar temperatuur bleef rond de 39.1 – 39.3

en haar ogen… die stonden zo droevig…

Ik heb meteen gebeld naar zhuis… alles in de gaten houden en geen reden voor paniek. 

En langzaam leek het weer iets beter te gaan…

want gisteren, toen ze haar eigen route liep langs de Dommel en een stukje bos…

werd haar ontlasting alweer wat dikker.

Dat gaf me even hoop… 💛

Ze bepaalde zelf haar route…

en gisteren… trok ze me ineens weer mee 🥺

even rennen… even die glinstering in haar ogen…

even voelde ze weer als mijn oude Angel ❤️

Maar toch…

iets in mij voelt dat er iets verandert.

💔

Wat me ook opviel… en wat het extra verwarrend maakt…

Ace begon ineens ook meer te slapen…

kreeg ook diarree…

en was gewoon even niet helemaal zichzelf.

En zelfs een hond van mijn dagopvang merkte ik aan dat ze anders was…

ook diarree… ook niet haar normale energie.

Dus ergens vraag ik me af…

👉 hangt er iets in de lucht onder de honden?

👉 of is dit puur toeval… en speelt er bij Angel toch echt meer?

En dat maakt het nog lastiger…

want wat is wat…

💔

Ik heb weinig geslapen…

veel gedacht…

alles opgeschreven…

Want ergens weet ik…

dat ik een keuze moet maken.

En die keuze…

is het moeilijkste wat er is.

💛

Ik kies niet tussen:

👉 langer leven

of

👉 korter leven

Ik kies tussen:

⭐ tijd rekken… met behandelingen

of

⭐ kwaliteit… rust… en gewoon samen zijn

💔

Heel eerlijk over chemo bij honden…

Het is vaak milder dan bij mensen.

Maar het is ook:

👉 ziekenhuis

👉 prikken

👉 spanning

👉 controles

👉 momenten van moeheid en misselijkheid

🌿 En dan prednison:

👉 rust

👉 thuis

👉 geen stress

👉 vaak weer even zichzelf

Maar…

👉 korter

💔

En hier komt mijn grootste strijd…

Alles wat ik voel… is liefde ❤️

Ik wil haar bij me houden…

ik wil haar niet kwijt…

ik wil meer tijd…

De vraag vond Angel het moeilijk 6 maanden lang elke week naar zhuis. ? Ze liet dit niet merken want was altijd vrolijk in het zhuis.

Maar ik wil óók voor Angel kiezen.

En dát…

is het moeilijkste wat er is.

💔

Ik moet klaar zijn met mijn keuze…

Of het vrijdag is… of een andere dag…

👉 ik moet het al weten

💛

Want wat ik eigenlijk zeg is:

👉 “Ik wil haar niet alleen langer bij me…

maar ik wil dat die tijd goed voelt voor haar”

💛

En daarom stel ik mezelf deze vragen… heel eerlijk:

💛 Vraag 1

👉 Hoe ging Angel op de vorige chemo?

• Was ze vaak ziek / moe / misselijk?

OF

• Ging het eigenlijk best goed?

👉 Dit zegt zoveel over hoe een nieuw traject zal zijn…

💛 Vraag 2

👉 Wat weegt zwaarder voor mij (eerlijk)?

A.

👉 “Ik wil alles doen om haar langer bij me te houden”

OF

B.

👉 “Ik wil dat ze zich elke dag goed voelt… ook al is het korter”

💛

En misschien nog wel de moeilijkste vraag…

👉 Als Angel kon kiezen…

zou ze dan kiezen voor:

meer tijd + ziekenhuis + behandelingen

OF

minder tijd + rust + altijd bij mij

💔

Wat ik bij mezelf voel…

Ik ben niet bang voor de zorg…

👉 ik ben bang dat zij moet lijden

En dat zegt alles.

💛

Wat ik nu zie…

👉 ze verandert

👉 ze slaapt meer

👉 ze is niet meer elke dag 100% vrolijk maar dat zijn wij als mensen ook niet

💔

Soms denk ik:

👉 geef ik haar minder tijd?

Maar diep van binnen weet ik…

👉 ik kies niet voor minder tijd

👉 ik kies voor tijd die goed voelt voor haar

💛

Er is geen juiste keuze.

Er is geen verkeerde keuze.

Of ik kies voor:

👉 vechten (chemo)

of

👉 koesteren (prednison)

👉 beide zijn liefde

❤️

Want Angel weet niet hoeveel tijd ze heeft…

Ze voelt alleen:

👉 dat ze bij mij is

👉 dat ze zich goed voelt

👉 dat ze geliefd is

💛

Dus wat ik ook ga kiezen…

Ik kies niet vanuit angst

👉 maar vanuit liefde

Maar wat het zo zwaar maakt is…

👉 ik wil haar bij me houden

EN

👉 ik wil kiezen wat goed is voor haar

En die twee… botsen soms zo hard 💔

💛

En ergens…

heel diep van binnen…

weet mijn hart het al…

Maar het uitspreken…

dat is het moeilijkste stukje…

❤️

En mijn leven gaat elke dag gewoon door.

Gelukkig heb ik wat afleiding met Ace en de aankomende wedstrijden .

Alles geregeld voor Angel dat ze niet alleen is maar dat 1 van mijn zonen bij haar is.

Maar alles is dubbel voor mij.

Ik merk dat ik de afleiding nodig heb .

En al de beslissingen en keuzes die ik moet maken zal ik uit liefde uit pure liefde doen voor Angel en niet alleen voor me zelf omdat ik haar bij me wil houden.

Dus of een versnelde chemo opnieuw maar nu niet 6 maanden maar 3 maanden

Of prednison 

Tot nu gaat me hart en gevoel nog niet samen

Maar 1 ding

Ik wil alleen het beste voor Angel

En geen lijden dat verdient ze niet.

Ik had gehoopt op een wonder en dat ik nooit had hoeven kiezen maar erg genoeg is er geen wonder gekomen.

Alles wat ik doe of kies 

Is met pure liefde voor Angel.

Iemand zei me.

Patricia jij maakt nu geen slechte of goede keuze je maakt een keuze uit liefde voor Angel.

Laat je hart spreken en kijk daarbij naar je meisje.

Mensen steek 10000000 kaarsjes aan voor ons vrijdag.

Pleas

https://www.facebook.com/share/p/1T6DpNaKK4/

Even een kleine tussenupdate 83 over Angel, en natuurlijk ook een foto die ik met liefde van haar heb bewerkt 🤍

Met Angel gaat het eigenlijk heel goed. Ze eet goed, is alert en wandelt heerlijk mee. Tijdens het lopen neemt ze overal de tijd om te snuffelen echt genieten op haar eigen tempo. Je merkt aan alles dat ze met “pensioen” is, en dat mag ook. Ze hoeft voor mij niet meer die perfecte sportieve body te hebben. Ze is nog wat te zwaar, maar daar werken we rustig en stap voor stap aan. Haar geluk en comfort staan nu voorop.

Wat betreft haar lymfeklieren blijf ik haar goed in de gaten houden. De klieren achter in haar knieholtes voelen voor mij niet groter, maar wel iets harder. De klieren bij haar schouderbladen lijken hetzelfde te blijven.

Onder haar kaak is er wel een verandering: de klieren voelen daar wat harder aan dan voorheen. Omdat op die plek ook speekselklieren zitten, blijft het lastig te bepalen of het om lymfeklieren of speekselklieren gaat. Juist doordat ze harder zijn geworden, brengt dat wat extra twijfel en spanning met zich mee.

In haar liezen en oksels zijn geen klieren voelbaar, wat fijn is. Haar tandvlees ziet er mooi gezond uit van kleur, alleen bij de aanhechting van een tand is het nog een klein beetje rood.

Verder is ze nog steeds helemaal zichzelf. Soms speels en vrolijk als een pup, en dan weer rustig en wijs als een oude dame. Maar boven alles: ze is nog steeds onze Angel 💛

Aanstaande vrijdag hebben we weer een controle bij de oncoloog. Het maakt deze week toch weer een beetje zenuwslopend, maar we proberen te genieten van alle mooie momenten samen, elke dag opnieuw.

https://www.facebook.com/share/p/1DdBKM7FLB/

Angel tussen update 82

https://www.facebook.com/share/r/1GtfWFEqve/

Soms ontmoet je iemand in je leven waarvan je meteen weet: dit is mijn soulmate.

Angel… mijn soulmate. ❤️

Samen hebben we al zoveel doorstaan. Zoveel stormen, zoveel gevechten. Jij was er altijd voor mij… en ik zal er altijd voor jou zijn. Wat er ook gebeurt.

Maar de strijd die we nu samen voeren is zwaarder dan alles wat ik ooit heb moeten dragen. Ik heb in mijn leven voor hete vuren gestaan, bergen beklommen die onmogelijk leken… maar niets voelt zo zwaar als de onzekerheid van dit moment.

Morgen, 13 maart om 10:00, hebben we controle bij de oncoloog.

Morgen horen we of die vreselijke ziekte weg is gebleven…

of dat ze weer probeert terug te komen.

Het is een ziekte waar je tegen kunt vechten.

Maar soms… soms kun je hem alleen in slaap houden.

En ik hoop, ik bid, met alles wat ik in mij heb,

dat die ziekte nog steeds slaapt.

Dat ze niet wakker is geworden.

Daarom vraag ik jullie iets uit het diepste van mijn hart.

Ik vraag jullie om positieve, warme en liefdevolle energie naar Angel te sturen.

Echt… ik smeek het jullie. 🙏

De laatste dagen slaap ik bijna niet.

Mijn hoofd blijft draaien.

De angst kruipt door mijn poriën.

En toch ga ik door.

Ik blijf sterk voor Angel.

Zodat zij het niet ziet…

zodat zij het niet merkt.

Maar van binnen…

van binnen begin ik langzaam af te brokkelen.

Mijn masker voor de buitenwereld doet zijn werk goed.

Niemand ziet het.

Niemand merkt het.

Maar mijn grootste wens is zo simpel…

Dat alles nog steeds in slaap is bij mijn meisje.

Dat we samen nog een prachtige zomer tegemoet mogen gaan.

Nog meer herinneringen.

Nog meer liefde.

Nog meer tijd samen.

Angel…

wat er ook gebeurt…

ik blijf naast je staan. Altijd.

Kleine update 81 over onze lieve Angel

Ik wilde graag weer even een kleine update geven over Angel.

Allereerst moet ik zeggen dat het eigenlijk best goed met haar gaat. Na de laatste controle bij de oncoloog op 27 februari ben ik me opnieuw wat meer gaan verdiepen in voeding en supplementen, voor het geval dat de lymfeklierkanker ooit terug zou komen. De oncoloog gaf toen namelijk aan dat er mogelijk iets “aan het broeien” was omdat enkele klieren wat opgezet waren. Tegelijkertijd werd er ook bij gezegd dat we ons op dit moment zeker nog geen ernstige zorgen hoefden te maken.

Maar goed… jullie kennen me ondertussen een beetje.

Dus ben ik weer gaan zoeken, lezen, mailen en informatie verzamelen. Vanuit die zoektocht heb ik een aantal dingen aangepast in haar voeding en supplementen, in de hoop haar lichaam zo goed mogelijk te ondersteunen.

Supplementen die Angel nu krijgt bij haar eten:

- 100% geelwortel (curcuma) van 1x per dag naar 2x per dag verhoogd

- Groenlipmossel van 1x per dag naar 2x per dag

- Probiotica van een halve dosering naar een volledige dosering

- Vitamine E capsule

- Vita-Min Puur halve dosering

- Omega-3 olie 2x per dag (zalmolie volledig gestopt)

- Hennepzaadolie puur 3x per week

- Turkey Tail (Trametes versicolor), ook wel kalkoenstaartzwam genoemd

Daarnaast heb ik haar voeding ook iets aangepast.

Ze krijgt nu als eiwitbronnen:

- Paard

- Hert

- Konijn

- Kalkoen

Wat betreft groenten is er eigenlijk niet veel veranderd, omdat ze deze al langer krijgt. Ze krijgt onder andere:

- Kruisbloemige groenten zoals broccoli, bloemkool, spruitjes, boerenkool, kool en paksoi

- Spinazie

- Tomaten

- Wortels en zoete aardappel

- Rode of gele paprika

Aan fruit krijgt ze bijvoorbeeld:

- Blauwe bessen

- Aardbeien

Etc etc

Deze groenten en fruit gaf ik haar eigenlijk al langere tijd. En natuurlijk krijgt ze af en toe ook gewoon een stukje appel of komkommer.

En ja… ze krijgt ook gewoon nog haar hondensnacks. Denk aan een konijnenoor, paardenvlees of gedroogde kipfilet of rundvlees.

Kortom: ik heb het één en ander weer wat aangepast en omgegooid.

Wat mij zelf opvalt al weet ik niet of het misschien ook een beetje wensdenken is is dat sommige klieren wat kleiner lijken te worden, terwijl andere ongeveer dezelfde grootte behouden. In ieder geval lijken ze niet groter te worden.

Maar los daarvan doet Angel het eigenlijk ontzettend goed.

Haar eetlust is nog steeds heel goed. De wandelingen gaan ook nog goed. Vorige week had ze zelfs een moment waarop ze dacht dat ze weer twee jaar oud was. In het bos waar we vroeger altijd samen trainden sprong ze ineens weer over boomstammen, zonder dat ik ook maar iets zei. Het was echt zo’n moment waarvan je alleen maar stil wordt en geniet.

Ze slaapt goed en haar ontlasting is ook goed.

Ik merk wel dat ze na de wandelingen die ik bewust al een stuk korter voor haar heb gemaakt wat vermoeider is dan vroeger. Maar dat is ook niet zo gek.

Verder is ze nog steeds precies dezelfde Angel.

Ze waakt nog steeds zoals ze altijd deed.

Als we samen met Ace op pad gaan speelt ze nog steeds met hem en corrigeert hem ook nog steeds als dat nodig is.

Haar vacht glanst prachtig en haar tandvlees heeft nog steeds een mooie kleur. De tandvleesontsteking is helaas nog niet helemaal verdwenen, maar ze lijkt er geen last van te hebben en haar adem ruikt gelukkig ook niet meer.

Wat mij misschien nog wel het meest raakt, zijn haar ogen.

Haar mooie vuurogen stralen nog steeds kracht, liefde en een enorme wilskracht uit. Ze geeft niet op. Je voelt en ziet aan alles dat ze zelf ook wil blijven vechten en leven. Ze geniet zichtbaar van de kleine momenten, zoals rustig in de zon liggen en alles om haar heen in zich opnemen.

En eerlijk gezegd… ik geniet net zo hard van haar.

Elke keer wanneer ik in haar ogen kijk, zeg ik in gedachten tegen haar:

“Wij geven samen niet zomaar op. Wij zijn één team. Samen zijn we sterk.”

En zo voelt het ook echt.

Wat betreft haar gewicht heb ik daar op dit moment nog niet actief naar gekeken. Voor mij lagen de prioriteiten eerst bij andere dingen.

Nu hopen we vooral dat we vrijdag 13 maart ook goed nieuws krijgen bij de oncoloog.

Tot die tijd genieten we van elke dag samen met haar. Want elke dag met Angel is een waardevolle dag. ❤️

Update 80 Angel.

Soms schrik ik er zelf van… van hoeveel mensen Angel nog steeds volgen.

Alle appjes, berichtjes en lieve woorden via messenger zoveel warmte, zoveel liefde. Het gevoel dat we er niet alleen voor staan draagt ons echt. Ik wou dat jullie Angel allemaal eens in het echt konden ontmoeten, zodat jullie haar niet alleen kennen van woorden en filmpjes, maar ook van haar zachte blik, haar kracht en haar pure liefde. 🤍

Vandaag hadden we ergens ook positief nieuws.

We weten hoe hard de waarheid is bij lymfeklierkanker… dat het kan terugkomen en dat volledige genezing er vaak niet in zit. Die realiteit blijft zwaar en oneerlijk.

Maar de lymfeklieren in haar knieholtes en borstkas zijn inderdaad maar minimaal vergroot. Onder de kaaklijn blijken het haar speekselklieren te zijn en niet de lymfeklieren. Dat was ergens een opluchting.

De oncoloog gaf aan dat hij geen punctie wilde doen. Niet alleen omdat de klieren maar minimaal vergroot zijn en er op dit moment niets verontrustends te zien is, maar ook omdat hij onnodige kosten wil besparen zolang daar geen medische noodzaak voor is. Er lijkt iets te woekeren, waardoor ze licht vergroot zijn, maar nog geen reden tot paniek of herstart van chemo.

We gaan het wel strak in de gaten houden en over twee weken terug op controle. Mocht het ineens veranderen of groter worden, dan moeten we meteen bellen maar de verwachting is dat dit niet gebeurt.

Hij keek ook naar haar tandvlees. Dat is nog wat ontstoken, maar rustig. En hij zei iets wat me raakte: dat het geweldig is hoe alert ik ben en hoe ik meteen handel. Soms voelt het alsof je alleen maar doet wat moet, maar die woorden deden toch even goed.

Na zo’n gesprek voel je een mengeling die moeilijk uit te leggen is… opluchting, maar ook leegte. Verdriet, omdat je opnieuw bevestigd krijgt dat ze nooit volledig zal genezen. En ergens blijft die stille hoop op een wonder altijd bestaan.

Voor nu wil ik vooral dat Angel geniet. Dat ze niet overspoeld wordt door alles wat misschien nog komt. Dat ze gewoon hond mag zijn, mijn meisje, zonder pijn en zonder lijden want dat verdient ze echt niet.

Christian zorgde dat hij mee kon, zodat ik niet alleen hoefde te gaan. Achteraf maar goed ook, want de spanning zat zo in mijn lijf dat ik zelf niet veilig had kunnen rijden.

Na het ziekenhuis zijn we nog even gaan wandelen. Ace en Angel hebben lekker kunnen ravotten. Je merkt dat Ace ook voelt dat er iets speelt… maar samen spelen bracht even lucht, even gewoon geluk in het moment.

Angel is sterk. Zo sterk. Ze is niet ziek in haar wezen ze heeft kracht, wilskracht en levenslust. En mocht chemo ooit weer nodig zijn, dan weten we dat ze het aankan. Maar voor nu kiezen we voor rust, liefde en genieten van elk moment samen.

Dank jullie wel, echt… voor iedereen die Angel blijft steunen, meeleeft en liefde stuurt.

Die warmte voelen we elke dag. 🤍

Angel haar wandeling gisteren 26 februari in de middag ze mocht zelf bepalen waar ze heen wilde ik volgde haar .
En wat heeft ze genoten.

Ineens neus in de lucht en ze maakte ineens een sprint want ze zag een konijn. De spanning hing in de lucht, haar pootjes licht en snel, het hart vol jachtinstinct en pure levensvreugde. Lekker lopen snuffelen ook aan de holen, verdiept in een wereld van geuren die alleen zij echt kan lezen.

En ja hoor water en de zon dus vrouwe ik mag toch wel nee Angel het water is echt nog veel te koud maar je mag wel even met je pootjes erin. Voorzichtig, nieuwsgierig, spelend met de grens tussen willen en mogen, tussen avontuur en bescherming.

Wat geniet ze toch van zulke wandelingen wij samen 1 team 2 verschillende zielen maar toch samen 1. Een stilte die spreekt zonder woorden, een band die groeit met elke stap die we naast elkaar zetten.

Ze koos ervoor om niet via het bospad terug naar de auto te gaan maar via het grote pad en dat is ook goed gewoon een wandeling hoe zei wilde. En ik liep achter haar, kijkend naar haar staart die zachtjes bewoog, wetend dat dit moment precies goed was zoals het was — een middag vol vrijheid, vertrouwen en liefde.

https://www.facebook.com/share/v/1AiXFsWWMN/

Goedemorgen allemaal,

Angel heeft goed gegeten. Haar urine en ontlasting zijn normaal.

De klieren zijn niet groter geworden nog steeds glad en zacht onder mijn vingers.

In haar knieholtes lijkt het zelfs alsof ze een beetje gekrompen zijn.

Ze heeft gewandeld, rustig, tevreden… en daarna nog even met de bal gespeeld. We hebben zelfs gestoeid. Ik maakte een filmpje, een klein stukje geluk om vast te houden, maar mijn telefoon bleef vastlopen. Een uur lang geprobeerd. Mijn geduld brak, net als de spanning die al zo hoog in mijn lichaam zit.

Aan Angel merk ik geen verandering.

En toch… zit de angst in elke vezel.

Het tandvlees langs haar tand blijft rood. Bij de kleinste aanraking bloedt het.

Dus ik poets niet meer. Ik wacht. Tot morgen.

Wachten voelt zo machteloos.

Ik heb nauwelijks geslapen vannacht.

Angel lag tegen me aan, haar warme lijf in mijn armen, alsof ik haar dichter bij me kon houden dan de tijd zelf.

Mijn man moest werken, dus het bed was alleen van ons twee.

Ze sliep rustig. Zo vredig dat het bijna pijn deed om te voelen hoeveel ik van haar hou.

Haar piep-piep lag bij haar dat kleine rubberen eendje dat ze al sinds pup heeft.

Nooit stuk gebeten.

Ze draagt hem zelf naar beneden, en als ze er klaar mee is, brengt ze hem weer naar boven.

En ’s nachts, als we gaan slapen, pakt ze hem en legt hem tussen haar voorpoten… alsof het haar anker is.

Alsof het zegt: alles is nog zoals het was.

Het is zo lief om te zien.

En tegelijk zo breekbaar om te voelen.

Ik wilde jullie even op de hoogte brengen.

Tussen hoop en angst in.

Tussen dankbaarheid voor elk rustig moment… en de stille spanning die mijn lichaam niet verlaat.

Update 79 Angel

Ik moest even schrijven…

Niet om paniek te zaaien, maar omdat het in mij te hoog oploopt. Alsof de spanning zich vastzet in mijn lichaam en ik het even niet meer alleen kan dragen.

Vorige week reed ik met Angel naar de spoed.

Ik voelde haar lymfeklieren in haar hals en achter haar knieholtes en meteen schoot de angst door me heen. Misschien overdreven, maar na alles wat we hebben meegemaakt is alert zijn geen keuze meer het zit in mijn hart, in mijn handen, in elke aanraking wanneer ik haar controleer.

Er was geen oncoloog of internist, alleen een spoedarts. Ze probeerde me gerust te stellen, vertelde dat ze wist hoe ze moest voelen en zelfs een hond had gehad met lymfeklierkanker. Maar eerlijk… dat stelde me niet gerust. Niet omdat ze het niet goed bedoelde, maar omdat mijn hart alleen Angel ziet en alles wat we al hebben doorstaan.

Ze voelde haar klieren en zei dat ze goed aanvoelden.

Dat zolang Angel eet, drinkt, speelt, geen koorts heeft en de klieren niet groter of harder worden, ik me geen zorgen hoef te maken. 

Lief dat ze zelfs maar een half consult rekenden en geen spoed consult ze zei het heeft jullie allemaal.al erg veel geld gekost, dat voelde warm en begripvol. En toch… de angst ging niet weg. Die bleef als een knoop in mijn maag zitten.

Sindsdien controleer ik haar vaker dan normaal. Ochtend, middag, avond. Niet omdat ik wil, maar omdat de angst fluistert dat ik iets kan missen. Mijn lichaam staat de hele dag in spanning. Slecht slapen, weinig eten, een hart dat blijft malen en scenario’s die ik niet wil denken maar toch komen.

En ik weet als het zo is dat we nog een behandeling kunnen starten. Zolang me meisje de kracht heeft en niet gaat lijden dan blijf ik voor haar vechten. 

En Angel…

Ze is gewoon Angel.

Ze eet, drinkt, speelt en slaapt zoals altijd. Haar zachte aanwezigheid is tegelijk mijn grootste troost en mijn grootste angst. Want hoe kan zij zo normaal zijn terwijl mijn hoofd alle kanten op schiet?

Ik merkte kleine dingen op. Haar flamoes wat opgezwollen, een beetje afscheiding, misschien een blaasontsteking. Haar tandvlees wat rood, bloed bij het poetsen, een geur uit haar mond. Kleine signalen misschien, maar na alles voelen ze groot. Dus belde ik weer het ziekenhuis. Niet omdat ik denk dat ik het beter weet, maar omdat ik alleen het beste voor haar wil en bang ben om iets te missen.

Vrijdag mogen we naar de oncoloog. Half twee.

Dan weten we meer.

En tot die tijd leef ik tussen hoop en angst.

Ik kan me geen leven zonder haar voorstellen. Misschien kan dat ook niet. Ze is mijn maatje, mijn houvast, mijn stukje liefde dat elke dag naast me loopt. En ik weet… als ze ooit moet lijden, laat ik haar gaan, want dat verdient ze niet. Maar die gedachte breekt me al voordat het zover is.

Nu is ze hier. Warm. Zacht. Levendig. Niet ziek en erg alert.

En ik hou haar vast in momenten, in blikken, in wandelingen, in alles wat nog gewoon is.

Dus ik wacht. Met tranen die komen en gaan. Met een hart vol angst, verdriet, onzekerheid…

maar boven alles liefde.

Heel veel liefde.

Tussen update 78 Angel

Gisteren, 18 februari, voelde ik me niet goed. Mijn hoofd bleef maar draaien, gedachten die geen pauze kenden. Toch was het prachtig weer zo’n dag die je zachtjes naar buiten lokt. Het was Angel haar dag voor een lange wandeling, Ace had rust, dus samen trokken Angel en ik het bos in. Even een frisse neus. Even ruimte. Even stilte.

Vanaf de eerste stap voelde het alsof de wereld zich had teruggetrokken. Geen mensen, geen geluiden, alleen het ritme van onze voetstappen op het pad. Angel liep naast me, soms voor me, soms even stilstaand om te snuffelen, maar altijd verbonden. Alsof we samen ademden.

En bij elke stap die we maakten, zagen we een roodborstje. Steeds weer. Van tak naar tak, een paar meter verder, alsof het ons begeleidde. Alsof het de hele weg met ons mee vloog.

Mijn hoofd werd rustiger. De frisse lucht maakte ruimte waar eerst onrust zat. Angel genoot zichtbaar haar neus in de wind, haar ogen zacht, haar lijf ontspannen. En terwijl ik naar haar keek, voelde ik dat het mij net zo goed deed. Dit was precies wat we nodig hadden: alleen wij twee, even samen op de wereld.

Tot het laatste stuk.

Vanuit de verte zag ik ze aankomen twee dobermanns die recht op ons afstoven. Ik voelde Angel haar spanning nog voordat ze bewoog. Haar lichaam verstijfde licht, haar blik werd alert. Zonder na te denken ging ik voor haar staan, een beschermende muur tussen haar en wat kwam.

Ik riep de verte in, hopend dat een eigenaar mijn stem zou horen. Even later klonk er inderdaad een stem en de honden draaiden om. Ik voelde Angel onder mijn hand weer iets zachter worden.

Maar nog voor de rust volledig terug was, stonden ze er weer. En dit keer verscheen ook een vrouw om de hoek. Ze keek me aan. Ik vroeg haar opnieuw of ze de honden bij zich wilde houden. Terwijl ik Angel geruststelde, hield ik de andere honden scherp in de gaten.

Langzaam veranderde de energie. Angel keek naar me, zocht bevestiging, en vond die. Haar lichaam ontspande. De dobermanns kwamen dichterbij, maar Angel vertrouwde mij en daarmee de situatie. Voorzichtig begon ze zelfs contact te maken, speels, nieuwsgierig, terwijl ik haar nog aan de lijn hield.

De vrouw begon met me te praten. Over energie. Over aura’s. Over wat ze zag tussen Angel en mij. Ze ging op haar hurken zitten, probeerde Angel te lokken om haar te aaien, maar Angel had alleen oog voor de honden en voor mij.

Toen ik zag dat het goed zat, liet ik haar even los. En daar gingen ze rennend, spelend, vrij. Een kort moment van pure hondenblijdschap.

Totdat één van de dobermanns aan haar achterhand begon te snuffelen. Ik kende Angel. Ik wist dat ze dat niet prettig vond. Dus ik riep haar terug en gaf rustig aan dat het genoeg was voor haar. De vrouw respecteerde dat meteen, riep haar honden bij zich en liep verder.

De weg terug naar de auto was stil. Niet zwaar, maar gevuld. Haar woorden bleven in mijn hoofd hangen.

Twee zielen, had ze gezegd. Eén pure energie en één lichaam zo close, zo diep verbonden. Dat komt ze zelden tegen.

En terwijl Angel naast me liep, voelde ik het opnieuw.

Ja… Angel en ik zijn samen één. Niet omdat het moet, maar omdat het zo voelt. Omdat we elkaar lezen zonder woorden, dragen zonder moeite, en vertrouwen zonder twijfel.

En ergens, tussen de bomen, zat weer dat roodborstje.

Even keek het ons aan, alsof het wist. Alsof het al die tijd getuige was geweest van elke stap, elke gedachte, elke verbinding.

Angel en ik.

Samen. Altijd.

Tussen update 77 Angel.

Vandaag, 14 februari, mocht Angel weer mee naar een trainingsdag van Ace. En natuurlijk mocht ze zelf ook een paar dingen doen op haar eigen nu laag niveau, rustig en verantwoord. De wall climb, de hedge jump en de far jump… kleine momenten misschien, maar voor ons waren ze groots. Want wat heeft mijn meisje genoten. Je zag het aan alles. Haar energie, haar blik, haar enthousiasme puur geluk.

En eerlijk… ik moet mezelf soms afremmen. Want ik zie wat ze kan. Ik zie dat ze verder wil, hoger wil, meer wil. En ergens wil ik daarin meegaan, samen met haar. Maar nu is dat nog niet goed voor haar. Ze is nog te zwaar, en haar gezondheid gaat voor alles. Dus houden we het klein. Korte momenten. Even proeven. Even voelen hoe mooi het is.

Maar juist die kleine momenten betekenen alles.

Mijn hart maakt sprongetjes als ik met haar bezig ben en haar zo vrolijk zie. Het is moeilijk uit te leggen wat dit met ons doet. Na alles wat we samen hebben moeten doorstaan, voelt dit als een cadeau. Samen weer iets kunnen doen waar we allebei zo gelukkig van worden… dat raakt me diep.

Ik geniet van elke seconde. Niet van hoe ver of hoe hoog ze gaat, maar van het samen zijn, het vertrouwen, en het geluk dat we in die momenten delen. Sommige gevoelens kun je niet uitleggen die moet je voelen. En dit… dit voel ik in mijn hele hart.

https://www.facebook.com/share/r/17v85bAS7B/

https://www.facebook.com/share/v/17xQikM29y/

Update 76 Angel.

Gisteren was het weer trainingsdag bij Hoeven 65 – fun for all dogs 🐾

Angel mocht weer eens mee.

Niet om te presteren.

Niet om te bewijzen.

Maar om te zijn.

Om te voelen, te ruiken, te kijken en voorzichtig te doen wat haar hart zo graag wil net als een puppy die voor het eerst kennismaakt met de wereld van trainen.

Ik was extra oplettend.

Angel is nog lang niet op gewicht en haar lijf vraagt om zachtheid, om geduld.

Niet alles is nu goed voor haar gewrichten, hoe graag zij ook meer wil.

Dus alles stap voor stap. Rustig. Met liefde.

Want haar lichaam moet haar dragen, niet breken.

Maar één ding weet ik zeker:

hier wordt ze gelukkig.

En dat liet ze meteen zien.

Toen we het terrein op reden en ze de attributen zag, begon ze te piepen en te janken van pure blijdschap.

Haar staartje wist haar lijf niet bij te houden, haar voorpootjes trappelden in de auto, die oogjes… vol licht, vol verwachting.

Op zulke momenten smelt mijn hart volledig. ❤️

Ace wist niet goed wat hem overkwam en liet zich ook even horen.

Zo van: ik doe wel mee… maar waarom eigenlijk? 😂

Angel mocht een paar onderdelen doen.

Gewoon twee, drie keer.

En dan was het genoeg.

En wat genoot ze… het was zó mooi om te zien.

Soms stokte mijn adem.

Soms voelde ik de tranen al branden achter mijn ogen.

Omdat ik haar zag.

Omdat ik voelde hoeveel ze nog meer wilde.

En omdat ik wist dat ik haar moest beschermen, ook tegen haar eigen enthousiasme.

Hoe moeilijk dat soms ook is.

Het was een geslaagde dag.

Aan alles zag je hoe gelukkig ze was dat ze weer eens mee mocht naar een trainingsbaan.

Die blik. Die houding. Die rust achteraf.

Een hond die zich gezien en levend voelt.

In de auto keek ik de filmpjes terug.

Op het moment zelf ben je gespannen gaat alles goed, doe ik het juiste, luister ik genoeg naar haar lichaam?

Je geniet, maar met een waakzaam hart.

En toen ik later die filmpjes terugzag…

Stroomden de tranen over mijn wangen.

Omdat ik Angel zag zoals ze is:

blij, vrij, puur geluk.

Er zullen nog meer van die momenten komen.

Momenten waarin ze gewoon voor de fun mee mag.

Waarin ze even iets mag doen, zolang het veilig is.

Zolang zij gelukkig is.

Ondertussen werken we langzaam aan haar gewicht.

Niet snel. Niet geforceerd.

Maar met respect voor haar lijf, haar spieren, haar kracht.

Zodat ze niet hoeft te vechten tegen haar eigen lichaam,

maar ook gewoon mag leven, genieten, voelen.

Dit zijn de momenten die je voor altijd bij je draagt.

Niet omdat ze perfect zijn,

maar omdat ze echt zijn. 🤍🐾

Update 75 Angel 

26 januari 2026.

Een datum die zich al dagen van tevoren in mijn lijf had vastgezet.

Gisteren was Angel op controle bij de oncoloog.

Zo’n moment dat elke keer weer spannend is. Altijd.

Maar deze keer misschien nog net iets meer, omdat de vorige controle op 17 december 2025 was geweest.

Er zat meer tijd tussen. Meer ruimte voor twijfel. Meer ruimte voor die stem in je hoofd die fluistert: heb ik alles wel goed gevoeld? Heb ik niks gemist?

Lymfeklierkanker laat zich zien. Je kunt het voelen.

En juist daarom voel je ook aan jezelf. Aan je onzekerheid. Aan je angst.

Maar Angel…

Angel was rust.

En door haar werd ik dat ook.

Onzekerheid liep hand in hand met hoop.

Spanning met positiviteit.

Bij binnenkomst in het ziekenhuis werd ze weer zo liefdevol ontvangen.

Paulien die haar knuffelde dat warme, vertrouwde gevoel.

Even op de weegschaal.

En ja… ze was afgevallen.

Op precies de manier zoals we het wilden: langzaam, subtiel, zonder stress voor haar lijf.

We waren daar bewust mee begonnen.

Meer wandelen. Rustig bewegen.

Soms even mee met Ace als hij traint maar op pupniveau.

Geen haast. Geen druk. Alleen opbouwen. Alleen zorgen.

In de wachtkamer waren meer honden.

Angel trok zich er niks van aan.

Ze koos haar eigen plekje, ging zitten en wachtte.

Alsof ze wist: het komt wel goed.

Toen kwam Tijmen om het hoekje.

En Angel zette haar allermooiste glimlach op.

Ze mocht mee.

In de kamer kregen we het eerste nieuws.

Haar gewicht ging de goede kant op.

Precies volgens verwachting.

Gezond. Langzaam. Stressvrij.

“Ze ziet er goed uit,” zei hij.

“Lekker vrolijk, net als de vorige keer.”

Even de pootjes checken rustig.

En toen… dat moment.

Het voelen van de lymfeklieren.

Zoals elke keer hield ik mijn adem in.

Mijn borst voelde zwaar.

Die bekende druk. Die spanning die je nergens kwijt kunt.

Toen hij klaar was, keek hij me aan en zei:

“Patricia… het is gewoon geweldig.”

Ze voelden hetzelfde als de vorige keer.

Zoals bij een gezonde hond.

En de lymfeklier die vanaf het begin al wat groter was geweest?

Die was zelfs aan het krimpen.

En dat zónder chemotherapie.

Hij vroeg wat ik had veranderd.

Voeding. Supplementen. Stappen die ik had genomen.

Ik vertelde alles.

En ik kreeg alleen maar complimenten.

“Zoals het hele traject,” zei hij,

“heb je je weer goed ingelezen. En het werkt ook nog.”

Haar longen klonken goed.

Haar hart klonk goed.

Bloeddruk en pomp waren goed.

Alles was goed.

Toen het bloedonderzoek.

Tien minuten wachten.

Maar die tien minuten verdwenen.

Paulien knipte Angel haar nagels.

We praatten. We lachten.

En voor ik het wist, stond Tijmen er weer.

De uitslag.

Alles was goed.

Haar bloedwaarden zoals bij een gezonde hond.

Niks te hoog. Niks te laag.

Gewoon… goed.

Ik vroeg het nog een keer.

Omdat je het soms niet durft te geloven.

“Ja, Patricia,” zei hij.

“Het is echt allemaal heel goed.”

De kankercellen zijn er nog.

Dat weten we.

Maar ze zijn in slaap.

Angel haar lichaam en mijn liefde, zorg, aandacht en voeding 

hebben ervoor gezorgd dat zelfs de laatste restjes zijn gaan slapen.

“Voor nu,” zei hij,

“is Angel een gezonde hond.”

Ga haar nog gelukkiger maken.

Laat haar doen wat ze leuk vindt.

Zorg dat dat stofje actief blijft waardoor ze blijft vechten.

En wat vindt Angel leuk?

Wandelen.

Rennen.

Sporten.

Springen.

En dat doen we.

Op haar tempo.

Zoals bij een pup.

Met plezier. Met liefde.

Het echte topsporten zoals vroeger hoeft niet meer.

Maar voor de fun meedoen. Samen trainen. Samen genieten.

Dat blijft.

En diep vanbinnen heb ik nog één wens.

Niet omdat Angel dat nodig heeft maar omdat het voor mij iets betekent.

Waar het ooit begon voor haar in de sport…

om het daar ook af te sluiten.

Stafford Times.

“Ga ervoor,” zei Tijmen.

“Angel is gezond. Behandel haar ook zo.”

Over vier maanden zien we elkaar weer.

En als er twijfel is bellen.

Ik liep naar de auto met tranen in mijn ogen.

Niet van angst.

Maar van geluk.

Wat een ongelooflijk mooi moment.

Wat een opluchting.

Wat een dankbaarheid.

Hoe gelukkig kun je zijn…

Ik kan het eigenlijk niet in woorden vangen.

Maar dit…

dit komt heel dichtbij 🤍

https://www.facebook.com/share/r/1BpCFiPsYS/

✨ Update 74 Angel ✨

Maandag 26 januari is het weer zover.

Dan mag Angel opnieuw op controle bij de oncoloog.

En wat doet ze het ongelooflijk goed… ik ben zó trots op haar. 🐾❤️

Haar pootjes zijn mooi aan het genezen. Door de hormoonzalf zijn haar kussentjes wel wat dun geworden, dus we letten extra goed op waar we lopen. Kleine stapjes, met grote zorg. En smeer ik ze lekker in met vaseline.

Elke dag check ik haar lymfklieren en alles wat ik kan voelen, voelt nog steeds goed.

Ze eet goed, slaapt goed, speelt goed en haar enthousiasme is onveranderd.

Als ik met Ace aan het trainen ben, hoor ik haar vanachter het raam protesteren omdat ze ook mee wil doen. 🥹

Dus soms mag Angel even haar gang gaan, heel rustig, op een héél laag niveau. Gewoon omdat ze zo graag wil.

We werken nu langzaam aan haar gewicht, zonder druk. Geen haast, geen moeten.

Haar lichaam is nog aan het herstellen en dát blijft de prioriteit.

Dus: rustig wandelen, veel knuffelen en vooral heel veel kroelen. 💕

Toch blijft het spannend.

Elke controle, elke keer voelen, komt die onzekerheid weer even omhoog…

Heb ik alles wel goed gevoeld? Zie ik niets over het hoofd?

Daarom dit weekend even bewust rust in mijn hoofd zoeken.

En maandag volgt weer de controle: bloed en lymfklieren.

Maar vandaag overheerst vooral dankbaarheid.

Dankbaar dat ze er is.

Dat ze nog steeds dat speelse, enthousiaste, lieve, gehoorzame soms een tikkeltje ondeugende en heerlijk luie meisje is.

Mijn Angel.

Mijn trots.

Mijn hart. 🤍🐶✨

https://www.facebook.com/share/p/14QQrnKjHPS/

Update 73 Angel❤️

Dit is geen gewone update.

Dit is een stukje van mijn hart.

Op 26 januari moeten we opnieuw naar de oncoloog voor controle.

Die datum leeft altijd ergens op de achtergrond.

Maar vandaag… vandaag is ze hier.

Vandaag doet ze het zó goed.

En dat is alles wat telt.

Elke ochtend begin ik mijn dag met hetzelfde ritueel.

Mijn handen op haar lijf, mijn adem ingehouden,

mijn hart bonzend in mijn keel.

Ik voel haar lymfklieren

en in dat ene moment staat de wereld stil.

Angel voelt alles.

Ze neemt mijn spanning over,

staat stokstijf stil

alsof ze wil zeggen:

Het is oké mama, ik ben er voor jou,ik sta stil.

Pas als ik klaar ben,

als ik haar laat zien dat ik blij ben en dat het goed is,

ontspant ze.

Dan verschijnt haar tevredenheid

en begint haar staartje te dansen.

Elke keer weer breekt mijn hart open van liefde.

De sneeuw…

daarin is ze weer een pup.

Ze rent, speelt, rolt, graaft en ligt erin

alsof ziekte nooit bestaan heeft.

Alsof ze me wil laten zien

hoe het voelt om écht te leven.

Puur. Vrij. Gelukkig.

Ik merkte dat haar wolfsklauw geïrriteerd raakte door de schoentjes.

Dus zochten we samen naar een andere manier.

Pootjes goed ingesmeerd met vaseline

en zonder schoentjes naar buiten.

En ze liet me zo duidelijk merken wat fijn voelde.

Wanneer het genoeg was, draaide ze zelf om

en trok me mee naar huis,

alsof ze zei:

Dank je… nu is het goed zo.

Thuis meteen pootjes wassen, drogen en insmeren.

Nu draag ze dikke sokken, daarover zakjes

en daar weer overheen babysokjes met antislip.

Beschermd tegen kou en strooizout,

haar pootjes blijven mooi droog,

maar wél de kou van de sneeuw voelend.

Soms is er wat irritatie,

soms een plekje open

omdat ze stiekem gelikt heeft,

maar het is rustig.

En dat is zoveel waard.

Angel is gelukkig.

Ze eet goed. Ze slaapt goed.

Ze speelt, rent en straalt.

Haar blijdschap als ze weer mee naar buiten mag

is onbeschrijfelijk.

Elke wandeling.

Elke knuffel op de bank.

Elke keer samen in bed.

Mijn hart springt telkens opnieuw

van vreugde en dankbaarheid.

Dankbaar dat ze er nog is.

Zonder pijn.

Niet ziek.

Maar gewoon… mijn Angel.

Ze kust me

en kijkt me aan met haar vurige ogen,

alsof ze me wil bedanken.

En dan verschijnt die zachte, tevreden glimlach op haar gezicht

die me telkens weer breekt en heelt tegelijk.

Deze keuze was zwaar.

Zo ontzettend zwaar.

Maar elke dag weet ik opnieuw:

ik heb de juiste keuze gemaakt.

Ik heb haar niet opgegeven.

Angel heeft niet opgegeven.

Door mijn verhalen en updates

hebben inmiddels een aantal mensen ook deze weg durven inslaan

met hun hond.

Niet zomaar opgegeven.

Maar kiezen voor hoop.

Voor vechten.

Voor nog meer tijd samen.

Ze zijn dankbaar dat ik alles heb gedeeld 

de pijn, de angst, maar ook de schoonheid.

Ze waren hierdoor geïnspireerd 

En dat was precies wat ik wilde bereiken.

Soms is er geen andere weg.

Maar soms… soms is er een deur.

En als die op een kier staat,

dan moet je hem openen.

Ook al kost het tijd, energie en veel geld.

Ook al weet je niet of het gaat lukken.

Maar dan weet je wel:

ik heb alles gedaan wat ik kon.

Ik heb liefgehad tot het uiterste.

Ik heb niet losgelaten uit angst.

Maar als je moet loslaten is dat ook liefde.

Ik ben dankbaar.

Voor elke traan.

Voor elke slapeloze nacht.

Voor elke lach in de sneeuw.

Voor elk zwaar moment

en elk kostbaar moment.

En nu…

nu leef ik in het nu.

Ik geniet van elke seconde,

elke minuut,

elke ademhaling naast die van haar.

Dankbaar.

Vol liefde.

Met een hart dat soms breekt,

maar vooral overstroomt.

Mijn Angel. ❤️

https://www.facebook.com/share/r/1HeRB4sSj6/

Update 72 Angel

2025 

Angel heeft gevochten.

En Angel heeft overwonnen.

Wat een ongekende kracht leeft er in haar.

Een doorzettingsvermogen dat grenzen overschrijdt,

dat harten raakt

en mensen samenbrengt.

Ze werd gedragen door liefde.

Liefde van mensen die we kennen,

maar ook van mensen die haar nooit eerder hadden ontmoet.

Van dichtbij en van ver weg.

Zelfs uit andere landen

stonden mensen achter haar,

naast haar,

met hoop, met gebeden, met steun.

Het dorpsblad schreef over haar.

In het dierenziekenhuis veroverde ze hartjes,

zonder woorden,

maar met haar aanwezigheid,

haar zachtheid

en haar kracht.

Angel draagt haar naam niet zomaar.

Ze is een Engel.

Een engel die hier is gekomen

om ons te laten zien

wat vechten betekent.

Om ons te leren

dat je nooit, maar dan ook nooit,

zomaar mag opgeven.

Dankzij jullie

jullie liefde, jullie steun, jullie bijdragen 

hebben we de behandelingen kunnen doorzetten.

Dankzij jullie

is Angel zo ver gekomen.

En toen kwamen de woorden van de oncoloog:

“Volledige remissie.”

Woorden die klonken als muziek.

Woorden die onze harten vulden met licht.

Woorden die hoop adem gaven

na een lange weg van angst en onzekerheid.

Jullie leefden met ons mee.

In het verdriet.

In de spanning.

En in de onbeschrijfelijke blijdschap.

En nu…

staan we aan de drempel van 2026.

We geven niet op.

We gaan door waar 2025 eindigde.

Met jullie steun.

Met jullie liefde.

Met jullie medeleven.

Ik wil jullie bedanken.

Maar woorden schieten tekort

voor zo’n groot gebaar.

Ik kan alleen proberen

mijn liefde en dankbaarheid

in deze woorden te leggen

en hopen dat jullie ze voelen

zoals wij ze voelen:

recht uit het hart.

Angel blijft knokken.

Angel blijft hartjes veroveren.

En ik blijf haar woorden schrijven.

Blijf haar volgen.

Blijf ons die kracht geven.

Zodat we ook in 2026

samen kunnen blijven vechten.

Dank jullie wel

voor alle liefde,

alle warmte,

alle steun.

Wij zijn jullie

oneindig dankbaar. 💛✨

https://www.facebook.com/share/r/1BxpEEb4bs/

Update 71 Angel.

Een kleine update over Angel ❤️

Sinds het laatste bezoek aan het dierenziekenhuis, bij de oncoloog op 16 december, gaat alles eigenlijk alleen maar bergopwaarts met Angel.

Elke dag voelen we weer een stukje hoop, een stukje licht.

Het enige wat sinds drie dagen weer opspeelt, zijn Angel haar pootjes. Daarom zijn we even gestopt met gevogelte te eten te geven, om te kijken wat dat doet. We zijn weer terug bij het vertrouwde ritme: twee keer per dag smeren, één keer per dag wassen. Kleine stapjes, met grote liefde.

De kerstdagen… die heeft Angel zó goed doorstaan.

En wat voelde dat intens, bijzonder en bijna onwerkelijk mooi.

Dat ze er nog was.

Bij ons.

Een zegen.

Een geluk.

Een wonder.

Het allermooiste moment:

Ze heeft haar eigen kerstcadeautjes weer open kunnen maken.

Zoals altijd straalde ze puur geluk, pure blijdschap.

Dat koppie, die oogjes… alsof ze wilde zeggen: “Ik ben er nog.”

Samen naar oma op tweede kerstdag, samen met Ace.

Samen wandelen, elke keer weer, met een hart vol liefde en een gevoel van dankbaarheid dat niet in woorden te vatten is.

De kou vindt Angel niet geweldig, maar toch loopt ze daar…

Met opgeheven hoofd.

Trots.

Dicht naast me.

En als je dan terugleest wat er allemaal is geweest…

Dat niemand eigenlijk verwachtte dat ze hier doorheen zou komen.

Zeker niet met die hoge koorts tijdens de chemo.

Dan besef je het pas echt:

Dit is geen toeval.

Dit is een cadeau.

Angel is een wonder.

En ze zal dat altijd blijven.

De oncoloog en assistent zeiden het zelf:

2026 wordt Angel haar jaar.

En daar gaan we voor 

Niet voor 100%,

maar voor 1.000.000.000%.

Het vertrouwen is groot.

Het geloof nog groter.

Nu richten we ons weer even op haar voetjes,

zodat ook die weer helemaal normaal mogen worden.

Want kijk haar eens…

Angel is blij.

Angel is gelukkig.

Angel speelt.

Angel eet goed.

Angel slaapt.

Angel knuffelt.

Angel leert Ace elke dag opnieuw.

Angel is dankbaar.

Angel rent.

Angel springt.

Angel snuffelt.

Angel begroet andere honden met zachtheid en liefde.

Angel rolt door het aangevroren gras.

Angel begroet mensen op straat met een open hart.

Angel beschermt.

Angel lééft.

Angel is Angel.

Een wonder op vier poten.

Een geschenk dat ik in mijn armen geworpen heb gekregen.

En wat ik voor altijd in mijn armen en in mijn hart

zal blijven dragen ❤️

https://www.facebook.com/share/r/17c7JgwAPY/

Update 70

Angel

Het mooiste verjaardags en kerstcadeau dat ik me maar kon wensen, heb ik vandaag gekregen. 💝

Na onderzoek door de oncoloog kregen we te horen dat Angel nog steeds schoon is en in remissie. Haar lymfeklieren voelen zoals die van een gezonde hond. Op dat moment liepen de tranen over mijn wangen… wat een onbeschrijfelijk gevoel. De zware rugzak die ik al zo lang met me meedraag, voelt ineens een stuk lichter.

De oncoloog en de assistent zeiden zelfs: 2026 wordt Angel haar jaar.

Woorden die recht mijn hart in gingen.

En hoe bijzonder is dit: Angel haar foto hangt aan de muur, precies op de plek waar zij altijd zat en nog steeds zit te wachten tot de oncoloog haar komt halen. Haar eigen trofee. Een stille bevestiging van alles wat ze heeft doorstaan. 🐾✨

Eind januari mogen we weer terug voor controle, maar vandaag overheerst vooral dankbaarheid, opluchting en pure blijdschap. En dat moest natuurlijk gevierd worden! 🥳

Dus ben ik met Angel naar de Mac gereden, waar zij heerlijk heeft gesmuld van haar kipnuggets. Het korstje eraf, de rest helemaal voor haar en wat heeft ze genoten. Dat koppie sprak boekdelen. 🐶❤️

Lieve mensen, dank jullie wel voor alle positieve energie, lieve woorden en de foto’s van brandende kaarsjes voor Angel. Jullie steun, liefde en meeleven hebben ons zó goed gedaan. Dit kleine feestje is ook een beetje van jullie. ✨

Ik voel me Dankbaar. Ontroerd. Gelukkig. 💫

https://www.facebook.com/share/p/17ywkjS3Sw/

Update 69 Angel

🗓 Dinsdag 16 december: controle bij de oncoloog

Angel is bijna 1 maand chemo-vrij.

In mei kregen we het vreselijke nieuws dat Angel lymfeklierkanker had.

Een woord dat alles stilzette.

Maar al in juli hoorden we voor het eerst dat Angel in remissie was gegaan iets wat zó snel ging dat we het bijna niet durfden te geloven.

Haar leeftijd, haar conditie, haar ongelooflijke vechtlust…

Maar ook haar rust, haar beweging en vooral haar zin om te leven hebben hierin een enorme rol gespeeld.

Angel liet ons zien hoe sterk liefde kan zijn.

Haar laatste chemo was in november.

Vanaf dat moment zouden we haar één keer per week zelf controleren.

Maar jullie kennen mij inmiddels…

Dus ik controleer haar elke dag.

Elke keer opnieuw draait mijn maag om.

Ik houd mijn adem in.

Het blijft een angstig moment, want diep vanbinnen weet ik:

het kan terugkomen.

Alleen… wanneer?

En mocht dat moment ooit komen, dan hoop ik dat we er weer op tijd bij zijn.

Zolang Angel de kracht en de vechtlust nog in zich heeft, kunnen we opnieuw kiezen voor een behandeling 

maar alleen als zij nog een mooie, waardevolle en fijne tijd tegemoet kan gaan.

Want zodra we zien dat Angel geen zin meer heeft…

Niet meer wil spelen.

Niet meer wil wandelen.

Alleen maar slaapt, sloom wordt, of niet meer wil eten.

Als het vuur in haar ogen dooft…

Dan weten we:

loslaten is ook houden van.

Alles wat we doen, doen we voor Angel.

En ja… ook een beetje voor onszelf.

Ik heb een checklist gemaakt die ik elke dag invul.

Wat zie ik?

Veranderingen in gedrag, eten, conditie.

Niet om te controleren uit angst 

maar om eerlijk naar haar te kunnen blijven kijken.

Om te weten wanneer ik keuzes moet gaan maken.

Maar tot nu toe…

is Angel er nog.

Ze heeft nog vechtlust.

Ze heeft zin in eten, wandelen en spelen.

En haar ogen…

haar ogen stralen nog steeds.

Haar pootjes zijn rustig.

Er zijn wat kale plekjes overgebleven en sommige stukjes zijn nog licht opgezwollen,

maar ze zijn niet meer rood, geen wondjes meer.

Ik smeer ze nu nog maar twee keer per week in

en ze loopt weer heerlijk buiten zonder schoentjes.

🗓 Dinsdag 16 december gaan we op controle bij de oncoloog.

En ik hoop.

Ik bid.

Dat we goed nieuws krijgen.

Dat wat ik elke dag voel en zie, ook klopt.

Want soms maak ik mezelf gek.

Soms ben ik verdrietig.

Soms ben ik bang.

En ik merk dat dit alles ook op mijn gemoedstoestand werkt.

Dus lieve mensen…

Ik hoop dat ik voor mijn verjaardag op 24 december een vervroegd cadeau mag krijgen op 16 december:

een positieve uitslag.

Stuur ons dinsdag alsjeblieft weer al jullie positieve, warme en lichtvolle energie mee 🤍✨

En aan iedereen die mij nog steeds berichtjes stuurt,

vol liefde, steun en warmte 

dank jullie wel.

Dat doet mij zó goed.

Sorry dat ik niet altijd meteen kan reageren.

💛🐾

https://www.facebook.com/share/r/1D4kcK2in7/

Update 68 – Angel

3 december

Vanochtend keek ik naar Angel…

naar haar lieve ogen vol vertrouwen…

en ineens dacht ik: Vandaag mag je even gewoon hond zijn.

Met overleg van de dermatoloog een sprong in het diepe:

buiten zonder schoentjes.

Voor het eerst in lange tijd.

Ze aarzelde toen de deur openging…

maar zodra haar pootje het vochtige gras raakte…

zag je pure geluk. ✨

Bladeren die zacht tegen haar pootjes tikten,

het zand dat tussen haar teentjes kroop…

en bij elk plasje stampte ze trots met haar achterpoten:

Alsof ze wilde zeggen Dit is mijn wereld. Ik leef! Dit is mijn plek. Haar plasje verstoppen en haar reuk achterlaten.

Mijn hart vulde zich met warmte…

maar ook met dat bekende knagende stemmetje:

Alsjeblieft… laat haar pootjes het aankunnen.

Laat het goed blijven gaan.

En zoals zo vaak, kwam daar ineens weer een roodborstje aanvliegen.

Hij bleef vlakbij…

Alsof mijn vader even meekwam,

om te fluisteren:

Je doet het goed. Blijf geloven. ❤️

Thuis maakte ik voor Angel haar voetenbadje klaar.

Speciale shampoo, liefdevolle handen, warme handdoeken.

Elke teen zorgvuldig nagekeken, ingesmeerd…

En dan maar hopen, duimen, wensen…

dat het niet terugkomt. Want nu is bijna alles weg op een paar plekjes en wat roodheid na. De verdikkingen zijn aan het verminderen.

Ze doet het zó goed zonder chemo.

En toch… elke ochtend en avond…

diezelfde spanning onder mijn huid…

We starten en eindigen de dag met het navoelen van haar lymfeklieren:

mijn liefde in mijn handen,

mijn angst in mijn borst.

Onder de kaak (Mandibularis)

Rustig… een eerste zucht van opluchting.

Schouders (Prescapularis)

Nog alles goed… mijn hart slaat weer normaal.

Oksels (Axillaris)

Moeilijk te vinden… maar ik voel ze… en het voelt oké.

Liezen (Inguinalis)

Mijn knieën houden me weer recht.

Hoop gloeit weer op.

Knieholtes (Popliteus)

Als die ook goed zijn…

pas dan kan ik de lucht weer diep inademen.

Elke ochtend. Elke avond.

Liefde.

Vreugde.

Maar ook spanning die door mijn buik draait…

Bang om iets te missen, bang om te laat te zijn.

Want ze is mijn wereld.

Daarom ben ik haar bewaker. Haar steun. Haar mama.

En Angel…

zij voelt álles.

Ziet mijn opluchting…

en neemt de vreugde over met een zachte blik en kwispelende staart. 💛

16 december… controle bij de oncoloog.

Die datum tikt steeds dichterbij.

Tot die tijd moeten wij

geloven… vertrouwen… hopen.

Angel en ik samen sterk.

Samen vechten.

Samen leven.

Team hoop.

Team liefde.

Team nooit opgeven. 🐾❤️✨

https://www.facebook.com/share/p/1CynTao6Y6/

Update 67

Angel

Gisteren liep ik met Angel een klein rondje een korte route, maar wel eentje waarin alles samenkomt. Water, bos, weilanden en zachte zandpaden. Een plek die zij met haar ogen dicht kent, waar ze vrij mag zijn en waar ik haar bijna de hele weg los kon laten. En wat genoot ze… ik zag haar letterlijk opleven. Na alles wat ze heeft meegemaakt met haar pootjes voelde dit als een stukje teruggewonnen vrijheid.

Eerder die dag waren we bij de dermatoloog geweest. Haar reactie zal ik niet vergeten. Ze keek aandachtig naar Angel’s pootjes en was zichtbaar onder de indruk: nog maar drie kleine plekjes, de verdikking verdwenen, het rood bijna weg. Ze zei met overtuiging:

“Ik had eigenlijk niet anders verwacht van jou, Patricia. De goede zorg, de liefde, de aandacht die jij Angel geeft… Natuurlijk helpen de Prednison, de zalf en de badjes, maar jíj hebt dit voor elkaar gekregen. Jij samen met Angel.”

Toen liet ik haar het filmpje zien van Angel met de bijtzak. En zelfs de dermatoloog kreeg het moeilijk. Je zag het in haar ogen hoe diep het haar raakte.

“Wat een doorzetter… wat een kracht… wat een vechter is ze,” fluisterde ze.

Daarna zei ze:

“Zoveel liefde als jullie samen hebben, dát heeft dit mogelijk gemaakt.”

En toen voegde ze eraan toe:

“Door al die zorg, die aandacht en de manier waarop jij naar Angel kijkt… is dit jullie gelukt, Patricia.”

Die woorden bleven in mijn hart hangen.

Ik ben zó trots op mijn meisje.

Elke week zetten we een klein stapje verder. Haar gewicht, haar energie, haar kracht… alles bouwen we opnieuw op. Maar het allerbelangrijkste blijft haar koppie: zolang zij gelukkig is, blijft ze vechten. En precies dát heeft ons gebracht waar we nu zijn.

Het is een weg van geduld. Van zorgen en luisteren. Van rust geven en juist genoeg beweging. Van troosten, hopen, proberen… en eindeloos veel liefde.

We zijn er nog niet.

We staan halverwege de berg, zij aan zij. Soms klimmen we omhoog, soms glijden we een stukje terug. Maar onze band is sterker dan elke tegenslag. Want elke keer dat we vallen, staan we samen weer op. En elke keer gaan we weer verder, vastberaden om de top te bereiken.

Voor Angel.

Voor ons.

Voor de liefde die heelt, kracht geeft en ons iedere dag opnieuw laat geloven in vooruitgang.

https://www.facebook.com/share/r/1DSUtsW8r2/

Update 66

ANGEL

De afgelopen dagen waren een rollercoaster van zorgen, hoop en onverwacht geluk. Angel heeft haar Prednisonkuur nu achter de rug. Ze was in het begin wat slomer, vaker teruggetrokken in een diepe slaap. En toch gaf het me rust precies zoals mijn vader vroeger zei: “Laat slapen, want alles wat slaapt, lijdt niet.” In die woorden vond ik houvast. Want terwijl zij sliep, voelde ik dat haar lijf eindelijk even mocht herstellen.

Elke dag verzorgen we haar met liefde: twee keer per dag haar pootjes zalven, elke dag een warm voetenbadje waarin ze haar pijn los lijkt te laten. En het is bijna ontroerend om te zien hoe haar lichaam daarop reageert… De roodheid trekt weg. De wondjes, die mijn hart elke keer opnieuw braken, zijn genezen. De zwellingen beginnen eindelijk af te nemen. En wanneer ze loopt… zie ik haar weer wie ze ooit was lichter, vrijer, dichter bij zichzelf.

We zijn nu twee keer samen het bos in geweest. En daar, tussen al die geuren, kleuren en stilte… zag ik iets wat ik bijna niet durfde te hopen. Angel liep niet alleen. Ze leefde. Ze keek om zich heen alsof ze de wereld opnieuw ontdekte. En die glimlach… die zachte, warme glimlach in haar ogen… die raakte me dieper dan ik kan uitleggen. Ik voelde mijn hart smelten, alsof ik mijn meisje stukje bij beetje terugkreeg.

Maar gisteren gebeurde het moment dat ik nooit meer zal vergeten. Ace was buiten aan het spelen met de bijtzak. Opeens hoorde ik Angel janken niet die kwetsbare jank die pijn verraadt, maar een geluid vol opwinding, vol verlangen om mee te doen. Ik liet haar erbij en wat er toen gebeurde…

Het brak me én heelde me tegelijk.

Angel sprong. Angel speelde. Angel leefde.

Ze beet in die bijtzak met een kracht en plezier die ik al veel te lang niet meer had gezien. Haar oogjes schitterden, alsof iemand het licht in haar opnieuw had aangestoken. Haar hele lichaam straalde dat ene woord uit waar ik al die tijd op hoopte: leven.

Ik stond daar, stil, kijkend naar mijn meisje. En voordat ik het wist, liepen de tranen over mijn wangen. Niet van verdriet maar van pure, rauwe dankbaarheid. Het voelde alsof ik even een glimp kreeg van de Angel die ik dacht misschien kwijt te raken. En daar was ze… mijn prinses, mijn strijdster, mijn hart.

Natuurlijk hield ik het kort, want haar gewrichten kunnen dat springen nog niet aan. Maar die paar minuten … die paar kostbare ogenblikken… waren genoeg om mijn hart weer vol te maken.

Op het filmpje zie je Angel samen met Ace. En ik hoop dat jullie het verschil kunnen voelen niet alleen zien, maar echt voelen. Want ik zag niet zomaar een hond die speelde. Ik zag mijn Angel terugkeren. Laagje voor laagje. Sprongetje voor sprongetje. Glimlach na glimlach.

En dat… dat is met geen pen te beschrijven. Maar ik hoop dat deze woorden een stukje van dat geluk kunnen overbrengen.

Hoop dat jullie zien wie Angel is en wie Ace is

Angel heeft een bruine halsband om en schoenen aan

Ace heeft een groene halsband aan.

https://www.facebook.com/share/r/15mcVKpUhD/

Update 65

Angel

Kleine tussenupdate over onze lieve Angel ❤️

Omdat ik zoveel privéberichtjes heb ontvangen, doe ik het even op deze manier, zodat iedereen meteen kan meelezen.

Hoe gaat het met Angel sinds de Prednison en de Betamethason-zalf?

Ik moet eerlijk toegeven… ondanks dat ik enorm huiverig was voor zowel de Prednison als de zalf, doet Angel het op dit moment boven verwachting goed.

Je ziet haar pootjes met de dag rustiger worden natuurlijk door de medicatie, precies waar ik eigenlijk voor wilde blijven, maar nu onvermijdelijk nodig was.

En wat misschien nog wel het belangrijkste is:

de pijn in haar voetjes wordt minder.

Gelukkig.

Eindelijk wat verlichting voor haar kleine lijfje.

Wat ik wel merk, is dat Angel slomer wordt. Ze slaapt meer, beweegt rustiger. Ik weet dat rust haar herstel helpt, maar ik weet ook dat dit een bijwerking van de Prednison is… en eerlijk? Dat baart me zorgen.

Toch kies ik er elke dag opnieuw voor haar nauwlettend te volgen en te blijven vertrouwen op wat nu het beste is voor haar.

Ondertussen verdiep ik me elke vrije minuut in wat ik kan doen ná de chemo en naast de Prednison.

Ik lees me suf over supplementen die haar immuunsysteem versterken, haar celherstel ondersteunen, ontstekingen verminderen en haar natuurlijke weerstand helpen opbouwen.

Over voeding die niet alleen vult, maar geneest.

Over eiwitten, gezonde vetten, omega-3… alles wat haar lichaam nodig heeft om weer op te bouwen, energie te vinden, haar bloed te zuiveren van alle medicatie die ze heeft moeten doorstaan.

Ik wil alles weten wat haar kan helpen:

💛 spiermassa behouden

💛 gezonde cellen voeden

💛 ontstekingen verminderen

💛 haar immuniteit versterken

💛 haar lichaam weer laten herstellen na alles wat ze heeft doorstaan

Mijn hoofd loopt soms over van alle informatie en mij dislecty dat heb ik ook gehad tijdens haar chemo maar nu begint dat hele proces opnieuw. Alles voor mijn meisje. Alles wat haar kan helpen om sterker te worden.

Daarom:

Heeft iemand tips? Ervaring? Iets waar je écht in thuis bent en waarvan je denkt dat het Angel kan ondersteunen?

Alle hulp is welkom.🙏

Voor nu doet Angel het super. En ik ben zo, zó trots op haar.

Mijn vechtertje. Mijn hart. 🧡🐾

https://www.facebook.com/share/r/1By8MpfpnG/

Update 64

Angel

Vrijdag 21 november is Angel bij de dermatoloog geweest.

We hadden gehoopt op rust… maar in plaats daarvan kregen we te horen dat het de komende zeven dagen en nachten zwaar zullen worden voor Angel, maar ook voor mij.

Na het onderzoek, de biopten en de monsters kwam het volgende naar voren:

Rechter voorpoot palmair: kc’s, enkele gisten

Rechter achterpoot – teen FNAB: granuloom: neutrofielen, macrofagen

Linker achterpoot – wondje: neutrofielen, enkele coccoïde bacteriën

Linker gehoorgang: kc’s, cerumen

Rechter gehoorgang: kc’s, cerumen

Het totaalbeeld: een immuungemedieerde dermatose

.

Op dit moment vertoont Angel onder al haar pootjes het klinische en cytologische beeld van een steriele pyogranulomateuze pododermatitis een ontsteking van de ondervoeten waarbij haar immuunsysteem zelf de boosdoener lijkt te zijn. Waarschijnlijk zijn haar haarfollikels ook betrokken, wat kan leiden tot folliculitis en furunculose.

De onderliggende oorzaak hiervan is nog niet duidelijk. Vaak komt dit door voedselallergie of omgevingsallergenen, maar tot nu toe zijn daar geen sterke aanwijzingen voor bij Angel.

Medicatie:

Prednicortone 20 mg:

– 1× daags 1,5 tablet

– daarna 2 dagen 1× daags 1 tablet

– vervolgens 1× daags ¾ tablet

– daarna stoppen

Altijd ’s ochtends geven.

Daarnaast moeten we 3× per dag haar temperatuur meten.

Gaat die omhoog, dan moeten we meteen de dierenarts bellen.

En boven alles: Angel heel goed in de gaten houden.

Behandeling van de ondervoeten:

Douxo Pyo Shampoo

– 1e week: dagelijks wassen, onverdund, 10 min inwerken.

 Dit deed ik al maar dan 2x per dag.

Betamethason Crème 0,1%

– 10 dagen: 2× daags

– 10 dagen: 1× daags

– daarna: iedere woensdag en zaterdag

AANVULLEND:

We moeten haar pootjes blijven beschermen:

Binnen: sokjes

Buiten: zachte ondergrond of schoentjes

De Dermatoloog zei het volgende:

Patricia… je hebt zó goed gehandeld de afgelopen tijd. Alles wat je al gedaan hebt, alles wat je hebt opgezocht je hebt gevochten voor Angel met alles wat je in je had. Maar het was niet genoeg om dit met haar voetjes te stoppen.

Nu moeten we dit hardnekkige probleem recht in de ogen kijken en snel en krachtig aanpakken, zodat haar lichaam niet langer uitgeput raakt door het herstellen van ontstekingen die maar blijven terugkomen.

De komende zeven dagen zullen pittig zijn. Je zal waakzaam moeten zijn, alert op elk signaal.

Maar je doét dit.

Je hébt dit al maanden gedaan. Dus je kan dit.

En je doet het allemaal uit liefde.

Ja dat kan ik zeker Angel en ik gaan er samen weer voor want.

Angel verdient rust, comfort en herstel en dat is precies waar ik voor vecht samen met Angel. Dat ze straks weer vrolijk, met nieuwe energie, zonder pijn met me mee kan wandelen.

En daarom gaan we door.

Samen.

Voor Angel. 💛🧡

https://www.facebook.com/share/p/16kajBMQq4/

Update 62

Angel.😇

Een naam die haar ziel draagt.

Mijn meisje op vier poten.

Mijn beste vriendin.

Mijn Soulmate 

Mijn spiegel.

Mijn alles.

Wij twee, die samen schrijven, samen lezen, samen ademen. Twee zielen, één verhaal.

Gisteren, 18 november, sloot ze haar laatste chemobehandeling af.

Een hoofdstuk dat begon op 24 mei, de dag dat onze wereld tot stilstand kwam de dag dat haar lichaam ziek werd en de zon even ophield met schijnen. Alles werd donker en stil. En toen kwam de klap: lymfeklierkanker.

Maar tegelijk kwam er ook een sprankje hoop.

Er was iets aan te doen.

Chemotherapie.

Een zwaar woord, maar vol mogelijkheden.

Ik heb geen seconde getwijfeld. Ik kende haar kracht, haar levenslust, haar ontembare wil. Mijn meisje stond nog midden in het leven, vol liefde, vol nieuwsgierigheid, vol toekomst. Voor haar, altijd voor haar, kozen wij deze weg. Want alles wat we deden, deden we met het oog op haar welzijn.

Als het te zwaar zou worden, als zij zou lijden, als haar lichaam zou vragen om rust… dan zouden we stoppen.

Maar Angel koos ervoor om te vechten.

En wát heeft ze gevochten.

Er waren dagen dat de angst me verstikte. Nachten zonder slaap, vol tranen, vol gedachten dat ik haar misschien moest loslaten. Alsof mijn hart zichzelf al probeerde voor te bereiden op een pijn die te groot is om te beschrijven. Ze kreeg een virus, een bacterie, haar lichaam vocht op alle fronten tegelijk.

Maar de liefde tussen ons puur, onbreekbaar, woordloos werd de kracht die haar optilde.

Wij samen.

Zij en ik.

Twee zielen, één strijd.

De berg die we beklommen was stijl en donker. Onderweg verloren we mensen… maar nooit elkaar. En ik zou deze weg, hoe zwaar ook, opnieuw gaan. Als het nodig zou zijn en Angel het aankan, ga ik weer voor haar door vuur. Want er bestaat niets dat ik niet voor haar zou doen.

DANKBAAR🥰

Dat woord is nog te klein.

Dankbaar voor iedereen die ons heeft gedragen.

Voor de donaties die een deel van haar behandelingen mogelijk maakten.

Voor de berichten, de steun, het meeleven elke dag opnieuw.

Voor woorden die troost gaven op de momenten dat ik zelf geen woorden meer had.

Dankbaar dat Angel haar verhaal zich verspreidde 

Jullie hebben Angel geholpen. Écht geholpen.

En daarvoor… kan ik jullie nooit genoeg bedanken.

Nu begint een nieuw hoofdstuk.

De chemo is klaar.

Nu is het Angel, puur Angel, die het mag doen met haar kracht, haar levenslust en onze hoop die blijft branden. Op 21 november gaan we naar de dermatoloog, voor haar pootjes, zodat haar lichaam alle energie kan blijven richten op genezing.

Ons verhaal is nog niet voorbij.

Wij blijven vechten.💪

Wij blijven hopen.🙏

Wij blijven liefhebben.❤️

Wij blijven samen.🫂

Nu werken we aan haar herstel. Aan haar energie. Aan dagen vol zon en spel, aan momenten die we opnieuw kunnen koesteren. Aan een toekomst die nog geschreven moet worden.

Angel haar kracht, haar sterke lijf, haar ontembare wil dat is haar superkracht.

En als het ooit opnieuw nodig is… en zij kan het aan… dan staan we weer samen klaar.

Lieve mensen vrienden van Facebook, YouTube, Instagram, donateurs, dorpsgenoten, familie, ziekenhuis personeel ,doktoren, kennissen…

Blijf Angel in jullie hart dragen. Vergeet haar naam niet. Vergeet haar strijd niet.

Blijf haar verhaal vertellen.

Geef haar een plekje in jullie warmte.

Want haar reis gaat verder.

Haar toekomst begint nu.

En samen met haar broertje Ace gaan we avonturen tegemoet waarvan we ooit alleen konden dromen.

En ik… ik blijf jullie meenemen op elke stap van haar weg.

Op weg naar licht.

Naar leven.

Naar liefde.

Naar een toekomst voor Angel.

Bedankt

https://www.facebook.com/share/r/1BquQbEDxC/

Vandaag stond daar Angel haar foto. Hij komt Precies op het plekje te hangen waar Angel altijd zo geduldig zat te wachten… stil, dapper, tot de oncoloog haar kwam halen voor weer een zware chemobehandeling. Niemand had dit verwacht. Niemand had gedacht dat één hond zóveel harten kon veroveren. Maar iedereen daar in het dierenziekenhuis was verliefd op Angel stuk voor stuk.

Achtien chemo’s. Zesendertig ziekenhuisbezoeken. En elke keer opnieuw stond ze op, keek ze ons aan met die zachte blik, en liet ze zich met liefde, geduld en ongelofelijke kracht behandelen. We werden telkens weer warm ontvangen door mensen die met zoveel zorg en toewijding klaarstonden daar in het ziekenhuis.Zij zagen wat wij zagen: een vechter, een wonder, een ziel met een hart groter dan haar lichaam.

Er zijn momenten geweest, vooral in het begin, waarop we dachten dat ze het niet zou redden. De koorts was hoog, haar kracht leek weg te sijpelen… maar Angel gaf niet op. Niet één seconde. Alsof ze wilde zeggen: “Ik ben er nog. Ik blijf.” En dat deed ze. Met elke dag bewees ze opnieuw hoe sterk ze werkelijk was.

En toen… uit het niets… overhandigde de oncoloog een speciaal certificaat. Voor Angel. Een eerbetoon aan haar moed, haar doorzettingsvermogen, haar zachte maar onverwoestbare kracht. Ze stonden er allemaal bij oncoloog, assistenten, iedereen even trots, iedereen even geraakt. Niet iedereen wilde op de foto helaas.

En Angel haar vriendin die altijd achter de balie zit was jammer genoeg op vakantie.

Op dat moment brak er iets in mij. De tranen stroomden zonder dat ik ze kon stoppen. En ik was niet de enige… Patrick slikte, de assistent keek weg om zijn tranen te verbergen. Maar niemand hoefde zich te schamen. Want iedereen voelde hetzelfde: deze kleine heldin had iets neergezet wat woorden nauwelijks kunnen beschrijven.

Het filmpje en verslagje van vandaag komen snel, maar dit moment… dit wilde ik alvast delen.

Want Angel heeft gevochten. Angel heeft overwonnen.

En Angel heeft harten geraakt meer dan ze ooit zelf zal begrijpen.

https://www.facebook.com/share/p/1ABDUkk1dP/

Update 61

Angel

Vandaag is het zover.

Een dag waar we al zo lang naartoe hebben geleefd, met hoop, angst, strijd en bovenal ongelooflijke kracht.

Als Angels bloedwaardes vandaag goed zijn, sluiten we cyclus 6 af…

Haar 18de chemobehandeling.

Haar laatste lange infuus met Doxorubicine.

Haar laatste gevecht in deze zware reeks.

Om 14.30 uur stapt Angel opnieuw die kamer binnen — dezelfde kamer waar ze zó vaak sterk moest zijn, waar ze tranen heeft laten vallen, maar waar ze zich nooit heeft laten breken.

Vandaag hopen we dat ze die kamer ook weer mag verlaten met iets wat ze zó verdient:

EINDELIJK een stap dichter bij herstel en rust.

Lieve mensen, ik vraag jullie vanuit mijn hele hart:

Stuur vandaag álle liefde die je hebt, alle warmte, alle hoop, alle positieve energie naar Angel.

Laat haar voelen dat ze gedragen wordt.

Dat ze niet alleen strijdt.

Dat we met haar meeleven, meebevrezen, meebidden.

Laat haar omringd worden door licht, kracht en liefde zóveel dat het voelbaar wordt, zelfs tussen de muren van het ziekenhuis.

Dat ze vandaag haar behandelingen mag afronden, dat dit hoofdstuk eindelijk gesloten mag worden…

Dat ze mag ademhalen zonder angst, en vooruit mag kijken met vertrouwen.

En weet je… Angel

Voor dit gevecht krijg je geen medaille, geen beker, geen applaus op een podium.

Hier is geen wedstrijd, geen publiek dat juicht.

Maar voor mij, Angel…

Ben jij een winnaar.

De grootste die er is.

Je hebt de eerste plaats behaald in kracht, in doorzettingsvermogen, in moed waar woorden tekortschieten.

Een kampioen zonder beker maar met een hart dat sterker is dan elke trofee ooit kan zijn.

Angel, je bent een wonder.

Een vechter.

Een voorbeeld van moed dat ons allemaal raakt.

We staan achter je. Vandaag, morgen, en alle dagen die komen.

https://www.facebook.com/share/r/1TqKJSyYKa/

Angel… mijn meisje.

Mijn trots, mijn kracht, mijn hart op vier poten.

Soms kijk ik naar je en vraag ik me af hoe één wezen zó zacht en zó sterk tegelijk kan zijn.

In jouw ogen zie ik werelden.

Werelden van liefde, vuur, wijsheid en strijdlust.

Een blik die alles draagt wat jij niet kunt zeggen en alles raakt wat ik niet kan uitleggen.

Vandaag is het zondag 16 november.

De dag hangt zwaar om me heen… want nog twee nachten, Angel.

Nog twee nachten tot we opnieuw gaan horen of jouw dappere lichaam sterk genoeg is voor die laatste, allesbepalende behandeling.

Je 18de chemokuur.

Het laatste gevecht in deze cyclus.

En diep vanbinnen voel ik het al… de spanning die zich vastzet in mijn borst, in mijn buik, in mijn ziel.

Jij en Ace voelen deze spanning ook

Drie harten die met elkaar meekloppend aftellen.

Niet uit angst.

Maar uit liefde.

Liefde die zó groot is dat ze pijn doet.

Ik hoop met alles wat ik in me heb dat dinsdag jouw bloed goed is.

Dat we die laatste stap mogen zetten.

Dat jij na dit gevecht eindelijk mag rusten écht rusten zonder medicijnen, zonder prikken, zonder zorgen.

Dat jouw lichaam weer adem krijgt.

Dat jouw geest weer licht wordt.

Dat die vreselijke ziekte, dat donker woord dat nooit bij jouw naam zou mogen horen, ver bij jou vandaan blijft.

En ik beloof je dit, Angel:

Ik zal elke dag, elke seconde, elke ademteug naast je staan.

Met liefde.

Met voeding.

Met rust.

Met hoop.

Met alles wat ik heb.

We gaan samen werken aan jouw herstel.

Aan jouw gewicht.

Aan jouw kracht.

Aan het terugvinden van jouw energie, jouw sterkte levenslust aanvullen, jouw sprankel.

En dan… wanneer jij eraan toe bent… mag je genieten van je welverdiende pensioen.

De lange wandelingen.

Het zonlicht op je vacht.

De rustige momenten waarop jij je ogen sluit en eindelijk niets meer hoeft.

Misschien mag je nog eens mee naar de renbaan.

Misschien nog eens fun trainen/wedstrijd. 

Gewoon omdat je dat zó leuk vindt omdat jij altijd al een hart had dat wilde rennen, winnen, leven.

Maar echte wedstrijden…

Die tijd is geweest.

En dat is goed.

Ace neemt die plek over.

En hij zal knallen voor zichzelf, voor mij… maar vooral voor jou.

Voor alles wat jij was, bent en altijd zult blijven.

Angel, je bent hier geliefd.

Niet zomaar geliefd…

Maar gedragen in de harten van mensen die je naam fluisteren met respect.

De dierenarts vraagt maandelijks naar je.

Mensen sturen kaartjes naar oma, omdat ze niet eens weten waar wij wonen maar wél voelen dat ze iets moeten sturen.

Op straat word ik aangesproken door wildvreemden die vragen hoe het met je gaat.

Er stond zelfs een stuk over jou in het dorpsblad.

“Amerikaanse Stafford Terriër Angel – van Gestelse sporthond naar kankerpatiënt.”

Maar Angel…

Jij bent geen patiënt.

Jij bent geen slachtoffer.

Jij bent een heldin.

Een strijdster.

Een ziel die sterker is dan de ziekte die door haar lijf ging.

In dit dorp noemen ze je de Queen.

De prinses.

De trots van de straat.

En op social media heb je harten veroverd van mensen die je nooit hebben gezien maar wél voelen dat jij iets bijzonders bent.

Jouw updates worden gelezen, gedeeld, gekoesterd.

Berichten stromen binnen.

Mensen leven met je mee.

Mensen duimen.

Mensen huilen.

Mensen hopen.

En dat komt omdat jij meer bent dan een hond.

Veel meer.

Je bent mijn familie.

Mijn thuis.

Mijn rust op de moeilijke dagen.

Mijn glimlach op de zware dagen.

Mijn kracht op de dagen dat ik zelf geen kracht heb.

En daarom wilde ik jouw verhaal delen.

Niet voor geld, niet alleen voor donaties, niet voor aandacht.

Maar omdat jouw gevecht gezien mag worden.

Omdat jouw naam gehoord mag worden.

Omdat jij in de harten van mensen mag leven net zoals jij in het mijne leeft.

Angel…

Ik hou van jou met een liefde die geen grenzen kent.

Met een intensiteit die bijna niet in woorden te vangen is.

De band die wij delen overstijgt alles: tijd, taal, logica.

Het is een band die je voelt in botten, in bloed, in ziel.

Jij bent mijn meisje.

Mijn onvoorwaardelijke liefde.

Mijn dappere strijder.

En ik zal bij je blijven, nu, morgen, elke dag tot er geen strijd meer hoeft te zijn.

Laten we samen nog heel lang van elkaar genieten.

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=pfbid0ruWstJ1St3jjctogwqZkPLxBr9VtucYcJ2QqyoWRRdXLDRK2j4KdzHCT8RvqUYDel&id=100000006612128

Update 60

Angel 

Dinsdag 18 november.

De dag waar we zo lang naartoe hebben geleefd.

De dag dat mijn meisje, mijn dappere Angel, haar laatste chemo-infuus krijgt.

Achtien behandelingen… achtien gevechten… en ze heeft ze allemaal doorstaan.

Wat ben ik trots. Zo onbeschrijfelijk trots dat woorden tekortschieten.

Het begin was zwaar. Heel zwaar.

De bijwerkingen, het virus en de bacteriën die er nog eens bovenop kwamen… het was alsof haar kleine lijfje geen moment rust kreeg. Maar toch… ze knokte door.

Keer op keer stond ze op, met die zachte blik in haar ogen die zei: “Ik geef niet op.”

Haar vacht werd dunner, rond haar oogjes werd het kaal… haar vacht op haar buikje werd fijner

En toch stond ze daar, elke dag opnieuw.

Sterker dan ik ooit had kunnen denken.

Waar de meeste honden en mensen afvallen tijdens chemo, kwam zij drie kilo bij.

Niet omdat het makkelijk was, maar omdat we samen vochten.

Omdat ik haar voeding aanpaste, alles onderzocht, alles probeerde om haar te helpen en haar lichaam te ondersteunen.

Het was onze strijd. Onze reis. Onze hoop.

De laatste weken begonnen haar pootjes te vertellen dat er in haar lichaam nog steeds iets gebeurde.

De ene dag rustig, de andere dag weer opspelend.

Maar we werken eraan. We blijven werken.

Elke dag, elke stap, elk moment.

Terugkijkend zie ik geen hond.

Ik zie een krijger, een wonder, een ziel die sterker is dan veel mensen ooit zullen zijn.

Deze periode was zwaar.

Stressvol.

Slopend.

Voor haar… en voor ons.

Maar we hebben het samen gedragen, samen gedragen, samen doorstaan.

En ondanks alles is er geen moment geweest dat ik spijt heb gehad. Alles wat we moesten laten, alles wat veranderde… het maakte ons hechter, bewuster, dankbaarder.

Mijn leven is compleet veranderd. Misschien… moest het wel zo zijn.

Dinsdag is de laatste behandeling.

Daarna rest ons: bidden, hopen, duimen…

Dat Angel de kracht heeft om deze verschrikkelijke ziekte ver bij zich vandaan te houden.

Dat haar lichaam rust vindt.

Dat haar ziel mag herstellen.

Dat ze nog lang, heel lang, naast me mag lopen, slapen, ademen, leven.

Voor nu… genieten we van het weekend.

Van elke blik, elke stap, elke ademhaling.

Van haar zacht snurken, haar warme vacht, haar aanwezigheid die alles overstijgt.

Ze heeft de pillenkuur zonder bijwerkingen doorstaan.

Ze heeft de infusen doorstaan.

Ze heeft het leven doorstaan.

En ze staat hier nog steeds. Naast me.

Mijn meisje. Mijn trots. Mijn hart.

Angel…

Wat ben jij sterk.

Wat ben jij bijzonder.

Wat ben ik dankbaar dat jij hier nog bent — dat je wandelt, slaapt, leeft naast mij.

En nu… ademen we in, ademen we uit… en gaan we verder.

Samen.

Zoals we altijd hebben gedaan.

Mijn strijdster. Mijn licht. Mijn liefde.Mijn Soulmate 

Mijn Angel.

https://www.facebook.com/share/r/1L8Wygfb9J/

🌸 Update 59 – Angel 🌸

Goedemorgen lieve allemaal 💛

Vandaag is het zover: ik begin met mijn pillen Endoxan en de plasmedicatie.

Dat betekent dat ik vandaag heel wat kleine wandelrondjes ga maken! 🚶‍♀️

Om de twee uur (en soms zelfs elk uur) even lekker naar buiten om te plassen 😄

Als het droog is, geniet ik daar stiekem best van — frisse lucht, even bewegen, en mijn vrouwke gezellig mee aan de hand 💕

Regent het? Dan doen we een bliksemrondje: straat over, hup plassen, en weer lekker warm naar binnen ☔🐾

We zijn er bijna… dit is de één-na-laatste behandeling van al die maanden! ✨

Nog even volhouden, met een glimlach en veel liefde.

Dank jullie wel voor alle steun, berichtjes en warmte jullie helpen me erdoorheen! 💖

Dikke knuffel,

Angel 🌈

https://www.facebook.com/share/r/1FoWaEG9x1/

Update 58

Angel

Hallo allemaal,

Ik vind het altijd zó leuk als mijn baasje alle lieve berichtjes van jullie aan mij voorleest! Daarom wilde ik zelf ook weer even wat vertellen. De week is alweer bijna voorbij, en ik heb 4 november mijn infuus met Vincristine gehad. Dat is maar een klein en kort infuusje, maar dit keer hadden ze hierbij ook de chemomedicijnen iets verhoogd..om mij nog even een extra boost te geven voordat ik klaar ben met al die chemotherapie. Gelukkig heb ik hier geen bijwerkingen van gehad!

Wat me wel opvalt als ik in de spiegel kijk, is dat ik rond mijn oogjes wat kaal begin te worden. En de haartjes op mijn buik worden ook dunner. Ik begin een beetje fluffy te worden, en dat merk ik ook goed als we gaan wandelen.

Mijn pootjes willen soms wat rustiger aan doen, en dan ineens beginnen ze uit het niets weer pijn te doen of te jeuken. Dat is niet zo fijn. Maar mijn vrouwke zorgt elke dag zo goed voor mij. Ze verzorgt mijn pootjes met zoveel liefde, en ik moet schoenen en sokjes aan om ze te beschermen. Ik ben haar zó dankbaar, en dat laat ik haar overal en altijd merken.

Ik vecht elke dag tegen al die medicijnen en tegen die nare ziekte. Maar ik blijf dapper, want ik wil beter worden.

Dinsdag begin ik met mijn pillen. Ik hoop dat ik daar ook geen bijwerkingen van krijg.

Veel pootjes en een dikke knuffel van mij,

Angel 🐾

https://www.facebook.com/share/v/1B1E978Ls9/

Update 57

Angel

4 november

Wat was dit weer even een spannend moment. De laatste cyclus van de 6 en totaal 18 behandelingen. De adem benam me, terwijl ik in de auto zat, met mijn jongste zoon Jack naast me. We waren bijna bij het ziekenhuis aangekomen, toen Angel weer begon te piepen en te janken, haar staart als een dolle duivel heen en weer zwiepend. "Wat een gekke hond, die wordt blij om naar een ziekenhuis te gaan!" zei Jack met een glimlach. Maar de zenuwen begonnen alweer in mijn buik op te lopen. Dit is toch zo zenuwslopend.

Sinds Angel haar diagnose kreeg, is mijn leven totaal veranderd. Ik wilde niet meer van haar zijde wijken en zorgde ervoor dat ik 24 uur per dag in haar buurt kon zijn. Toen ik soms toch even weg moest, regelde ik oppas. In het begin ging dat nog wel, maar al snel merkte ik dat ik niks meer buiten onze kleine wereld deed. Avondjes uit met vrienden waren niet meer aan de orde; daarbij verloren sommige mensen ook het geduld met mijn situatie. De angst om wat dan ook mee het huis in te nemen dat Angel ziek kon maken, deed me meer isoleren. 

4x per dag het gehele huis poetsen met detol.

daarnaast de normale taken en Ace de juiste opvoeding geven wat voor mij ook een heel belangrijk punt is.

Mensen uitnodigen was een echte uitdaging. Eng, bang dat Angel iets zou oplopen of als ze ziek was , erger nog, dat ik haar niet de nodige aandacht kon geven. Dus dat deed ik ook niet meer. Tevens ook voor de mensen zelf. want er zitten toch wel wat regels aan als iemand dier of mens chemo krijgt. En dan was er Ace, mijn andere trouwe hond, die ook aandacht nodig had en de juiste opvoeding. Daarmee kwam ook de verantwoordelijkheid voor mijn moeder, die steeds meer afhankelijk van me werd na een aantal ongelukken. Vijf keer gevallen, en met een gebroken stuitje kon ze nauwelijks nog recht op lopen. Ik moest haar ook elke dag verzorgen, boodschappen doen en naar de dokter met haar. Koken voor haar en elke dag even naar haar toe voor een snelle bak koffie en de kattenbak te verschonen. Etc etc 

Aan de andere kant gaf dit alles me een enorme mentale belasting. Mijn gezondheid kreeg er een flinke knauw van en ik heb drie keer in de spoed gelegen wat vele niet weten. In deze maanden voelde ik me soms wel tien jaar ouder en dat ben ik ook geworden. Als er iets ernstig is, heb ik de neiging om me in een donker hoekje terug te trekken. Een mol die alles om zich heen vergeet, enkel gericht op het vechten voor wat belangrijk is. En dat was Angel. En de juiste opvoeding voor Ace.

Ik kwam erachter dat niet iedereen mijn manier van omgaan met deze stress begreep. Ondanks de steun van jullie voelde ik me vaak alleen in deze strijd, samen met mijn gezin. Dagen lang wist ik niet of ik vooruit of achteruit leefde. Hoe kon ik dit allemaal nog doen? Mijn moeder, de zorgtaken, Ace… Het voelde allemaal als een onoverkomelijke berg. 

En verloor mensen om me heen die dit niet hebben kunnen begrijpen.

Maar desondanks al het verlies en verdriet slapen loze nachten. Zorgen.angst. zou ik alles zo weer overdoen voor Angel. Want de liefde, dit is goud. De band die we hebben is uniek, onvoorwaardelijk. 

En zo waren we bij 4 november aangekomen. Angel haar bloed was perfect, een sprankje hoop in ons verhaal. Het infuus werd gezet, deze keer met weer een hogere dosering van de vincristine-injectie. Ik hoop zo hard op geen bijwerkingen. Het is de laatste rechte lijn naar het einde van de behandelingen. Volgende week, op 11 november, gaan we beginnen met de pillen, en als alles goed gaat, op 18 november zou Angel haar laatste lange chemo-infusie met Doxorubicine krijgen.  

het ziekenhuis de medewerkers de oncoloog zei:

18 november is het wel een feestje waard want ze heeft al de behandelingen volbracht met een geweldige resultaten 

Deze ronde heeft Angel het ook weer super goed gedaan.

En deze laatste ronde gaat ze het ook weer super volbrengen.

Een glimp van hoop schijnt door het donker, en mijn hart vuld zich met een nieuwe kracht. Dit was nog niet voorbij, en samen met Angel waren we klaar om te vechten tot het eind. De liefde die we deelden was onze grootste troef. In de schaduw van de angst bloeid onze band, en dat maakt alles waard. We zullen samen deze weg vervolgen, hand in poot, met de belofte van een gelukkigere toekomst vol samen zijn.

dit is niet een geheel verhaal alleen over Angel of Ace maar ook een stukje van mij.

en ondanks alles zeg ik het nog eens

ik zou alles zo weer overdoen voor haar.

https://www.facebook.com/share/r/1ZBt5dkwur/

Update 56

Angel

Mijn naam is Angel, ik geef even een kleine update van me zelf en al mijn herinneringen die door mijn hoofd flitsen als ik met mijn vrouwke op de bank lig. 

 17 oktober en dat betekent dat ik mijn lange infuus kreeg met Doxorubicine. Ik weet niet precies wat dat is, maar ik vind de geur van de ziekenhuismuren fris en steriel. En de mensen in die witte en blauwe pakken zijn allemaal zo lief voor.mij. Meer nog, ik ben dankbaar dat ik hier kan zijn, want ik voel me gelukkig. Dat me vrouwke en baasje dit voor me doen.

Het is grappig, hoewel ze de chemo hebben verhoogd, heb ik geen enkele bijwerking gehad. Geweldig, toch? Of bijna geweldig. Mijn zwemvliezen zijn weer begonnen, die vervelende gist tussen mijn tenen. 

ondanks dat ik van de dokter antibiotica moest slikken heeft dit niet geholpen dus ondanks dat mijn vrouwke geen dokter is denk ik dat ze toch gelijk had en dat dit gist ontsteking is.Maar laat me je vertellen, mijn vrouwke zorgt ervoor dat alles goed komt. Ze verwent me met zorg en aandacht, dat is een verademing. Elke dag wrijft ze mijn pootjes met speciale shampoo en komt met die wonderlijke honingzalf die heerlijk ruikt en zilver spray. En oh, die massagerituelen zijn de beste, ik vind het heerlijk als ze me zo behandelt.

Wanneer ik buiten ga, moet ik mijn gymschoenen aan en soms een trui en met regen een regenjas,het vrouwke is bang dat ik ziek wordt. Ik snap het niet altijd; het is makkelijker zonder, maar als ik stiekem mijn sokken uitdoe die ik in huis aan moet, weet ze het meteen. Haar ogen worden groot, en voor ik het weet zijn ze weer aan. Soms kwetter ik van blijdschap als ik mijn sokken uitdoe , dit is zo leuk! Als ik mijn tenen lik, zoals een gewoonte die ik gewoon niet kan afleren, lees ik in haar ogen dat ze het een beetje grappig vindt. Ik ben een elegante hond met sokken en schoenen aan de poten, wie had dat gedacht?

Mijn broertje Ace vind het maar gek om mij zo te zien.

Dus..... hij krijgt in de avond ook een trui aan.

Wat best grappig is om te zien.

Maar alles draait om liefde. Terwijl ik met mijn pootjes speel, zie ik haar stralend lachen. Het is moeilijk om te beschrijven wat die glimlach met me doet. Het idee dat ze zoveel energie en tijd in mij steekt, verwarmt mijn hart, of beter gezegd, mijn ziel. Ik geef haar kusjes, laat haar mijn liefde voelen, en de vele glimlachjes om te laten zien dat ik dankbaar ben dat is alles wat ik en mijn baasje nodig hebben om te weten dat ik op de juiste plek ben.

Dinsdag, 4 november, is de volgende afspraak. Cyclus 6 van de behandeling komt eraan, met nog drie behandelingen te gaan. Maar als ik naar m8jn vrouwke kijk, weet ik dat het goed komt. Ik ben niet bang; ik voel me sterk, omdat ik weet dat ze er altijd voor me is. En wat we samen delen, dat is een band die ik met geen enkel woord kan beschrijven.

Als de zon ondergaat en de lucht oranje kleurt, leun ik tegen haar aan. Haar hand rust zachtjes op mijn vacht en ik voel me veilig. Dit is liefde geen angst, geen zorgen, alleen ik en mijn vrouwke die samen zijn, elke dag opnieuw, met de hoop dat liefde overwint, dat wat er ook gebeurt, wij samen zijn in strijd.

Dus ja, het verhaal is nog niet afgelopen. We hebben nog veel meer kusjes te delen, knuffels en eindeloze geluksmomenten. Ik ben er zeker van dat we samen zullen winnen. Van gist tussen mijn tenen en chemo in mijn bloed tot de liefde die ons bindt, dat, daar gaat het echt om. Ja, met mijn vrouwke aan mijn zijde, overwinnen we alles.

https://www.facebook.com/share/r/1FxCXDx1Gx/

Update 55

Angel

Vandaag, 17 oktober, was een dag die ons gevuld had met spanning en hoop. Angel, mijn soulmate mijn meisje, moest terug naar het ziekenhuis voor een bloedcontrole. De oncoloog wilden weten of haar bloedwaardes weer op peil waren zodat ze haar infuus met Doxorubicine konden voortzetten. Vorige week, op 13 oktober, waren haar waardes namelijk net te laag. Het was een zenuwslopende situatie.

De ochtend begon stil. Ik kon de nervositeit in mijn maag voelen terwijl ik Angel voorbereidde voor de rit naar het ziekenhuis. Haar glanzende vacht en heldere ogen gaven me een sprankje hoop. Ze is altijd zo vol leven, zelfs met alles wat ze heeft doorgemaakt. Bij het ziekenhuis aangekomen, voelde het als een mini-oorlog. De oncoloog, Tijmen, had ons flink wat zorgen bezorgd in de afgelopen week. Maar vandaag, zou de vervanger oncoloog benjamin ons misschien goed nieuws kunnen geven.

Nadat we in de wachtruimte hadden gezeten, kwam Benjamin eindelijk binnen. Hij keek ons aan met een vriendelijke maar serieuze blik. "Ik heb goed nieuws voor jullie," begon hij, en mijn hart maakte een sprongetje. "De bloedwaardes van Angel zijn weer omhoog gegaan!" 

Ik kon het nauwelijks geloven. De opluchting overviel me als een warme deken. "Dat betekent dat het infuus van 45 minuten met Doxorubicine weer ingezet kan worden," vervolgde hij. Angel's bijdrage aan deze strijd werd onderstreept. De dosis Doxorubicine die ze vandaag zou krijgen, werd verhoogd naar 12.0 ml. "We willen haar een extra zetje geven, vooral met nog drie behandelingen voor de boeg," zodat we hopelijk een langer positief effect hebben na cyclus 6 legde hij uit. 

nicole Angel haar eigen oncoloog was begonnen met 13.0ml Doxorubicine. dit hebben we toen verlaagd omdat Angel een virus had opgelopen en erge bijwerkingen had gekregen met hoge koorts en extreem lage witte bloedlichaampjes 

maar oncoloog benjamin heeft er vertrouwen in dat Angel het nu weer aankan.

Ik knikte en dacht aan wat we allemaal samen hadden doorgemaakt; haar kracht gaf me kracht. Maar Benjamin had ook zorgen net als mij. Haar tussenteentjes, de zwemvliezen, waren weer begonnen te vervelen. ondanks dat ik afgelopen week er weer zo extra mee bezig ben geweest heb ik het deze keer niet tot rust kunnen brengen We spraken af dat ik na vijf dagen met antibiotica zou beginnen om eindelijk de rust te vinden met haar teentjes.

"Misschien heeft ze een allergie ontwikkeld tijdens de chemobehandelingen," voegde Benjamin toe. Ik kon het nauwelijks aanhoren. zou de antibiotica niks doen dan wordt Angel door gestuurd naar een dermatoloog. 

alles heb ik over voor mijn meisje zei ik tegen benjamin.

"Ze ziet er echt goed uit, zelfs na al deze behandelingen. Haar vacht is prachtig en glanst als een spiegel en ze ziet er zo vrolijk uit!" prees de oncoloog. Dit was de eerste keer dat hij Angel in levenden lijve zag en ik kon niet trotser zijn. Terwijl hij meer vertelde over de vooruitgang , voelde ik dat deze goede vibes ons hielpen. Dit kleine lichaampje van Angel had veel doorstaan maar het leek erop dat Angel een vechter was. zei hij .

en dat is Angel zeker te weten!

Met een kleine glimlach op zijn gezicht, vervolgde hij: "Ze is een geweldige hond en zo zachtaardig! heb al veel over Angel en jou als bazin gehoord maar ik zie het nu met mijn eigen ogen Daar wil ik wel een compliment voor geven." Ik voelde tranen van blijdschap opkomen. We hadden cyclus vijf vandaag afgesloten. 

Dat was het moment waarop alles samenkwam. De spanning van de afgelopen week, het wachten, de angst het was elke seconde waard geweest. Nog drie behandelingen te gaan en ik hou mijn adem in en bid dat Angel vrij zal blijven van bijwerkingen. Maar met iedere stap die we samen zetten, voel ik de liefde en hoop die ons omringen. 

Met zo'n onvoorwaardelijke band kan ons niets breken. Angel en ik zijn strijders, samen, tot het einde.

https://www.facebook.com/share/r/1AzVGUuQvf/

Update 54

Angel

13 oktober kregen we het nieuws dat de Chemotherapie met Doxorubicine niet door kon gaan omdat Angel haar Bloedwaarde niet goed was.

De witte bloedlichaampjes waren te laag.

Morgen 17 oktober moeten we terug naar ziekenhuis

Dan wordt eerst Angel haar bloed weer nagekeken en hopelijk zijn haar Bloedwaardes dan weer goed zodat de behandeling door kan gaan voor haar.

Ik heb de laatste dagen nog meer op haar voeding gelet. Op haar beweging en haar rust extra ingelast.

Dus lieve mensen geef ons al de positieve energie niet alleen voor de laatste behandelingen maar ook voor Angel haar kracht. Dat ze die de laatste loodjes mag blijven behouden .

Hopelijk kan ik jullie morgen het nieuws brengen met groen licht en einde cyclus 5.

https://www.facebook.com/share/r/19yVQHErbM/

Update 53 

Angel

Gisteren (13 oktober)

Zou Angel haar laatste lange infuus met Doxorubicine van cyclus 5 krijgen

Angel haar eigenste oncoloog was nog niet aanwezig. Dus we zouden de vervanger weer krijgen.

Geen probleem natuurlijk 

Het bloedprikken liep lekker vlot (ookal zie je aan Angel wel nog steeds die stress sins nicole een aantal keren mis heeft geprikt)alsook het lichamelijk onderzoek.

Wat er allemaal super uitzag 

Wachten op de bloeduitslagen blijft toch echt een spannend onderdeel.

En daar kwam Tijmen de vervangende oncoloog aan.

Met het nieuws

Angel haar Bloedwaardes zagen er goed uit alleen de witten bloedlichaampjes gaven 2.65 aan en die moeten 2.95 zijn.

Dus Tijmen durfde het infuus nu even niet aan.

Tijmen gaf aan dat Angel haar eigenste oncoloog het waarschijnlijk wel gewoon gedaan zou hebben.

Maar Tijmen wilde het zekere voor onzekere nemen nu we al zo ver zijn gekomen.

Zodat Angel niet ziek gaat worden.

Alles voor het welzijn van Angel.

En ik stemde hier 100% in mee.

Dus we moeten Vrijdag 17 oktober terugkomen 

Wel is het zo dat Angel haar eigen oncoloog Nicole er dan nog niet is en Tijmen zelf ook niet maar een andere Oncoloog. Maar dit gaat zeker goed komen

Dit was natuurlijk wel even een schrik moment

Heb wel.100x gevragen aan Tijmen of ik me druk moet maken en hij legde ook op een rustige manier uit nee is echt niet nodig . Maar wil het zekere voor onzekere gaan nemen zodat Angel niet ziek gaat worden en net als paar maandjes geleden dat ze aan de antibiotica moet.

Dus ik had er vrede mee alles voor Angel.dat het goed blijft verlopen voor haar.

Dus vrijdag gaan we weer richting het dierenziekenhuis.

Dit is de 1ste keer in al die tijd dat er een chemo behandeling niet door gaat voor Angel. Nu weet ik betreft dit nieuws wat er door je heen gaat als je dit te horen krijgt (de angst,spanning,onzekerheid,verdriet)

Dus ik mag in me handen klappen en op me knieën dankbaar zijn dat Angel zo sterk is en al de behandelingen goed is doorkomen.( betreft haar Bloedwaardes)

Want er zijn ook mensen met hun dieren die dit nieuws krijgen en er geen verdere behandelingen meer gedaan kunnen worden.

Deze dagen even goed met haar voeding werken.

Zodat we vrijdag haar cyclus 5 kunnen afronden.

https://www.facebook.com/share/r/16TX6bVtEy/

Update 52.

Afgelopen week was Angel weer gestart met haar capsule's Eerst de Endoxan, 12.5 mg per capsule, daarna de Endoxan van 50 mg en tot slot de Furosoral( plas medicatie)van 40 mg. 

Ze heeft geen enkele bijwerking gehad gelukkig.

Morgen moeten we weer naar het ziekenhuis als het bloed weer goed is gaat ze haar lange infuus met Doxorubicine krijgen en dat is dan tevens einde cyclus 5.

Dan nog 3 behandelingen te gaan.

Dus lieve mensen denk morgen weer aan ons pleas.

https://www.facebook.com/share/p/1EEEEL8cGr/

Update 51

Angel

30 sep kreeg Angel het infuus met Vincristine 

De afgelopen week is goed gegaan geen enkele bijwerkingen gehad 🙏

Wel zijn haar pootjes (zwemvliezen)terug begonnen met irriteren 

Dus ben daar weer 3x per dag mee bezig om te verzorgen, en de gehele dag sokjes dragen zodat ze het niet open kan gaan likken.

Vandaag starten we met de capsule's Eerst de Endoxan, 12.5 mg per capsule, daarna de Endoxan van 50 mg en tot slot de Furosoral( plas medicatie)van 40 mg. 

Hopelijk gaat Angel deze week er ook weer terug goed doorheen komen.

Verder is Angel Gewoon lekker vrolijk zoals altijd.🥰😍

Na deze week nog 4 behandelingen te gaan🙏

https://www.facebook.com/share/v/1JJautNvGs/

Update 50

Angel

Gisteren, 30 september. De dag waarop Angel, mijn trouwe hond, mijn beste maatje en mijn soulmate, weer mocht worden behandeld met haar kort infuus, deze keer met Vincristine. Mijn hart bonsde in mijn borst, omdat ik de spanning voelde die deze controles met zich meebrachten. Ik kon het niet helpen, het was een soort onzichtbare schaduw die altijd op ons hing als we voor controle of behandeling naar het ziekenhuis moeten. En misschien had ik die spanning wel overgebracht naar Angel. Haar grote, heldere vuur ogen keken me aan, vol vertrouwen maar ook vol onrust. 

Bij elke afspraak, bij elke behandeling, wist ik dat de zenuwen ons beiden plaagden. De vorige keer had ze opgezwollen lymfeklieren in haar knieholtes, een bijwerking van de ontstekingen tussen haar tenen. De gedachte dat dit misschien een vervroegde terugval van de kanker kon zijn, knaagde aan me. De afgelopen weken had ik me gek gemaakt, al die gedachten dat ze groter waren geworden, dat er meer opgezwollen plekken waren. Wat niet het geval was maar ik me verbeelden.

Maar bij het ziekenhuis voelde alles anders aan. Angel was netjes afgevallen en dat was goed voor haar. We waren op de goede weg, dat moest ik me inprenten. De assistent achter de balie begroette Angel met een warm welkom, haar zachte stem was als een geruststellende dekbed over een koude nacht. 

Normaal gesproken zou Angel haar eigen oncoloog, Nicole, angel behandelen. Maar vandaag was Tijmen hier. Nicole was afwezig vanwege omstandigheden. Geen probleem, dacht ik. Tijmen was ook iemand die ik vertrouwde, net als Angel. En dat was voor mij belangrijk. 

Maar toen we de behandelkamer binnenkwamen, zat er een vreemde dierenarts. Angel keek op, haar oren gingen wat naar achteren haar staart tussen haar benen. Dat was niet fijn voor haar, dat wist ik. De spanning die ik voelde, voelde zij ook toen haar blik zich naar de nieuwe arts richtte. Normaal hield ik haar vast tijdens het bloedprikken en het inbrengen van het infuus, maar deze dierenarts bood aan om Angel ook vast te houden terwijl tijmen het bloed afnam en infuus aanbracht. Dat was voor Angel te veel. Haar zenuwen gierden door haar lijf, ik kon het gewoon zien.  

Gelukkig ging het bloedprikken goed, maar dit gaf Angel wel erg veel stress. De dierenarts werkte professioneel en snel. Het lichamelijk onderzoek deed mijn adem stokken. De woorden die volgden waren als muziek in mijn oren: "Geen zorgen, Angel is nog steeds in volledige remissie. Het is geen terugval, maar dit was afkomstig geweest van de ontsteking." 

De opluchting overspoelde me. De vracht die van mijn schouders viel had ik niet verwacht. Het wachten op de bloeduitslagen was net zo zenuwslopend, maar opnieuw kwam daar het verlossende woord: het bloed was perfect. 

En dan, de laatste stap: het geven van de vincristine-injectie. Ik hield Angel stevig vast. De andere dierenarts mocht dat niet doen van mij ik had aangegeven dat dit echt te veel stress gaf aan angel mijn meisje. 

Patrick, mijn lief manneke, was aanwezig en zorgde er met zijn aanwezigheid voor dat Angel wat rustiger werd tijdens het bloed prikken en infuus inbrengen Zijn zachte woorden en geruststellende handen hielpen ons beiden. Het was een samenwerking, een team van liefde en zorg. Hierdoor is niet alles even goed en mooi gefilmt.

Nu zijn we in cyclus 5. Nog vijf behandelingen te gaan. Het pad is nog lang en zal niet altijd even makkelijk zijn, maar we zijn niet alleen. Angel en ik, dat onbreekbare paar, vertrouwen op elkaar. Ik ben dolgelukkig dat ik haar bij me heb, dat ze naast me loopt, zelfs als we de duisternis in moeten. 

En wie telt er met ons af? De komende weken moeten we onze hoop en liefde vast blijven houden, want zelfs in de zwaarste tijden, weten we dat er altijd een lichtje is, zo helder als Angel zelf. Mijn prinsesje.

Hopen dat de bijwerkingen haar weer bespaart blijven deze ronde.

Bedankt lieve mensen voor al jullie steun lieve woorden berichtjes ik heb er geen woorden voor maar het voeld als een warme deken al jullie medeleven en steun.

https://www.facebook.com/share/v/1CV1Te6rap/

Update 49

Angel

Gisteren begon ik me niet lekker te voelen. Mijn lichaam was koud, ik had een erge buikpijn en voelde me extreem moe. Zelfs mijn benen deden vreselijk pijn. En mijn hoofd klapte open van de koppijn. Terwijl ik op de bank lag, voelde ik de aanwezigheid naast me. Het was Angel, mijn hond, mijn soulmate, mijn beste vriendin. Ze kruipt altijd heel dicht tegen mij aan als ik me ziek voel en gaat niet bij me weg. Maar toen ik haar aankeek, zag ik dat ze rilde. Ze voelde koud aan, en mijn hart brak een beetje. Ondanks mijn eigen malaise gaf ik haar trui aan, zodat ze het warm had. Ze was zo dankbaar hiervoor.

Angel had geen zin in Ace, die altijd vol energie zit en graag wil spelen. Dus besloot ik de twee even uit elkaar te houden. Ace, begreep er niets van waarom Angel niet met hem wilde spelen, maar ik hield hem bezig. Met een paar speeltjes en spelletjes en een wandelingetje en zijn rust in z'n kennel, wat hij totaal niet erg vind.

De dag vorderde en hoe meer ik me zieker/vermoeid voelde, hoe meer ik zag dat Angel ook in haar eigen wereldje terechtkwam. Ze had geen zin om naar buiten te gaan, haar plas- en poep-rondje was dan ook een vluchtig moment. Desondanks draaide ze zich in het gras om te rollen, met haar trui om haar lijf, een schattig gezicht. 

Ik maakte me zorgen. Ondanks mijn eigen klachten, merkte ik dat het niet goed ging met Angel. Haar lymphklieren, die ik voelde, voelden opvallend groter aan. Mijn lief manneke en mijn zoon zeiden dat ik me voor de gek hield, maar ik had een onderbuikgevoel dat ik niet kon negeren. Ik bekeek haar poten: die leken rustig, maar haar oren en buikje voelden ijskoud aan. 

De vermoeidheid nam de overhand en ik besloot vroeg naar bed te gaan. Angel volgde me trouw, kroop onder de dekens en nestelde zich dicht tegen me aan. Ace, de altijd enthousiaste is, mocht met de mannen op de bank liggen en leek het niet erg te vinden om zonder zijn grote zus te zijn. Hij kreeg al hun aandacht, iets wat hij enorm waardeerd. En zich dan heerlijk op de bank naast hun nesteld.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd, sliep Angel nog , om 8 uur kwam Angel al fris en met een vrolijke glimlach naar me kijken beneden. Het was tijd om naar buiten te gaan, want ze had heel lang geslapen zonder haar behoeften te doen. Buiten deed ze wat ze moest doen, en Ace kreeg ook even wat tijd met mij, alleen. Nadat ze lekker hun ontbijt hadden gegeten, merkte ik dat Angel weer begon te rillen. Dus stopte ik haar onder de dekens en ze viel weer als een blok in slaap.

Haar temperatuur was 37,9 graden. Angel had het altijd snel koud in de herfst en winter. Maar ik kon het gewoon niet helpen, het voelde allemaal zo typisch. Zaten we in dezelfde cirkel? Voelden we elkaar aan? Had haar liefde voor mij, en mijn liefde voor haar, ons zo verbonden dat we elkaars pijn/vermoeidheid voelden?

Voor vandaag heb ik besloten dat Angel alleen de noodzakelijke plas- en poep-rondjes zou krijgen, en dat rust en genegenheid op het programma staan. Ace zou het vandaag alleen met ons moeten doen, en zijn grote zus wat rust geven. 

Eén ding is zeker: wat er ook gebeurd, we zullen het samen doorstaan. 

Angel en ik, twee zielen verbonden door onze liefde, voor elkaar.

https://www.facebook.com/share/p/19ntxBjkoD/

Update 48

Angel

Het is nu een week geleden dat Angel haar infuus met Doxorubicine heeft gekregen, en wat een zegen is het geweest dat ze geen enkele bijwerking heeft ervaren. Deze week voelt anders dan de laatste maanden die we samen hebben doorstaan. De spanning in de lucht is drukkend geweest, gevuld met angst en onzekere nachten. Toch voel ik een golf van dankbaarheid door me heen stromen: dit keer is het anders.

De lymfeklieren achter op haar benen zijn afgenomen, en de zwemvliezen tussen haar tenen genezen langzaam. Gelukkig blijkt het dat de opgezwollen lymsklieren door een ontsteking kwam en dat het geen vroege terugval is. De eerste paar dagen dat ik haar in de gaten hield, kon ik het niet helpen. Ik voelde wel tien keer per dag aan haar lymfeklieren, telkens weer met een benauwde adem. Was ik te bezorgd? Ik vroeg zelfs bevestiging aan Patrick, of het misschien mijn verbeelding was die de lymfeklieren groter deed lijken. Maar gelukkig, niets van dat alles is aan de orde geweest. 

Haar temperatuur is stabiel gebleven een geruststellende vastigheid in deze roerige tijd. Angel is vrolijker dan ooit. We maken dagelijks een wandeling, en ik zie de momenten waarbij ze haar rust neemt en aandacht besteedt aan gezond eten. De kleine winsten stapelen zich op, en ik kan mijn geluk niet op. Drie keer per dag behandel ik haar voetjes met zorg, geef ik haar warme voetbadjes met zorgvuldig geselecteerde ontsmettingsmiddelen. Kleine momenten van aandacht die ons allebei geruststellen.

Haar schoentjes zijn een teken van bescherming. Buiten wandelt ze in haar schoentjes, binnen draagt ze haar sokjes zodat ze niet opnieuw aan haar zwemvliezen begint te likken. We zijn vastberaden dat we samen de uitdagingen aankunnen, als een team, als zielsverwanten. Voor nu ziet het er rustig uit: een beetje rood, maar de zwelling is goed afgenomen. 

Deze week vullen we met veel rust en lekker eten heerlijke rustige wandel momenten, want op 30 september gaan we weer beginnen aan cyclus 5 van de chemobehandelingen. Ik kijk naar haar terwijl ze met een glimlach op haar snoet naar het raam kijkt, de herfstbladeren die naar beneden dwarrelen symboliseren de verandering en de hoop die in de lucht hangt. Er is geen twijfel dat we deze strijd samen zullen blijven aangaan. En nog belangrijker, we weten, diep van binnen, dat liefde en hoop ons altijd zullen omringen.

Met elke dag die voorbijgaat, kijken we naar de lichtpuntjes die ons zelfvertrouwen versterken, ons dichter bij de gezonde toekomst brengen die we zo verlangen. In het ziekenhuis, de behandelingen, de onzekerheid het is allemaal een deel van ons verhaal. Maar we houden vol, en we blijven geloven. De liefde die we delen, is als een onzichtbare hand die ons samenhoudt, ons laat zweven door de storm. En zo beginnen we ons avontuur in deze nieuwe cyclus, klaar voor wat er ook komt, met hoop in onze harten.

https://www.facebook.com/share/p/17D1BJbwvK/

Update 47

Angel

Het was weer een spannende dag, 15 september, en de tijd was gekomen voor Angel, mijn soulmate hond, om haar chemo-infuus met Doxorubicine, ook wel de rode duivel genoemd, te ondergaan. We arriveerden bij het ziekenhuis, en een golf van zenuwen overspoelde me terwijl ik haar aan de lijn hield. Maar zoals altijd, voelde ik de positieve energie van Angel die meteen enthousiast werd zodra we binnenkwamen.

Bij de ingang stapte ze op de weegschaal en we zagen dat haar gewicht nu 26.8 kg was. Ik maakte me er niet al te druk om; dat komt allemaal wel weer in orde, dacht ik. Toch gierde de spanning door mijn lichaam. Dit was altijd zo stressvol, het wachten op wat er komen zou.

De assistenten begroeten Angel met dikke knuffels, en dat was altijd een goed teken. In de wachtkamer was het rustig, met drie kleine hondjes om ons heen. Angel zelf was weer erg rustig. Ze wachtte netjes op haar beurt, dat maakte me blij. Angel is altijd de rust zelf in de wachtkamer.

Daar kwam de oncoloog om Angel te halen. Als eerste was er bloedprikken, een noodzakelijke stap om te bepalen of ze de behandeling kon doorstaan. Na een lange twintig minuten kwam het verlossende woord: Angel’s bloedwaarden waren perfect! Een golf van opluchting overspoelde me. Dit stuk is altijd zo stress vol net als het lichamelijk onderzoek. 

Ik vertelde de oncoloog over Angels ontstoken zwemvliezen die al bijna een week aanhoudend pijn deden. Ik had elke dag ontsmettingsmiddelen en zilver aangebracht en sokjes aangedaan, maar de laatste twee dagen had ik het niet meer gedaan omdat het rustig was maar Angel had het weer geheel open gelikt. En ik had het hier even bij gelaten zodat de oncoloog het goed kon beoordelen.De oncoloog bekeek het en zei: "Je hebt goed gehandeld. Je krijgt nog iets van me om het verder te behandelen."

Angel’s weerstand neemt af met al die chemo en het is moeilijk al haar kleine problemen te voorkomen. Dat wist ik, hoe voorzichtig ik ook was. Vervolgens kwam het lichamelijk onderzoek waarin haar hart en longen perfect klonken. De lymfeklieren in haar nek, schouders en liezen waren prima, maar haar lymsklieren op de achterpoten waren wat opgezwollen. Dit had ik zelf ook al gemerkt vanochtend.

Paniek en stress overheersten zowel bij Patrick als mij. Toen de oncoloog dit bevestigde, kon ik het niet laten om te vragen of dit niet door de ontstoken zwemvliezen kwam. De oncoloog beaamde dit en zei: "Ik maak me er nog niet zo druk om. Houd het in de gaten. Merk je dat ze groter worden of dat er meer klieren zwellen, neem contact op met ons. Maar ik weet dat jij alles goed in de gaten houdt."

Ondanks de geruststelling bleef er paniek in mijn lichaam. De vragen bleven van Patrick en mij komen, maar de oncoloog nam de tijd om alles te beantwoorden. En zo gingen we weer naar de speciaal uitgeruste kamer voor het infuus van 45 minuten met Doxorubicine. 

Angel onderging de behandeling net als de voorgaande keren heel goed. Op het laatst ging ze er zelfs lekker bij liggen slapen. Terwijl we daar zaten, stelden we weer al onze vragen. De oncoloog zei: "Blijf het in de gaten houden, maar dat doe jij wel, Patricia. Jullie zijn al zo ver gekomen. Dankzij de beweging, voeding, rust en jouw alertheid hebben jullie dit al zo ver bereikt. En maak je geen zorgen; er is altijd een plan B."

Angel is sterk door de liefde en aandacht die jullie geven, herinnerde de oncoloog me aan. Toch maakte het me van binnen niet rustig. Ik moest echter sterk blijven voor Angel, die me altijd zo goed aanvoelt.  

Toen het infuus klaar was, mochten we weer naar huis. Eerst stopten we bij de assistent voor wat snoepjes en knuffels. Daarna gingen we weer lekker naar huis, waar Angel lekker op de bank kon rusten na deze indrukwekkende behandeling. Het was weer een mijlpaal voor ons beiden, vol hoop en liefde.

https://www.facebook.com/share/v/1LjPfmXW5L/

Update 46

Angel

De dagen van de pillen Endoxan zijn inmiddels weer voorbij. Het is een opluchting, een ware zegen. Angel, heeft totaal geen bijwerkingen gehad. Wat ben ik hier blij en gelukkig om! De maanden voorheen waren een andere wereld; de chemobehandelingen gaven ons onrust, verdriet, zorgen en stress. Ik herinner me nog goed de nachten waarop ik naast haar zat, haar geruststellend aanraakte, terwijl ze zo moedig was in de strijd tegen haar ziekte. Ondanks de zware momenten rolde ze er telkens goed doorheen, als een vechter pur sang.

Op maandag 15 september krijgt Angel haar chemo-infuus met Doxorubicine. Dit is dan bovendien het laatste infuus van cyclus 4. Ze heeft dan al 12 chemobehandelingen achter de rug, en er wachten ons dan nog 6 behandelingen (2 cyclussen). De hoop in mijn hart groeit met de dag. 

Wanneer ik de groenteboer zie, vraagt hij telkens naar Angel. Hij weet dat ik altijd een speciale bestelling kom doen voor haar, en regelmatig kijkt hij al op voordat ik het zeg. "Dezelfde portie als normaal voor haar, toch?" vraagt hij, terwijl hij vrolijk blauwe bessen, boerenkool, rijpe tomaten, spinazie en paksoi bijeenraapt. Dit zijn de belangrijkste ingrediënten voor haar, en zelfs Ace, mijn andere hond, smult er net zo hard van. Of ze nu een honden leven leiden of niet, gezonde voeding is een must in mijn gezin.

Weken van angst hebben plaatsgemaakt voor een aantal dagen vol blijdschap. Angel en Ace rennen in de tuin, hun vacht glanzend in het zonlicht, hun ogen vol leven. Dit weekend is ons moment. Het is een tijd om te genieten, om ons te concentreren op de kleine dingen van het leven de honden die lekker kunnen ravotten, de zachte bries die door de lucht waait en het lachen/blaffen dat ons samen bindt.

We zitten samen onder de veranda, terwijl de zon langzaam opkomt. Mijn hart zwelt van liefde en troost, zowel voor Angel als voor Ace. We zijn samen in deze reis, en hoe uitdagend het ook was, te midden van al het medisch jargon en de zorgen, is er ook zoveel dat ons bindt. Ik kijk naar Angel, die met haar zachte ogen naar me opkijkt. Het is alsof ze me zegt dat het allemaal goed komt. Ik geloof haar.

De maandag komt snel dichterbij, en met elke nieuwe dag ben ik dankbaar voor de tijd die we samen hebben. Uiteindelijk, met een laatste paar behandelingen in het vooruitzicht, weet ik deep down in mijn hart dat het goed komt. Angel en ik blijven samen deze strijd aangaan, en wat ons ook te wachten staat, we doen het als team. De liefde die we voor elkaar voelen overstijgt de angst en de onwennigheid. We zijn niet alleen, we zijn samen. 

Met de honden aan mijn voeten, vul ik de toekomst in met hoop en blijdschap.

https://www.facebook.com/share/p/16BLRqAFUE/

Update 45

Angel

Vorige week heeft Angel de 15 minuten infuus gehad met Vincristine en ze heeft geen enkele bijwerking gehad. Wat ben ik daar weer erg gelukkig mee! Mijn kleine meisje, mijn zielsverwant, mijn soulmate, zo sterk en vol vreugde. Ze is de vrolijkheid zelf, met haar glinsterende vuur ogen en het aanstekelijke geblaf /gekletst dat elke ruimte opvult. Daar staan we, hand in poot en terwijl ik haar aankijk, voel ik de dankbaarheid door me heen golven. Dankbaar voor elke dag die ik met haar doorbreng, voor elk moment dat ik haar naast me heb.

Morgen, op 9 september, starten we weer met de pillen en capsules met Endoxan, samen met de plasmedicatie furosaral. Ik voel de spanning al in mijn buik. Ik hoop zo vurig dat ze deze ronde bij deze behandeling ook geen bijwerkingen zal ondergaan. Ze doet het echt super, en ik ben zo ongelooflijk trots op haar. Voor een hond die door zoveel gaat, blijft ze stralen alsof het de normaalste zaak van de wereld is. 

Elke dag stel ik mezelf de vraag: Hoe heb ik zoveel geluk dat ze nog bij me is? Dat ze naast me loopt, als een lichtstraal die door de donkere wolken heen breekt. Mijn eigen prinsesje. Ik kan wel janken van blijdschap als ik haar aankijk en dat doe ik ook regelmatig. Ze is zo dankbaar voor alles, voor de kleine dingen, voor de momenten die we samen delen. 

Als Ace rond ons dartelt, voel ik de liefde dubbel zo sterk. Ace doet het ook nog super goed. Het is net alsof hij het begint te begrijpen; als Angel haar behandelingen ondergaat, dan mag hij even niet bij haar zijn. De eerste keren dat hij zich terugtrok, zag ik het in zijn ogen. Maar zijn loyaliteit is puur, en als de behandelingen voorbij zijn, zien we hem weer samen met Angel. Dan zijn ze allebei door het dolle heen, ze mogen weer ravotten, knuffelen en samen liggen, als twee zielen die elkaar nooit verlaten.

Ze zijn mijn twee oogappeltjes, de reden van mijn bestaan, waar ik enorm trots op ben. Het is als een enerverende dans, ons leven nu, elke pas vol uitdagingen, maar met de meest schitterende melodie die alleen wij horen. Hun liefde is mijn kracht, en samen zijn we zo veel meer dan alleen een mens en zijn hond. We zijn een gezin, een eenheid. 

Het einde van deze dag komt, maar er is geen einde aan de liefde die ik voor Angel en Ace voel. Terwijl ik ze aankijk, weet ik dat wat er ook gebeurt, we samen deze strijd zullen blijven aangaan. En aan het einde van elke donkere tunnel staat altijd het licht. Altijd. 

We lopen samen, Angel en ik, met Ace aan onze zijde. Blij, vol hoop, klaar voor wat morgen ons ook zal brengen. De wereld ligt aan onze voeten, en we staan samen aan de rand, hand in poot, met het vertrouwen dat de liefde ons elke dag weer sterker maakt. En zo dragen we elkaar, door dik en dun.

https://www.facebook.com/share/p/1B1fGKu9rs/

Update 44

Angel

Gisteren, op 2 september, vierde ik een heel bijzondere verjaardag. Mijn beste vriendin, Angel, mijn zielsverwant en hondenkind, werd 5 jaar oud. Terwijl ik naar haar keek met haar sprankelende ogen, vulde mijn hart zich met dankbaarheid. Dankbaarheid, omdat ik haar nog bij me heb en omdat we deze moeilijke weg samen bewandelen. De beslissing om chemotherapie voor haar te kiezen was niet gemakkelijk, maar het was een keuze die ons in staat stelde om deze speciale dag te vieren. Zonder deze moedige stap zouden we misschien wel haar verjaardag niet meer hebben meegemaakt.

De afgelopen maanden zaten vol uitdagingen en zware momenten. Maar nu, terwijl ik naar mijn meisje staarde, die zoveel vechtlust en liefde in zich heeft, realiseer ik me wat we al hebben bereikt: volledige remissie. Ja, ik kan het niet vaak genoeg zeggen! Ondanks de zware tijden die we hebben doorgemaakt, opnieuw een bron van vreugde en liefde. Elke ochtend als ik haar knuffel en in haar vuuroogjes kijk, vergeet ik de zorgen en veranderingen in ons leven. 

Het was ironisch dat op haar verjaardag Angel haar chemokuur ontvangt. De dag begon met een telefoontje van de kliniek; haar eigen oncoloog was er niet, maar er was een andere arts die haar kon waarnemen. Gelukkig had deze arts Angel al eerder gezien, dus kon ik met een gerust hart instemmen. 

Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen, moest Angel eerst op de weegschaal een kilo was ze aangekomen! Hoewel dat misschien niet ideaal is, was het voor nu geen ramp. Dat krijgen we er wel weer af. Angel trof haar favoriete assistente in de wachtkamer en ik zie haar blijdschap toen ze haar begroette met knuffels en felicitatie We moesten bijna een uur wachten want de oncoloog had een spoed geval, wat Angel geduldig doorbracht, terwijl ze heerlijk lag te snurken in de wachtkamer. 

Toen was het tijd voor de bloedafname. Een onbekende arts kwam ons halen, en ik voelde Angel haar spanning ze bibberde terwijl ik haar vasthield. Gelukkig zou het bloed nu vanuit haar achterpoot worden afgenomen om de ader te sparen voor het infuus.  

Na afloop gingen we terug naar de wachtkamer om op de uitslag te wachten, en ik voelde mijn hartslag toenemen. 

Dit is telkens toch erg zenuwslopend 

Toen de oncoloog, Tijmen, binnenkwam, voelde ik een golf van opluchting toen hij de uitslagen deelde. Angels bloedwaarden waren perfect. Hij gaf ons een pluim voor Angel en zei dat het gewoon geweldig was om te zien hoe goed haar lichaam de behandelingen tot nu toe heeft doorstaan. Ze heeft maar 1x een lage bloedwaarde gehad en dit kwam door een infectie. voor de rest van de behandelingen zie je dat de bloedwaardes perfect blijven meestal zie je bij deze behandelingen dat ze gaan dalen maar bij Angel is dit niet het geval.

Dit was het begin van de vierde cyclus van haar behandeling, en met de liefde die we delen en Angel's onuitputtelijke vechtlust, weet ik dat we ze allemaal goed gaan volbrengen.

De behandeling met Vincristine infuus zelf verliep goed, ondanks de spanning van Angel bij het zien van de naald voor het infuus.Dit komt waarschijnlijk ook dat Nicole haar eigen oncoloog de laatste keren verkeerd geprikt heeft.

De assistente hielp, niet omdat het nodig was want ik help de oncoloog zelf altijd en houd Angel zelf vast, maar omdat ze wilde zorgen dat alles vlot verliep voor Angel. Helaas wilde deze betreffende vrouw niet gefilmt worden en dat respecteren wij dus missen we een deel van de film die patrick maakte van de behandeling.

Wellicht is dit wel het belangrijkste: Angel zag er stralend uit. Haar vacht glansde, haar tandvlees was gezond en ze leek vrolijker dan ooit. Haar hartje was in topvorm . Bloedwaardes perfect.ziet er echt heel goed uit zei de oncoloog.

Dit was het begin van de vierde cyclus en hoewel we nog een lange weg te gaan hebben, is de liefde en de sterke conditie van Angel ons grootste wapen. Nu kijken we met spanning uit naar wat deze week ons zal brengen. We gaan samen verder, met hoop en vertrouwen in de toekomst. Elke dag met Angel is een geschenk.

https://www.facebook.com/share/v/167PDzgd8X/

Update 43

ANGEL

Hallo allemaal,

Ik was even al mijn updates aan het nalezen betreft Angel haar behandelingen. Dit deed ik niet alleen uit nieuwsgierigheid, maar vooral omdat ik alles wilde uitprinten en bewaren voor mezelf. Het is een manier om de pijn en de hoop die met elk verslagje samenkwamen, een plek te geven.

Terwijl ik door de verslagen bladerde, merkte ik op dat ik een paar foutjes had gemaakt in de benaming van de behandelingen per periode. Dit wilde ik graag herstellen, niet alleen voor mezelf, maar ook voor jullie, mijn vrienden en familie die zo betrokken zijn bij Angel’s reis naar herstel.

Angel, heeft zes cyclussen van chemotherapie te doorstaan.

Elke cyclus is een intensieve en slopende ervaring. 

Elke cyclus bestaat uit drie behandelingen, gevolgd door een week van rust, die voor haar niet altijd als rust aanvoelde. 

De eerste week krijgt ze een Vincristine-infusie van 15 minuten. 

In de tweede week krijgt ze capsule na capsule. Eerst de Endoxan, 12.5 mg per capsule, daarna de Endoxan van 50 mg en tot slot de Furosoral( plas medicatie)van 40 mg. 

De derde week word afgesloten met een Doxorubicine-infusie van 45 minuten. Dit is de zwaarste van allemaal. 

Op dit moment zijn we met cyclus 4 bezig. Dit betekent dat Angel in totaal zes cyclussen moet ondergaan, wat resulteert in 18 behandelingen. Tot nu toe heeft ze er negen achter de rug. Het is een indrukwekkend aantal.. De afgelopen maanden waren gevuld met spoedconsulten vanwege de bijwerkingen; en de opgelopen infecties .

Terwijl ik de woordjes op het scherm herlas, kwam er een golf van emotie over me heen. Ik realiseerde me dat ik bij sommige updates de benaming van de behandelingen verkeerd had geplaatst. Mijn oprechte excuses hiervoor. Het is zo makkelijk om de details te vergeten wanneer de druk om te overleven zo groot is.  

Maar ik hoop dat deze kleine aanpassing nu duidelijkheid heeft gebracht. De strijd die Angel en ik voeren, is er een van liefde, doorzettingsvermogen en hoop.   

Met veel liefde,

Patricia

Update 42

Angel

Het is nu een week geleden dat Angel haar chemo-infuus met Vincristine heeft gekregen. Terwijl de dagen voorbij kruipen, groeit de spanning in mij. Ik weet ondertussen dat er tussen de drie tot vijf dagen na deze behandeling bijwerkingen kunnen optreden, zoals koorts of diarree met bloed. Dat stukje angst blijft maar knagen aan mijn gemoedstoestand. 

Maar als ik kijk naar Angel, kan ik niet anders dan trots zijn. Ze heeft het geweldig goed gedaan. Ja, ze heeft één dag en nacht een flinke diarree gehad, met minimaal wat bloed erbij, maar ze is verder helemaal niet ziek geweest. Haar ogen stralen en haar vacht blinkt als een spiegel in het zonlicht. Ze rent vrolijk rond, speelt met haar beste vriend Ace, en eet en drinkt volop. 

Een paar dagen later, terwijl ik plannen maak voor de week, komt er een idee in me op. Wat als we even weggaan? Een weekendje weg met Angel en Ace, gewoon om tot rust te komen en nieuwe frisse energie op doen en samen te genieten van elkaars gezelschap in de prachtige natuur van Drenthe. We zijn beide toe aan iets anders, iets nieuws, en ik weet dat dit avontuur Angel gelukkig zal maken. De oncoloog had me immers laatst ook gezegd dat ik echt eens uit de cirkel moest stappen, anders zou ik dit niet volhouden. 

De twijfels komen echter weer bovendrijven. Is het wel verstandig? Maar uiteindelijk besluit ik dat we het echt even nodig hebben. Een frisse start, een ander landschap, en vooral: de liefde tussen Angel en Ace versterken.  

De voorbereidingen schieten snel op. Wat moet Angel en Ace mee? Hun favoriete dekentje, wat lekkers voor onderweg, en natuurlijk hun favoriete speeltjes. Angel haar medicatie uit voorzorg.De spanning van het avontuur begint al te borrelen, en ik kijk er echt naar uit.  

 Want wat belangrijk is, is dat we dit samen doen als een team. Angel en Ace, mijn twee schatten, zijn niet alleen mijn huisdieren, maar mijn hele wereld. En zo besluiten we ons verhaal samen verder te schrijven, met nieuwe avonturen die ons met liefde en geluk omarmen.

wat ben ik trots op Angel en Ace en mijn gezin want wat zijn wij ontiegelijk sterk en samen kunnen wij alles aan.

https://www.facebook.com/share/p/15ErjbJtXJ/

Update 41

ANGEL

19 augustus was weer een spannende zenuwslopende dag. Angel, mijn dierbaar prinsesje en strijdmakker mijn soulmate, moest weer naar het ziekenhuis voor haar 45 minuten Vincristine chemo-infuus. Het was een dag die ik met gemengde gevoelens tegemoet zag. De routine was bekend, maar de emotionele belasting is het altijd . 

Voor de behandeling moest er weer eerst bloed afgenomen worden om te checken of haar bloedwaardes goed waren. Deze test was cruciaal, want het gaf aan of ze de volgende behandeling aankon. In mijn hart wist ik dat het goed was, dat Angel een vechter was en dat we deze strijd samen aan konden. Maar soms, zonder waarschuwing, kunnen mijn gedachtens toch met me aan de haal gaan, twijfels en angsten de kop opsteken. 

De zorgen begonnen al op 17 augustus te kriebelen. De angst en onrust die door mijn lichaam gierden, waren onbeschrijfelijk. Soms kon ik die emotionele achtbaan niet onder controle houden. Om mezelf gerust te stellen, begon ik Angel extra te temperaturen, haar te voelen, te controleren waar haar klieren zich bevonden. Maar zelfs dat hielp niet volledig om de onrust in mijn hart te sussen. Voor haar leek de wereld verder te draaien lekker vrolijk.

De nacht van 18 op 19 augustus sliep ik nauwelijks. De zenuwen gierden door mijn lijf. Angel lag rustig bij me, maar ik kon de rust in haar ogen niet overnemen. De volgende ochtend, toen we eindelijk in het ziekenhuis waren, voelde ik de spanning toenemen. Maar gelukkig, op die cruciale dag, bevestigde de oncoloog mijn gevoel in mijn hart. Angel was nog steeds in volledige remissie. Haar bloedwaardes waren goed! Ik kon het bijna niet geloven. De woorden van de arts gaven me een nieuwe energie: 

"Je doet het supergoed, Patricia. Met voeding, beweging, de nodige rust en het zorgen voor Angel het schoonhouden van haar leefgebied, je maakt het verschil voor haar."

Het voelde als een last die van mijn schouders viel, maar ook als een bevestiging dat de veranderingen die ik in mijn leven heb aangebracht, hun vruchten afwerpen.

Het infuus inbrengen ging echter niet van een leien dakje. De eerste poging mislukte; de ader verschoof. Angel maakte duidelijk dat het niet prettig was voor haar, en ik voelde de kwetsbaarheid van haar situatie. De tweede poging was gelukkig succesvol, en ik was dankbaar dat mijn moeder erbij was. Haar aanwezigheid gaf me een geruststellend gevoel. 

De 45 minuten van het infuus leken snel voorbij te gaan voor mij, maar voor Angel trok het zich als een eeuwigheid. Ze klom zowat in mijn schoot, legde haar hoofd op mijn schouder en likte over mijn nek. Ze was rustig, maar tegelijkertijd ook onrustig. Ik kon de spanning in haar ogen zien. 

“Dit is het einde van cyclus 3, Angel,” fluisterde ik in haar oor. “Ik ben zo trots op je. Je bent zo sterk en een geweldige doorzetter. En je bent de mooiste prinses!” Ik kuste haar zachtjes en voelde hoe ze haar hoofd dichter tegen me aanlegde, alsof deze woorden haar rust gaven. 

Sinds de diagnose heb ik mijn leven niet voor de helft, maar voor 100% omgegooid om er altijd voor haar te zijn. Ik ben altijd alert, plannen in mijn hoofd, zorgen dat er altijd iemand bij haar is als ik even weg moet. De oncoloog had me eerder al gewaarschuwd: “Patricia, je moet ook af en toe voor jezelf zorgen. Jij en Angel zijn met elkaar verbonden. Jullie vullen elkaar aan.” 

en dit doe ik ook wel ik geniet intens van Angel en Ace elk moment van de dag en dat is voor mij nu even het belangrijkste.

ook de honden die op vakantie komen geven me rust.

Toen het infuus eruit mocht, voelde ik een golf van opluchting. De 45 minuten waren voorbij en dit was de laatste behandeling van cyclus 3. "Over twee weken beginnen we met cyclus 4," voegde de arts toe. Die woorden maakten me huiverig dit meer om de financiële middelen, maar diep van binnen weet ik dat we deze cyclus ook samen met het gezin aankunnen. wij doen er alles aan.

Ik hoop en bid dat de bijwerkingen ons/Angel deze keer weer zullen bespaard blijven. Mijn liefde en zorg voor Angel zullen nooit niet afnemen; ik zal alles op alles zetten voor haar. Samen, pril en sterk, zullen we deze strijd voortzetten, hand in poot, dag na dag.

en met alle hulp van jullie allemaal en de donaties.

https://www.facebook.com/share/v/15vWqKRgJN/

Update 40

Angel

De dagen van de pillen endoxan en de plasmedicatie zijn inmiddels al weer een paar dagen voorbij. Angel, mijn beste vriendin, heeft geen bijwerkingen gehad en doet het supergoed. Ze dartelt vrolijk rond, met haar staart die als een vrolijke vlag achter haar aanzwaait. 

Toch begint Ace, mijn andere hond, het soms moeilijk te krijgen met de scheiding die de behandelingen met zich meebrengen. Hij hangt echt aan Angel, als een schaduw volgt hij haar overal. 

De hitte brengt zijn eigen zorgen met zich mee. Ik kijk met een bezorgde blik naar Angel, die onder de airconditioning ligt te relaxen na haar medicatie. Even later maken we korte plasrondjes, want ik wil niet dat ze oververhit raakt. Na zo’n kort rondje brengen we haar naar haar kleine zwembadje, waar ze geniet van de verkoeling. Elk keer als ze eruit klimt, neem ik wat Detol maak het geheel schoon en vul ik het met vers water, zodat Ace ook eventjes kan genieten van een frisse plons.

“Ik doe dit allemaal voor jou, meisje,” fluister ik terwijl ik haar van dichtbij toekijk, en ik voel de liefde die zo diep geworteld is in mijn hart. De dagen zijn echt zwaar en het werk erbij is behoorlijk intensief. Ik stofzuig en dweil elke dag vier keer om ervoor te zorgen dat ons huis helemaal schoon blijft, zodat alles veilig is voor mijn twee maatjes. Zelfs de hondenmand en kleden worden elke dag gewassen en gedroogd.

Uren met de waterbakken bezig, ik spoel ze met kokend water om ervoor te zorgen dat er geen ongewenste bacteriën inzitten. En elke ochtend is het hetzelfde ritueel; eerst de tuin afspuiten voordat Angel naar buiten mag, want de nachtdieren, zoals katten en egels, lopen over de plaats. Het is aan mij om er voor te zorgen dat ik een veilige plek voor me vriendjes creëren.

Ook al doet Angel op de plaats zelf niks, het is een dagelijkse routine geworden. Na haar plasrondje mag ze pas binnen als alles weer sprankelend schoon is. Eindelijk, als ik alles weet te doen, kan Ace naar de plaats als zijn beurt komt. En Angel even afgezonderd wordt.

Ondanks alles doet Ace het ook supergoed. Ik kijk naar hem hoe hij met zijn levendige energie omgaat met de situatie, zelfs als ze soms gescheiden in de ochtend in de kennel moeten zitten, met de waaiers aan en in de middag als het warmer wordt binnen in benche bij de airconditioning Als ik naar hun kijk, ben ik zo trots op wat ze allebei doormaken en hoe sterk ze zijn. 

Ja, het is een uitdaging, en de gedachte aan Angels ziekte of aan de dagen waarin we ons moeten aanpassen aan de omstandigheden zijn niet altijd makkelijk. Maar ik ben vastbesloten om het vol te houden, voor Angel en Ace. En uiteindelijk weet ik dat we deze strijd samen zullen winnen.

De liefde die we delen overstijgt alles. Na deze zware dagen, kijk ik naar Angel en Ace, die samen hun eigen wereld creëren in ons huis. En diep van binnen weet ik dat onze band sterker is dan ooit. Met een geruststellend gevoel omarm ik hen beiden, terwijl ik droom van de leuke dagen die nog voor ons liggen. Onze strijd smelt langzaam weg in de zon en ik weet dat we met elkaar heel gelukkig blijven.

https://www.facebook.com/share/p/1CXEJpHmRP/

Update 39

Angel

 Op 5 augustus. Kreeg Angel, haar infuus met Vincristine. Ik kon niet anders dan me zorgen maken(op evt bijwerkingen),maar tegelijkertijd kende ik de kracht van Angel. Ze had de afgelopen weken al zulke geweldige stappen in haar herstel gemaakt. En we hadden te horen gekregen dat Angel in VOLLEDIGE REMISSIE is.

Terwijl de week vorderde kreeg ik berichten binnen "Hoe gaat het met Angel? We hebben nog geen update gelezen!" En deze woorden raakten me diep. Het deed me goed om te zien dat mensen betrokken zijn bij de strijd die we gezamenlijk vochten. Angel is niet alleen mijn hond; ze is een symbool van hoop en vastberadenheid, niet alleen voor mij, maar ook voor al diegenen die hun steun betuigen. 

Toen de week naar een eind kwam, merkte ik op hoe goed het is gegaan met haar. Geen bijwerkingen, gewoon de vrolijke en gelukkige Angel. Ik kan niet beschrijven wat een opluchting het is om haar telkens te zien spelen in de tuin, met die sprankeling in haar ogen die altijd zo kenmerkend voor haar is. Elke keer als ik naar haar kijk, voel ik een groot geluk, en ik denk dan bij mezelf: "Wat ben je toch een sterk meisje met een geweldige overlevingsdrang."

De dagen zijn snel voorbij gegaan en op 12 en 13 augustus is het tijd voor de volgende stap. Angel gaat beginnen met de pillen endoxan en de plasmedicatie. Ik kan alleen maar hopen dat ze ook dit goed zal volbrengen, zonder de verschrikkelijke bijwerkingen. Haar gezondheid betekend alles voor me. 

Het leven met Angel heeft me geleerd dat het niet alleen om de grote overwinningen gaat, maar ook om de kleine momenten. We bonden samen; het was niet alleen haar strijd, maar onze strijd. Ik hou van haar meer dan woorden kunnen uitdrukken. 

Recent kreeg ik een onverwachte telefoontje van het dierenziekenhuis. Ze vroegen me of ik mijn verhaal wilde delen over de strijd die Angel en ik doormaakten, de manieren waarop we samen copeerden. Natuurlijk wilde ik dat doen. Elk dier is anders, zeiden ze, en de manier waarop ik het vanuit het begin tot nu had aangepakt kon anderen inspireren. De geest van de strijd, de beweging, het juiste voedsel, en de alertheid waren allemaal essentieel in ons proces. 

Het was een mooie gelegenheid om anderen te laten zien dat, zelfs in de donkerste tijden, liefde en hoop je kunnen helpen om door te gaan. Angel is meer dan een huisdier, ze is een deel van mij, en samen zullen we onze weg vervolgen, elk obstakel samen overwinnen. We hebben al zoveel bereikt, en met liefde in ons hart zou ons verhaal mss mensen kunnen helpen ook door te gaan. Mits het betreffende dier er niet onder gaat leiden.

want het leven moet voorop staan. anders zal er een andere keuze gemaakt moeten worden.

Uiteindelijk is het niet alleen een strijd tegen de vreselijke ziekte, maar ook een viering van onze onbreekbare band. Wat een avontuur is het om dit samen te doen. En zo krijgt Angel, mijn hond, mijn engel, de kans om haar verhaal te blijven vertellen 

vol hoop en liefde.

https://www.facebook.com/share/p/1AALwEqPmd/

Update 38

Angel

05-08-2025

Dit was de dag dat we na de hoge koorts van Angel en de zeer lage bloedwaarden van de witte bloedlichaampjes terug naar het ziekenhuis moesten. Het was een spanningsgevoel voor me. Haar bloedlichaampjes waren toen zo laag dat ik eerst haar koorts onder controle wilde hebben, en dat was me gelukt binnen één nacht. Daarna werkte ik aan de bloedlichaampjes met voeding en de juiste hoeveelheid beweging.

Angel heeft een grote wilskracht en doorzettingsvermogen; ze is zo sterk. Maar toch was het erg spannend. Mijn moeder ging deze keer weer mee naar het dierenziekenhuis. Eenmaal bij het kruispunt aangekomen herkende Angel het al weer en begon al te piepen. Ze wist niet hoe snel ze het ziekenhuis in moest gaan en ging netjes op de weegschaal zitten. Haar gewicht was 10 gram bijgekomen vergeleken met de vorige keer, maar dat kon een plasje zijn geweest of wat dan ook.

De assistente begroette Angel meteen en natuurlijk kreeg ze weer lekkere snoepjes. Angels eigen plekje in de wachtkamer was bezet, dus we namen ergens anders plaats recht voor de klapdeuren zodat we alles goed konden zien wat er in de hal van het ziekenhuis gebeurde. 

De mensen in de wachtkamer spraken ons aan over hoe prachtig Angel was en hoe lief en rustig ze op die bank zat te wachten totdat ze geroepen werd. We waren wel wat te vroeg, dus mijn moeder en ik namen nog een heerlijke bak koffie. Toen kwam er nog een patiënte binnen, ook een Stafford, heel druk. Je kon de zenuwen van dat beestje zien, maar Angel trok het zich niet aan.  

Ze begon ineens te piepen; wie zag ze daar? Nicole, haar eigen oncoloog, kwam Angel begroeten. "Ja, ik ben ook blij jou weer te zien!" zei ze en gaf Angel een flinke lading knuffels. Angel kuste haar flink terug; wat een fantastisch moment om te zien! Maar Nicole zei: "Je zal nog even moeten wachten, want je bent iets te vroeg, Angel." 

Ik zag Angels blik niet afwijken van de klapdeuren waar Nicole doorheen was gegaan. En daar kwam ze aan: "Kom Angel, het is jouw beurt." 

We spraken eerst over het voorval van de hoge koorts. Natuurlijk sprak ik mijn zorgen uit en de onzekerheid die in mij was ontstaan. Toch wist ik in mijn hart dat ik het allemaal goed had gedaan. De oncoloog bevestigde dit ook, en dat gaf me grote geruststelling.  

"Kijk," zei ze, "je zegt het zelf, Patricia. Een hond volledig stilleggen tot rust terwijl ze gewend is veel te bewegen, en ze is niet ziek. Is niet de juiste methode Jij kijkt naar Angel en haar behoeften Je past de wandelingen aan, dat is juist heel goed. Dan blijft de hond gelukkig en behoudt ze een doorzettingsvermogen en vechtlust. Zou je dezelfde hond geheel tot rust leggen, dan worden ze depressief en leggen ze zich erbij neer.  

Vele mensen mogen een voorbeeld nemen aan jou hoe je het doet met Angel.

Jij kijkt naar Angel. Je leest haar, vult haar behoeften aan met wandelen, geeft haar de rust die ze nodig heeft en gaat ook met het voedsel aan de gang. Jij geeft Angel wat ze nodig heeft. En kijk eens, wat een blije, gelukkige hond heb je. Je bent alert, let op elke detail en kijkt echt naar Angel. Dus je doet het perfect."  

Nicole begon het onderzoek: eerst lichamelijk, toen beeld en daarna bloed. Maar Angels ader sprong telkens weg. Na twee keer misprikken, werd er toch even een andere arts bij gehaald. Terwijl Nicole altijd in één keer goed prikt, had die arts hem meteen te pakken. Gelukkige, want ik zag aan Angel dat ze er klaar mee was met die naalden.  

Het bloed werd afgenomen en Nicole ging ermee naar het laboratorium. Nu alleen afwachten op wat de uitslagen zouden zijn. Daar kwam ze weer aan en zei: "Patricia, kom eens mee kijken." Dus ik ging mee achter de computer. Ik begon er langzaam aan verstand van te krijgen, van de tabellen.  

Nicole keek me aan en zei: "Zie je het?" Ik zei: "Vertel het me maar, want ik ben niet zeker." Angels bloedwaarden zijn goed; haar witte bloedlichaampjes zijn zelfs boven het percentage! Dus je hebt het super gedaan samen met Angel.  

En ik moet je nog iets vertellen." Ik vroeg: "Wat dan?" en nam plaats op de grond bij Angel. "Angel is in VOLLEDIGE REMISSIE; er zijn geen aanwijzingen meer dat ze kanker heeft!"  

Nou, de tranen bleven vloeien over mijn wangen. "Ja," zei Nicole, "we gaan nu pas starten met cluster 3, dat wil toch zeggen dat hoe je het gedaan hebt met Angel en door Angel haar doorzettingsvermogen en overlevingsdrang, jullie het super gedaan hebben. Patricia, jij hebt echt puur gekeken naar Angels behoeften betreft beweging en voeding; jouw alertheid en het feit dat je Angel goed kent en kunt lezen, hebben jullie dit bereikt. 

We gaan nu starten met het infuus met Vincristine, en je krijgt de tabletten weer mee naar huis. We gaan voor de zes cyclussen met het oog op Angel en haar lichaam om het vol te blijven houden. Je weet... Volledige remissie betekent dat alle tekenen en symptomen van een ziekte, zoals kanker, zijn verdwenen. Dit betekent niet altijd dat de ziekte volledig is genezen, omdat er nog steeds kankercellen aanwezig kunnen zijn in het lichaam, maar ze zijn niet meer actief of meetbaar. En hoe verder we komen met de behandelingen, hoe meer we de kans hebben dat de kanker wegblijft en niet actief wordt. Dus we gaan ervoor, en ik weet dat dit jullie gaat lukken. 

Het infuus was klaar en we mochten lekker naar huis. Nicole zei nog even: "Wees niet onzeker tijdens al de behandelingen. Jij hebt naar jouw hart geluisterd en naar Angel gekeken en daar vanuit gehandeld, ga hier zeker mee door, want dit heeft ervoor gezorgd dat jullie dit nu al bereikt hebben."  

Angel en Ace mochten elkaar nog even begroeten, en dan was het voor drie dagen weer gescheiden leven. De tranen bleven in mijn ogen aanwezig; wat ben ik gelukkig en blij! Ik kan niet ophouden Angel te knuffelen en te zeggen: "We hebben het geflikt samen, meisje!" 

Bij thuiskomst krijgt Angel een heerlijke biefstuk met broccoli, kippenlever met worteltjes en tuinbonen, vers sinaasappelsap, blauwe bessen, een theelepel verse honing van de imker, en een eitje. En natuurlijk mocht Ace er ook van genieten. 

Onze liefde overwint alles. Nu hopen dat de bijwerkingen minimaal blijven voor mijn meisje.

https://www.facebook.com/share/v/1GhQgNAVss/

Update 37

Angel

En Jaaaaa we hebben groen licht 

🟢🟢🟢🟢🟢🟢🟢

De oncoloog zei dit is gewoon ongelooflijk .

Vorige week donderdag kom je met Angel hoge koorts een witte bloedcellen waarde van 0.75

Nu zijn haar waardes weer geweldig goed.

Boven het gemiddelde. 

En dit dankzij dat jij Angel goed kunt lezen dat je haar door en door kent.

De juiste hoeveelheid beweging de juiste voeding en 24 uur zorg en alertheid geeft.

En ik kan je nog iets vertellen.

Ik zeg wat dan met tranen in me ogen.

We kunnen zeggen dat Angel in VOLLEDIGE REMISSIE IS.🥰😍🥰😍

Er is geen aanwijzing meer dat ze kanker heeft.

😭😭😭😭😭😭😭

En dit mede dankzij jou Patricia de juiste zorg en aandacht ,je geeft haar waar ze behoeften aan heeft met beweging,voedsel,rust,allertheid. 

Jullie mogen samen trots zijn en dit tijdens cluster 3 al.

En wat is Angel een gelukkige en prachtig lief beest met een geweldige zorgzaam baasje.

Vanavond plaats ik het filmke

En het volledig verslag.

Nu gaat het infuus van 15 min met Vincristine erin

En krijgen we de pillen endoxan mee naar huis voor volgende week.

Update 36

Angel

Gisteren was ik ben doodmoe, dus zit ik op de bank. Tv aan, geluid op de achtergrond, het scherm flikkert. En voor ik het weet ben ik als een blok in slaap gevallen. Niet eens kunnen genieten van de film die Christian zo enthousiast heeft uitgezocht. Plots word ik wakker, Christian kijkt me met een lach aan. ‘Was een mooie film, hé mam?’ vraagt hij, terwijl hij de afstandsbediening pakt om iets anders te zoeken.

Ik ga drinken pakken en terwijl ik naar Angel kijk, die in haar mand ligt, valt het me op. Haar ogen zijn niet zoals gewoonlijk en haar lichaam bibbert. "Oh nee, wat is er aan de hand?" denk ik bij mezelf. Voorzichtig loop ik naar haar toe en besluit haar temperatuur te meten. Mijn hart slaat een slag over als ik zie dat ze 39.9 graden heeft. 

Ik haalde snel koud eten en koud water, wat ik haar met veel liefde geef. Daarna pak ik een koude handdoek en ga ik haar poten, hals en buik koelen. "Angel, kom op, schat!" roep ik, terwijl ik haar aanmoedig. 

Na twintig minuten meet ik haar koorts weer, en weer dezelfde temperatuur: 39.9. Mijn adem stokt. "Ik moet naar de dieren ziekenhuis, dat weet ik nu zeker." Met een knoop in mijn maag bel ik de kliniek. "We moeten meteen komen."

De A59 is helemaal afgesloten, dat zie ik op google maps, dus moet ik via binnendoorwegen rijden. Het is donker, en mijn nachtzicht is niet goed. Ik volg de polders zoals Google maps het voorschrijft, maar het lijkt eindeloos te duren. Angel ligt stilletjes op de achterbank, wat ze normaal niet zou doen. Ik praat met haar, probeer contact te maken, kijk vaak in de spiegel of ze nog oplettend is. 

Het duurt vreselijk lang, maar gelukkig zie ik in de verte eindelijk het ziekenhuis. Met een zucht van verlichting kom ik binnen. Zodra we binnen zijn, meten ze Angel haar temperatuur, en als ik dat hoor, laat de arts me schrikken met de mededeling: "40.5 graden. Ze toont niet ziek, maar we gaan haar witte bloedlichaampjes bekijken. Even bloedafnemen." Zegt de arts.

In de wachtruimte, waar ik samen met Angel zit, pak ik een handdoek die daar hangt, maak die nat en ga op de grond zitten om haar te koelen. Het is zo stil en de spanning zo hoog dat het lijkt alsof de tijd stilstaat. De arts komt terug: "Haar temperatuur is weer gezakt naar 39.9, maar de uitslag is niet goed. Haar witte bloedlichaampjes zijn extreem laag, maar nog niet op nul. Angel heeft een infectie opgelopen."

De dokter legt uit dat het buiten kan zijn gebeurd, misschien met het uitlaten of dat Ace iets mee naar huis heeft gebracht. Ze hebben twee opties.

Optie 1: antibiotica via een infuus en opname in het ziekenhuis. Maar dat zou heel stressvol zijn voor Angel. En het ziekenhuis zit vol bacteriën etc.

Optie 2: ze mag mee naar huis met zware antibiotica, en ik moet haar om de twee uur koorts meten. Ik mag moet dan ook met haar een stukje wandelen om te zien of ze niet suf is. Als de koorts weer naar de 40.5 graden loopt, of ze wordt echt ziek, moeten we terugkomen. Ze zullen daarvoor zorgen dat ik bij haar kan blijven. In een vertoever kamer. Want Angel en jou uit elkaar trekken geeft Angel veel stress verteld de arts.

Mijn hart maalt. Dit wordt weer een zware nacht voor mij en Angel. "Duim voor me en steek kaarsjes aan, dat we de nacht goed door gaan komen , Pap ,Tante Riet, OmeJan, Oma ,Michael please help ons roep ik in gedachten!" 

We komen thuis, en ik doe alles om Angel comfortabel te maken. Zachtjes praat ik tegen haar, geef haar een knuffel, maak haar bedje klaar. De uren kruipen voorbij. Om de twee uur meet ik haar temperatuur, en elke keer zucht ik een beetje als het gelukkig niet omhoog gaat.

De nacht is zwaar, maar halverwege merk ik een verandering. Terwijl ik naast haar zit en haar koester, zie ik haar ogen oplichten, ze komt bij me terug. Een glimp van haar oude zelf verschijnt, en met een beetje meer liefde en geduld lukt het me om haar nog even aan te moedigen. Na een lange en onzekere nacht voel ik eindelijk een sprankje hoop. 

Deze ochtend, als de zon langzaam opkomt en door het raam schijnt, schudt Angel zich uit, staat op en komt naar me toe. Haar temperatuur is gezakt en ze toont geen tekenen van ziek zijn. Een grote opluchting overspoelt me. 

Angel, mijn meisje, is weer op de weg naar herstel! Met tranen van blijdschap, geef ik haar een dikke knuffel. We hebben het gehaald, samen. Het was een zware nacht, maar ik weet nu dat zolang we samen zijn, we alles kunnen doorstaan.

https://www.facebook.com/share/p/19P4z16iVi/

Update 35

Angel 

Het was een zware week geweest. Mijn knieën waren moe van het bukken en tillen, terwijl ik de kamers van mijn moeder aan het leegruimen was om haar voor te bereiden op haar nieuwe appartement. De vermoeidheid viel als een zware deken over me heen, maar ik kon het niet laten om te helpen. Angel, mijn trouwe hond, was al drie weken mijn constante metgezel in dit proces. Tot donderdagavond, 24 juli, leek ze in uitstekende conditie na haar infuus met Doxorubicine afgelopen maandag, maar de realiteit van haar ziekte stelde me op de proef. 

Het begon met onrust. Angel zat rechtop in bed, haar oren gespitst. Er was iets mis, iets in de brandgang die haar onrustig maakte. En ze had gelijk!

iets daarna begon het .Het was een gevoel dat me al eerder had gekweld en nu was ik bang dat mijn angst werkelijkheid aan het worden was. Ik kan me de momenten nog herinneren dat ze tot mijn schrik begon te bloeden tijdens haar ontlasting. 

Ik sprong uit bed, moedigde haar aan om naar buiten te gaan. Het was een echte nachtmerrie behoorlijke diarree met bloed. Het gevoel dat je geen controle hebt over de gezondheid van je hond kan verwoestend zijn. Met elke stap die we buiten namen, voelde ik de wanhoop stijgen. Ik nam haar temperatuur op gelukkig geen koorts. Ze moest elke half uur naar buiten.

 Vrijdag, 25 juli, belde ik het ziekenhuis. Een oncoloog was niet aanwezig; een internist gaf me de slechtste soort geruststelling. ‘Blijft haar eten en drinken in de gaten houden,’zolang ze dit goed doet geen onrust zei ze. Dat was makkelijker gezegd dan gedaan.

De daaropvolgende uren waren een surrealistische achtbaan. We waren genoodzaakt even weg te gaan, maar ik kon Angel geen moment alleen laten. De camera werd aangezet zodat ik haar toch in de gaten kon houden. Bij thuiskomst lag er een grote plas op de vloer; een schrikbarende hoeveelheid bloed in mijn ogen en een gevoel van wanhoop overspoelde mij. Ik belde het ziekenhuis weer, mijn stem trilde. ‘Eet ze? Drinkt ze? Heeft ze koorts?’ vroegen ze mij.

Gelukkig geen koorts. ‘Ze is wel wat slomer,’ vertelde ik, maar de dokter veranderde niet van mening; er was geen reden om te komen. ‘Ja, makkelijk voor jou om te zeggen,’ dacht ik. De nacht die volgde was een drama. Om de twee uur wakker om haar temperatuur op te nemen, en telkens opnieuw moest ik met Angel naar buiten om het uur maakte ze me wakker. 

Het was de ochtend van de 26e juli toen ik besefte dat Angel een belangrijk/ leuk/ gezellig /sport weekend zou hebben gehad.haar weekendtoernooi van de Challens Cup, waarvoor ze met haar team The Muppets samen had geoefend. Terwijl ik me zorgen maakte, wilde ik niet dat zij alleen zou zijn, maar tegelijkertijd wilde ik mijn team niet in de steek laten. Mijn zonen, met hun simpele wijsheid, hielden me dan voor: ‘Mam, je moet gaan. Even weg, even iets anders. Wij passen op Angel.’ 

Met tegenzin en veel twijfels ging ik; de tranen drupten over mijn wangen, maar ik wist dat ik er even uit moest even los komen van alles. Het was een dag vol emoties. Soms voelde ik me gelukkig, omringd door gelach en honden in de ring, met elke jank en blaf, maar ik kon niet stoppen met denken aan Angel. Om de paar uur belde ik naar huis. ‘Angel heeft geen koorts ,’ zeiden ze, ‘en eet en drinkt, je hoeft je echt geen zorgen te maken.’ 

Ondanks goedbedoelde wijsheid was de angst er nog steeds. Maar, terwijl de dag voortging, begon ik te genieten van de honden en hun eigenaars. De schoonheid van dat moment hielp om mijn zorgen even opzij te zetten. Toen ik thuiskwam, zat Angel met een stralende blik naar me toe te stralen, de zorgen van de dag verdwenen als sneeuw voor de zon.  

Zondag, 27 juli, begon er langzaam verbetering te komen. Haar diarree nam af en op maandag, 28 juli, had ze eindelijk geen bloed meer. Haar ontlasting was een dikke pap, en een zucht van opluchting kwam over me heen. 

De angst lag nog steeds als een schaduw in me, maar ik was ook overmatig gelukkig. Terwijl Angel vrolijk speelt en knuffelt met Ace, keek ik toe en mijn hart vulde zich met liefde. We hadden weer een strijd overwonnen, en nu kon ik eindelijk weer echt genieten. 

De vermoeidheid was er, maar ook de wetenschap dat ik dit samen met Angel had doorstaan. Het was onze reis, een strijd met liefde, en ik voelde dat we samen de kloof van angst en verdriet weer hadden weten te overbruggen. Angel knuffelde tegen me aan en met een warme traan van blijdschap in mijn ogen, wist ik dat we sterker waren dan ooit.

Update 34

Angel

Het is nu twee dagen geleden dat Angel, ons dapper meisje, haar chemo-infuus met Doxorubicine heeft gekregen. Sindsdien is ze een waar wonder van veerkracht gebleken. Tot nu toe heeft ze geen enkele bijwerking ervaren, en gelukkig is ze niet misselijk geweest. We weten dat bijwerkingen meestal pas na drie dagen optreden, maar tot nu toe lijkt het alsof Angel ons in de steek laat met al die zorgen.

Haar geïrriteerde oogjes beginnen gelukkig weer af te nemen dankzij de zalf. Ze had daar echt wat last van en nu zie ik, met elke dag die voorbijgaat, een sprankeltje van haar oude zelf terug in haar mooie vuur ogen.

De afgelopen twee dagen zijn we begonnen met korte wandelingen. Zeelandse stapjes, niet te lang, maar genoeg om haar wat frisse lucht te geven. Rust was de prioriteit. En ik hoef me daar ook geen zorgen over te maken, want Angel neemt haar rust gelukkig zelf wel. Ze dwingt mij eigenlijk niet om haar te dwingen tot het creëren van meer rust. 

Angel vindt het heerlijk om op de bank te liggen, met haar kleine neusje tegen het raam gedrukt, terwijl ze naar buiten staart. Of ze ligt lekker op haar buitenkussen in de zon te bakken, tot ze het te warm krijgt en verkoeling zoekt in de schaduw of naar binnen gaat. 

Honden-tv op YouTube heeft haar hart gestolen. Het blijft wonderlijk hoe ze kan opgaan in die bewegende beelden van speelkwartiertjes en andere honden die hun avonturen beleven. Het is soms echt alsof ik een kind in plaats van een hond heb; elke wending op het scherm wekt haar interesse en dat tovert altijd een glimlach op mijn gezicht.

Ace, ons prinsje, vindt het moeilijk deze keer. Hij mag niet dicht bij Angel komen, en ik zie de bezorgdheid in zijn ogen. Dus geef ik hem wat afleiding met wandelingen, spelen en het aanleren van nieuwe commando's. Ace vindt het bovendien geweldig om te snuffelen aan de kennel van Laica, onze loge-hond. Telkens weer kan ik hem horen blaffen van opwinding om aandacht te vragen. Het is hilarisch om hem zo te zien rommelen, terwijl Angel rustig op haar plek blijft liggen.

Vandaag besloten we dat we samen even de bossen in gaan, een klein avontuur om haar beentjes te strekken. Ik neem haar mee op een verkennende wandeling, vol frisse lucht en gebladerte om in te snuffelen. De zon schijnt nog niet, de lucht is grauw, het lijkt wel of de natuur in ons voordeel meewerkt lekker koel.

Al met al doet Angel het weer supergoed, mijn meisje. Ze eet goed, drinkt goed, en dat geeft me hoop. Ja, ik zag die sprankeling in haar ogen weer, een teken dat ze de strijd aangaat. En terwijl we samen door het bos lopen, realiseer ik me dat er op deze momenten niets belangrijker is dan de verbinding die we hebben.

We komen terug van onze wandeling met een gevoel van vreugde en opluchting. Angel ligt weer op de bank, haar ogen knipperend van de vermoeidheid, maar ook van tevredenheid. Ze is mijn vechter, mijn trouwe vriendin, en zolang ze nog dit soort momenten kan koesteren, weet ik dat we samen deze reis kunnen maken. Met de zon die langzaam opkomt in de verte, sluiten we de ochtend af met een gevoel van hoop en liefde, klaar voor wat de volgende dagen voor ons in petto hebben.

https://www.facebook.com/share/v/1Gidwz9eWN/

Update 33

21 juli

Het is weer zover. Vandaag moeten we opnieuw naar het ziekenhuis voor Angel's chemotherapie het infuus met Doxorubicine.

"Kom, meisje," zei ik zacht. "We mogen weer naar de dokter die jou beter maakt."

Vandaag dragen we niet haar stoere harnas, maar een roze wedstrijdharnas. Een beetje zachtheid, een beetje strijd een andere uitstraling, maar dezelfde kracht. Angel leek het te begrijpen. Zonder aarzeling liep ze naar de auto, alsof ze wist wat er ging gebeuren.

Tijdens de rit zat ze rustig op de achterbank, haar blik naar buiten gericht. Toen we het kruispunt naderden, kroop ze naar voren, tussen Patrick en mij in, om via de voorruit mee te kunnen kijken. Plots begon ze zachtjes te piepen, haar staart ging heen en weer. Ze herkende de route. Ze wist precies waar we waren. Haar blijdschap vulde de auto.

Zodra we geparkeerd hadden, kon ze niet snel genoeg het ziekenhuis binnen. Bij de balie zette ze meteen haar voorpoten erop, op zoek naar haar vriendin achter de balie. En ja hoor, daar was ze. Knuffels, snoepjes een warm welkom. Maar eerst... op de weegschaal. En goed nieuws: weer wat gewicht kwijt. Stap voor stap komen we dichter bij haar gezonde gewicht.

In de wachtkamer plofte Angel op de bank, terwijl ik een kop koffie haalde. Gelukkig was Patrick er ook weer bij; zijn werk liet het deze keer weer toe. Een assistente herkende Angel meteen van haar eerste spoedbezoek, toen ze met hoge koorts binnenkwam. Ze kwam naar haar toe, gaf haar een knuffel en zei: "Wat ben jij toch een lief en dapper ding." Een ander achter de balie riep lachend: "Ja, mijn knap meisje doet het zó goed!" Ik voelde me trots. Intens trots.

Er zaten twee katten in de wachtkamer, maar Angel gaf er geen aandacht aan. Ze was gefocust. Kalm.

Ik dacht even dat onze vaste oncoloog terug was, maar het bleek opnieuw de vervanger van de vorige keer. Angel blafte zachtjes naar hem, maar liep daarna rustig mee. Ze liet zich onderzoeken alles leek verdwenen op één plek na, waar nog een heel klein verdikt lymfekliergebiedje zat. Minimaal.

Toen volgde het bloedonderzoek. Het wachten duurde eindeloos. Angel viel zelfs even in slaap.

Ik vroeg de oncoloog nog of hij kon overleggen met een dierenarts in ziekenhuis over een zalfje voor haar geïrriteerde oogjes iets wat ze elk jaar rond deze tijd krijgt. Zonder gedoe schakelde hij met een arts. Ik hoefde niet opnieuw naar onze eigen dierenarts voor een extra consult. Dat scheelde.

En toen kwam het nieuws.

"Het bloed is goed," zei hij.

Dat betekende: we konden doorgaan met de infuusbehandeling. Einde cyclus twee.

"Maar er is nog meer goed nieuws," voegde hij toe. "We kunnen nu echt zeggen dat Angel in remissie is."

Ik keek naar Angel. Mijn ogen vulden zich met tranen. Ik hield haar stevig vast. En zag dat Patrick zijn tranen ook vloeide over zijn wangen.

"Meisje... we hebben gewonnen. Voor nu. Maar we blijven vechten, tot de volledige remissie er is."

De oncoloog glimlachte. "Jullie zijn een fantastisch team. Ze voelt jou haarfijn aan. Ze begrijpt precies wat je zegt."

Voor Patrick was het de eerste keer dat hij bij de toediening van het infuus was, iets wat 45 minuten duurt.

"Zal ze stil blijven zitten?" vroeg hij.

"Ja," zei ik. "Als ik maar blijf praten tegen haar."

We gingen naar de speciale kamer. Angel wist de weg. Alsof ze wist: hier vechten we. Hier win ik.

Langzaam droop de rode vloeistof de beruchte Doxorubicine, ook wel 'de rode duivel' genoemd – in haar aderen. Ik bleef tegen haar praten. Patrick stelde vragen over de ziekte, over wat we nog konden verwachten.

De oncoloog was duidelijk: sporten mag weer. Trainen zelfs. Angel wordt daar gelukkig van. En het houdt haar sterk.

Toen het infuus klaar was, werd alles afgekoppeld. De volgende afspraak staat vast: 4 augustus. Start van cluster 3. 

De arts zei het nog eens: hoe trots hij is. Hoe hard we samen knokken.

Maar eerlijk? Het wordt zwaarder Financieel. Het spaarpotje is leeg.

We zitten op ruim €1500 extra per maand. Aan kosten voor Angel haar gevecht.

Daarom... vragen we jullie hulp.

Al is het maar €5. Als velen iets kleins geven, kunnen wij blijven vechten.

Kunt u niks missen? Dan is delen ook al goud waard.

Angel verdient het om te leven. Ze verdient een toekomst.

Samen kunnen we haar die kans geven.

Laat Angel leven.

De chemo infuus met Doxorubicine zit er weer in

En te horen gekregen dat Angel in Remissie is.🥰😍

Ik ben zo gelukkig

Dus nu gaan we voor Volledige Remissie💪 we blijven vechten.

Vanavond probeer ik het filmpje en verslag te plaatsen.

Voor nu even rust en het allemaal weer even laten bezinken.

Update 32

Angel

Vandaag is het weer zo ver 

Angel moet om 13 uur in ziekenhuis zijn voor haar 45 min chemo-infuus met Doxorubicine

Eerst weer het lichamelijk onderzoek én bloedonderzoek. 

Als we groen licht krijgen van het bloedonderzoek wordt het infuus toegediend. 

Het is toch telkens een stress factor en de angst kruipt toch een beetje onder je huid.

Terwijl je tegelijk erg positief bent.

Ik ben er weer misselijk van.

Angel heeft sins eergister wat diaree dus dat zal ik wel door moeten gaan geven.

En vanaf vrijdag waar ze elk jaar last van heeft rond deze tijd lichte ontstoken oogjes.

Dus 3x maal per dag schoonmaken met gekookt afgekoeld water.

En straks vragen of ze in het zhuis de zalf voor mogen schrijven voor haar ogen .Anders moet ik de dierenarts bellen en die wil dan eerst Angel weer zien. 

Dus zijn dan weer dubbelen kosten.

Maar goed alles voor me meisje.

Voor nu nog lekker even spelen met Ace want vanaf vanmiddag mogen ze weer even een paar dagen niet bij elkaar zijn.

Ik hou jullie weer op de hoogte

Pleas stuur al de positieve energie naar ons toe

En laat de kaarsjes voor Angel weer branden pleas.

Vandaag weer een heerlijke wandeling kunnen maken met de 2 kanjers.

En natuurlijk hoort hier een verhaal bij van ons avontuur 

Patricia, Patrick, Angel en Ace: Een Wandeling vol Avontuur

Patricia en Patrick hadden een heerlijke zondag uitgekozen om de natuur in te trekken. Met hun twee honden, Angel en Ace, stapten ze de deur uit voor een wandeling in Oirschot. De lucht was helderblauw en de zon straalde zoals een gouden munt. De geur van versgemaaid gras en bloeiende bloemen omhulde hen terwijl ze over een smal pad liepen, omringd door weelderig groen.  

Na een tijdje wandelen, kwamen ze in een uitgestrekt weiland terecht. Hier dartelden koeien en hun kalfjes vrij rond, en in de verte stond een grote gespierde stier te grazen. Ace, met zijn nieuwsgierige oog, staarde naar het indrukwekkende beest. Echter, het ongelukkige gezicht van de stier maakte dat hij snel verder wilde lopen. "Laten we maar gaan, hij ziet eruit alsof hij niet tevreden is vandaag," lachte Patrick.  

Hun wandeling vervolgde door een groot open veld waar de horzels rondzoemden, zich tegoed doend aan de zomer. Ace en Angel renden vrolijk heen en weer, terwijl Patricia en Patrick moeite deden om hun snelheid bij te houden. Plotseling kwamen ze langs een prachtig veld met een sloot ernaast. Het was hier dat Ace zijn eerste kikker tegenkwam. Onder de stralende zon sprong hij als een acrobaat in een mooie boog en landde precies naast een schattig groentje dat vrolijk kwakte.  

De zon straalde nog steeds, maar plotseling kwam de regen uit het niets. Het begon met dikke druppels die als een gordijn neerdaalden. „Snel! Onder dat afdak!" riep Angel terwijl ze naar een nabijgelegen schuilplek rende. Patrick en Patricia trokken hun regenjassen aan en lachten. "Dit is verkoeling, toch?" zei Patricia terwijl ze haar haren uit haar gezicht veegde. Het was zeker eens iets anders, maar de muggen waren hun beste vrienden niet.  

Terwijl de regen viel, liepen ze rustig verder. Tien minuten later, nog steeds onder een tapijt van druppels, kwamen ze een natuurcamping tegen. Kinderen speelden en honden renden vrolijk rond, hun vreugde weerkaatste in de lucht, wat een positieve sfeer creëerde ondanks de gietende regen.  

“Dit is wat we nodig hadden,” zei Patrick, zijn arm om Patricia heen geslagen, terwijl ze samen keken naar de vrolijke chaos van blije gezichten. De zorgen van hun dagelijkse leven verdwenen als sneeuw voor de zon, en ze genoten van dit bijzondere moment samen met Angel en Ace. De regen maakte de natuur levendiger, de geur van natte aarde mengde zich met die van de bloemen.  

Gelukkig waren ze niet uitgegleden, ondanks de gladheid op sommige plekken, en met een nieuwe energie vervolgden ze hun weg. Toen de regen eindelijk afnam, kwamen ze bij een open plek waar de lucht opklaren. De zon brak door de wolken en scheen als een gouden kroon boven hun hoofd.  

Met een glimlach op hun gezichten keken Patricia, Patrick, Angel en Ace naar elkaar. Dit avontuur, deze wandeling vol onverwachte gebeurtenissen en het samen zijn, had hun band alleen maar versterkt. Toen ze hun weg naar huis vervolgden, wist iedereens hart dat dit niet alleen een wandeling geweest was, maar een herinnering die ze voor altijd zouden koesteren.

Voor nu rusten want morgen is het weer een dag vol.spanning en ritje richting het dierenziekenhuis voor Angel haar 45 min infuus

https://www.facebook.com/share/v/19Wgku6ASa/

Update 31

Angel

De dagen van 14 en 15 juli kwamen met spanning. Angel moest opnieuw starten met haar endoxan-tabletten. Deze keer waren ze zwaarder: twee tabletten van 50 mg en een capsule van 12,5 mg. Daarbij kreeg ze ook nog twee keer per dag furosal van 40 mg – plaspillen, bedoeld om haar blaas goed door te spoelen. Want dat is de keerzijde van deze medicijnen: ze kunnen blaasontstekingen veroorzaken.

Maar… wat zijn we dankbaar. Want ondanks alles ondanks de zwaardere dosis bleef Angel overeind. Geen koorts, geen diarree, geen verlies van eetlust. Alleen wat schommelende hormonen, dat wel, maar ze bleef vrolijk, levendig, en zoals altijd, een beetje ondeugend.

Tussen door werkten we hard in het huis van mijn moeder. Angel mocht natuurlijk mee, samen met haar trouwe maatje Ace. Maar bij oma thuis moet wel één regel streng worden nageleefd: de katten moeten even apart. Want Angel heeft één grote hobby… katten “vangen”. 

Die dag ging alles goed ....dachten we. Totdat we even koffie dronken. Ik keek opzij, zag Angel heerlijk in de zon liggen, haar ogen gesloten, haar vacht glanzend in het licht. Maar toen viel mijn blik op haar buik. Opgezet. Te opgezet. Een steek van angst schoot door me heen. Zou dit een bijwerking zijn? Een complicatie?

Voordat ik kon reageren, sprong Angel op, rende naar de tuin en begon als bezeten gras te eten. Minutenlang. Schuim op haar lippen. Misselijk. In paniek .. ik voelde haar buik na, luisterde naar haar darmen, onderzocht haar bek en keel. Alles leek normaal, en toch… haar ogen vertelden me iets anders. Er zat pijn in die vurige blik. Verdriet. Ongemak.

En toen begon ze te spugen. Eerst één keer, toen nog twee keer. Ik zat naast haar, streelde haar terwijl ze haar maag leegmaakte. Rustig. Zacht. “Het is goed, meisje. Je bent veilig.” En daar kwamen ze ...niet wat ik verwachtte, maar een enorme berg… kattenbrokken.

We waren vergeten de bak op te ruimen. Angel had haar kans gegrepen en, zoals alleen zij dat kan, álles opgegeten.

Toen de brokken eruit waren, zag ik haar buik slinken. Haar ogen helder worden. Alsof ze opgelucht ademhaalde. En ik ook.

Het was schrikken, maar gelukkig niets ernstigs. En wat een opluchting dat deze twee zwaardere chemo-dagen voorbij zijn gegaan zonder echte bijwerkingen. Angel heeft zich er moedig doorheen geslagen. Wat een kracht, wat een wil om te leven.

Aanstaande maandag, 21 juli, moeten we weer terug naar het ziekenhuis. Dan volgen de onderzoeken weer en, als alles goed is, weer een chemo via het infuus 45 minuten lang. Spannend, zoals altijd. Maar dat is voor maandag.

Vandaag? Vandaag genieten we. Van de zon. Van het leven. Van de kleine dingen. Van koffie in de tuin, een rennende Angel&Ace, een zachte vacht tegen mijn been, een warme blik vol vertrouwen.Van Angel.

Mijn harige beste vriendin.

Mijn dappere strijdster.

https://www.facebook.com/share/p/16mQVWey5e/

Twee zielen, één hart.

Angel & Ace.

Angel, onze krachtige strijder, vecht elke dag moedig tegen de ziekte kanker. Ondanks de pijn, de vermoeidheid en de zware momenten, straalt zij een liefde uit die woorden overstijgt.

Toen kleine Ace in haar leven kwam, gebeurde er iets magisch. Angel nam hem onder haar vleugels, alsof ze wist dat haar missie nog niet voorbij was. Ze voedt Ace op met zachtheid, geduld en onvoorwaardelijke liefde alsof hij haar eigen pup is.

Ze wandelen samen door het leven.

Groot en klein.

Ziek en gezond.

Moeder en kind.

Twee honden, maar één ziel.

Ze herinneren ons eraan wat echte liefde is.

Wat kracht betekent.

En hoe hoop leeft, zelfs op de donkerste dagen.

Laten we vandaag even stilstaan bij deze bijzondere band.

Voor Angel, de vechter.

Voor Ace, het lichtje aan haar zijde.

Voor liefde die geen woorden nodig heeft. 💫🐾

https://www.facebook.com/share/p/1Eb1WNNZyj/

Update 29

Angel

Op 7 juli kreeg Angel haar chemo-injectie met Vincristine. De herinnering aan de vorige keer, toen ze hoge koorts kreeg als bijwerking, zat diep in mijn achterhoofd. Ik was bang. Bang dat ze weer deze bijwerkingen ging krijgen.Bang dat haar lichaam er niet tegen zou kunnen.

Maar tot nu toe heeft Angel het wonderbaarlijk goed gedaan. Slechts één dag leek ze even niet zichzelf. Verder was ze niet misselijk, had ze een goede eetlust, geen diarree… Ze was vrolijk, speels – gewoon Angel zoals ik haar ken. Mijn sterke, dappere meisje.

Vandaag heb ik een nieuwe oproep geplaatst voor de donatiepagina. De aandacht daarvoor was even stilgevallen, maar Angel haar verhaal mag niet stil komen te staan. Mensen moeten het blijven volgen. Niet alleen om hopelijk een donatie te doen, maar ook om het te delen – haar verhaal te verspreiden. Want elke blik, elke hand die helpt, betekent hoop.

Niet alleen voor ons, maar ook voor anderen die in hetzelfde schuitje zitten. Die zich afvragen of het nog zin heeft, of ze nog kunnen vechten. Ja, je kunt vechten. Tegen deze ziekte. Tegen de angst. Tegen de onzekerheid. En je hoeft het niet alleen te doen.

We leven in een wereld waarin mensen nog steeds bereid zijn om elkaar te helpen. Waar handen in elkaar worden geslagen. Waar we elkaar niet laten vallen.

Angel en ik vechten. Elke dag opnieuw. Niet alleen tegen de ziekte, maar ook tegen de financiële zorgen die erbij komen kijken. En soms maakt dat me bang. Wat als er geen hulp meer komt? Wat dan? Moet ik dan opgeven?

Ik durf het niet eens te denken… Want de kans dat alles terugkomt, dat alles voor niets is geweest – die gedachte maakt me intens verdrietig. Terwijl ik dit schrijf, voel ik tranen opwellen. Maar ook dankbaarheid. Zoveel mensen hebben ons al geholpen. Door te doneren, door ons verhaal te delen. Door te laten zien dat je kunt vechten – voor je hond, je kat, je paard – voor ieder dier dat je lief is.

Geef niet op. Ga ervoor. Vecht. Geef liefde, geef hoop, geef aandacht. Laat de wereld zien dat het kan.

Angel vecht. En de liefde tussen haar en mij geeft ons de kracht om door te gaan. Elke dag weer. En we hopen, we bidden, dat er mensen zijn die ons willen blijven steunen.

Voor nu ben ik alles tegelijk: gelukkig, angstig en verdrietig. Maar ik heb mijn meisje nog naast me. En daar doen we het allemaal voor.

Ze heeft haar eerste cluster overwonnen. En cluster twee? Die gaan we ook verslaan.

Voor nu doet Angel het geweldig. En ik ben zo ontzettend blij, gelukkig en dankbaar.

Laten we bidden dat dit zo blijft.

Dat we samen deze strijd kunnen blijven voeren – en winnen.

https://www.facebook.com/share/p/1E4EHniEU4/

Angel en Patricia en de strijd tegen de vreselijke ziekte kanker. 😪

Elke dag ben ik Patricia druk in de weer met mijn beste vriendin Angel. Het leven van Angel is in een wervelwind veranderd sinds de diagnose van de vreselijke ziekte kanker. Chemotherapie/kanker is nu het ritme van onze dagen geworden. ik Patricia voel de zware last van de strijd tegen kanker, maar ik ben vastberaden: "We kunnen deze strijd winnen!"  

Na de eerste cluster chemotherapie heeft Angel al vooruitgang geboekt; ze is zelfs in beginnende remissie. Een sprankje hoop glanst in onze duistere werkelijkheid. Maar met die hoop komt de realiteit: we zijn op het punt dat de tweede cluster chemotherapie is gestart, en de kosten beginnen dat vuile spelletje te spelen. "Daar moeten we echt op letten," denk ik Patricia, terwijl ik elke rekening in het oog houdt.  

De donatiepagina van Angel is in een stille modus terechtgekomen. De berichten kwamen in het begin binnen, maar nu lijkt iedereen vertrokken. "Het zou toch niet zo zijn dat we deze strijd gaan verliezen door financiële problemen?" ik Patricia voel een dreigende angst om ons heen hangen. Vandaag was de dag waarop ik alles aan het nakijken ben, maar de spaarruimte krimpt met elke vereiste behandeling. 

"Mensen, al is het maar €5, help ons!" roep ik Patricia uit in mijn gedachten. De woorden branden op mijn tong terwijl ik deze post op sociale media schrijf. "Deel Angel haar donatiepagina, deel haar verhaal. Help ons alstublieft dat we kunnen blijven strijden. We zijn al zo ver gekomen!" 

Met elke simpele actie, met elke kleine bijdrage, groeit de hoop weer. ik Patricia deel haar verhaal met de wereld, en langzaamaan begonnen de donaties binnen te stromen. Eerst was er een donatie van €10, dan €15, en weer een €5 dan €100 zelf een van €500. De mensen kwamen in beweging, hun grote harten staan open. Ze maken met elkaar de verbinding, en dat geeft kracht.  

De dagen verstrijken en terwijl de boventoon van de chemotherapie aanhoudt, zien we licht aan het einde van de tunnel. De donaties moeten blijven komen, en dat geeft Angel en mij Patricia de ademruimte die we zo hard nodig hebben. we weten dat wij samen sterker zijn, en dat elke bijdrage ertoe doet. 

In deze zware strijd hebben we, samen met de steun van iedereen die ons verhaal heeft gehoord, niet alleen cluster 1 chemotherapie overwonnen maar ook de angst en de financiële druk. Angel heeft een nieuwe kans op leven, en we weten nu dat met liefde, hoop en een hechte gemeenschap, zelfs de grootste gevechten kunnen worden gewonnen.  

De strijd is nog niet voorbij, maar we hebben gewonnen van het 1ste stuk chemotherapie Angel en ik Patricia omarmen jullie allemaal. Wij zijn zo dankbaar voor al de donaties. 

Maar we zijn er nog lang niet. we hebben jullie hulp nog steeds heel erg hard nodig. 

dus pleas laat ons een gelukkig einde einde hebben en de start van een nieuw hoofdstuk.

samen met jullie kunnen we deze strijd aan

help ons pleas. Om de donatie pagina weer te laten stromen.

https://www.doneeractie.nl/pleas-help-angel-voor-behandeling-lymfklierkanker/-107070

𝗨𝗽𝗱𝗮𝘁𝗲 28 𝗔𝗻𝗴𝗲𝗹 – 𝟳 𝗷𝘂𝗹𝗶 𝟮𝟬𝟮𝟱

Vandaag was het zo ver: om half 4 naar het dierenziekenhuis.

De spanning gierde door mijn lijf. Misselijk van de zenuwen.

Vandaag zouden we horen wat het laatste chemo-infuus met Doxorubicine heeft gedaan bij Angel... de “bom” die hopelijk de laatste restjes weg zou branden, zodat we door kunnen naar cluster 2.

Voor vertrek nog even met Angel en Ace gaan wandelen, hoofd leegmaken.

Maar de stress zat overal in m’n maag, m’n hoofd... Na de wandeling wat paracetamol genomen, want ik merkte dat mijn lontje steeds korter werd.

Misschien ook omdat Angel’s eigen oncoloog op vakantie is en we vandaag bij een vervanger zijn. Ik wil geen getwijfel of gesjoemel aan het lijfje van mijn meisje.

Gelukkig kon Patrick vandaag mee. Zijn werk liet het toe, en dat voelde als een kleine opluchting.

In de auto werd het alleen maar zwaarder.

Tranen brandden achter m’n ogen, maar ik moest sterk zijn. Voor Angel.

Wat er ook uit de uitslagen zou komen — ik moest er staan voor haar.

Eenmaal op de parkeerplaats begon Angel te piepen en te janken van blijdschap, net zoals ze doet bij haar sportwedstrijden.

Ze wist niet hoe snel ze naar de ingang van het ziekenhuis moest.

Op de weegschaal: yesssss, ze is wat afgevallen!

Ik mocht van de oncoloog weer terug naar haar normale porties voeding, en dat begint z’n vruchten af te werpen.

Angel keek even naar de dame achter de balie.

Je zag aan haar snoetje: “Hmm... dat is niet degene die me altijd begroet met knuffels en snoepjes.”

Ze nam haar vaste plekje in op de bank in de wachtkamer.

Elke keer als er iemand binnenkwam, keek ze op... hopend dat haar vertrouwde oncoloog zou verschijnen.

Er kwam een man dichterbij met een Dobermann. Die begon een praatje met Patrick.

Angel? Die keek niet eens om. Helemaal gefocust op haar moment.

Toen werden we geroepen.

Na het lichamelijk onderzoek moest er bloed worden geprikt. Eerst met de tondeuse wat haren weg — maar natuurlijk stopte de ene tondeuse ermee en moest er een andere komen. Angel heeft echt een hekel aan dat geluid, maar ze bleef zó dapper.

Het bloed werd weer uit haar halsslagader gehaald… en toen begon het wachten.

Vijftien minuten die voelden als uren.

En toen kwam het verlossende nieuws:

Angel zit in beginnende remissie.🥰😍

Haar bloedwaarden waren goed voor de vincristine-injectie.

De Doxorubicine heeft z’n werk gedaan.

Angel heeft gevochten.

En ze wint.

Ik kon mijn tranen niet meer bedwingen van blijdschap dit keer.

Je wilt niet weten hoe verlossend die woorden waren. Alsof ik weer kon ademen.

Het infuus werd aangesloten.

We mochten naar de aparte kamer, en daar kreeg ze de injectie.

Angel? Die liet weer alles toe. Geen kik. Zo ongelooflijk dapper.

Zelfs toen een leerling haar mee vasthield.

We kregen endoxan-tabletten mee naar huis, die we volgende week moeten geven.

En op 21 juli weer terug voor een Doxorubicine-infuus van 45 minuten.

We gaan deze komende 5 maanden doorkomen.

Met liefde, met kracht, met elkaar.

En met alle positieve energie om ons heen.

We zitten op de goede weg.

Ik ben zó dankbaar. Zó blij.

Nu hopen op zo min mogelijk bijwerkingen...

Oncoloog vertelde dat Angel nu niet meer merkt dat ze ziek is en wij haar gewoon moeten gaan behandelen zoals voor dat we wisten dat ze deze ziekte bij haar had.

Wat nu op ons pad gaat komen is samen met Angel de Camino van Brabant gaan lopen maar eerst nog even wat afvallen invb haar gewrichten.

Dank jullie wel allemaal voor het meeleven en de steun.

Elke gedachte, elk berichtje, elke kaars het helpt meer dan je denkt. ❤️

Vergeet aub Angel haar donatienpagina niet te delen we moeten nog 5 maanden knokken.

https://www.facebook.com/share/v/16QkQJbkte/

Wachten op de uitslagen kan soms heel erg lang duren.

Ik probeer vandaag echt de update te maken.

Maar de vervangende oncoloog heeft het verslag nog niet doorgestuurd en ik wil jullie wel een juiste update gaan geven.

Angel haar eigenste oncoloog is op vakantie dus gisteren 7juli2025 de vervangende oncoloog gehad.

Angel kende hem al want deze was 2 weken geleden al kennis komen maken met Angel.

Wat ik wel alvast wil mededelen.

We hebben groen licht gekregen💚 dus gister heeft Angel haar volgende kuur chemo ingespoten gekregen.

En ook deze oncoloog was zeer positief betreft Angel en haar behandelingen en vooruitgang.

En ook van hem kreeg ik te horen dat ik er optijd bij geweest ben betreft Angel en deze vreselijke ziekte.

Update 27 – Angel

Angel doet het ontzettend goed, ondanks de warme dagen die we gehad hebben.

Als je haar ziet tijdens de wandelingen of het spelen met Ace, zou je niet zeggen dat ze ziek is. Ze straalt nog steeds zoveel levenslust uit.

We gaan het weekend in. Zondag 6 juli zou Angel eigenlijk hebben meegedaan aan Stafford Times – een evenement waar ze sinds pup af aan altijd bij was. Dat ik er dit jaar niet met mijn meisje naartoe kan, doet me best veel. Om eerlijk te zijn.😪

Ik ga wel met Lola een hondje dat ik deels onder mijn hoede heb deelnemen aan het evenement.🥰 Ace gaat ook mee om even te proeven van de sfeer. Hij zal aan een paar onderdelen meedoen, gewoon even snuffelen aan het geheel.🥰

Angel blijft lekker thuis. Oma komt op bezoek zodat Angel niet lang alleen hoeft te zijn, en als mijn twee zonen weer naar huis gaan . Gaat oma weer weg.

Ja wil nu gewoon niet hebben dat Angel te lang alleen is.🫣

Maandag is het weer ziekenhuisdag voor Angel. 😢Ze krijgt dan haar chemo-injectie, een volledig lichamelijk onderzoek én bloedonderzoek.

Ik duim en bid dat er opnieuw verbetering te zien is.🙏 Als haar bloed goed is krijgt ze haar injectie, en krijgt ze voor de week erna tabletten mee. Vanaf dan hoeven we nog maar om de 14 dagen naar het ziekenhuis in plaats van wekelijks.

Toch beginnen de zenuwen weer op te spelen. Mijn hoofd loopt over. Alles komt weer tegelijk. Maar in mijn gedachten is Angel constant aanwezig. Welke stappen ik ook neem

De laatste tijd maken we veel wandelingen met z’n drieën wandelingen die Angel altijd fijn vond, waar ze zelfs met haar ogen dicht zou kunnen lopen.

En elke dag is het genieten om te zien hoe Angel en Ace samen zijn. 🥰Hoe Angel hem opvoedt.

Er zit straks echt een stukje Angel in Ace, en daar ben ik zó dankbaar voor.💖

Angel eet, slaapt, speelt en wandelt goed. Geen koorts, niet ziek, normale ontlasting en een mooie kleur urine. Haar ogen staan vrolijk en gelukkig.💖

Het enige wat me opviel: vannacht lag ze eerst heerlijk bij mij te slapen, maar toen mijn manlief 's nachts thuis kwam van zijn werk, is ze naar beneden gegaan en is niet meer terug naar boven gekomen. Dat ben ik niet gewend van haar. Maar beneden was het natuurlijk ook een stuk koeler dan boven dus hopelijk komt ze vannacht gewoon weer lekker bij mij slapen.

Ze begint trouwens iets meer haar te verliezen dan normaal. In het ziekenhuis hadden ze al aangegeven dat dit kon gebeuren.😪

Vandaag zijn Angel en Ace samen onder de douche geweest ze ruiken weer heerlijk en zijn lekker schoon.

Hoelang dat zo blijft, met al dat gerol van ze, dat is nog even de vraag 😉

Hopelijk zakken de zenuwen dit weekend wat, en krijgen we maandag opnieuw goed nieuws.🙏

Lieve mensen, ontzettend bedankt voor alle geweldige donaties die we tot nu toe hebben mogen ontvangen.

Blijf Angel haar donatiepagina alsjeblieft delen – want we zijn er helaas nog lang niet.

In de tussen tijd ben ik ook weer foto's aan het bewerken voor tegen presentatie een donatie voor Angel haar chemo behandelingen 

Je kan een kijkje nemen op mijn pagina

Photography&Design By Patricia Aerts 

Onze dank is enorm groot. Voor elke donatie of het delen van Angel haar donatie pagina💖🐾

https://www.facebook.com/share/p/1FyBksnVkz/

Lieve mensen.

Er is totaal 3910 gedoneerd tot nu toe🥰 wat ben ontiegelijk dankbaar 😘

Mijn dank is groot aan iedereen💯🥰

Wat ik over hoofd heb gezien is dat ze kosten eraf halen van al de donaties😭

Platformkosten € 226,20

Transactiekosten € 125,78 +

Totaal kosten excl. BTW € 351,98

BTW (21,00%) € 73,91 +

Totaal kosten incl. BTW € 425,89 -

Donatie totaal € 3.484,11 

Dit houd in dat ik me doel hoger moet zetten😢

Op 7000 dan houd ik het bedrag over wat ik daad werkelijk nodig zal hebben ongeveer.

Ben geen goede in rekenen 🤣

Jullie weten inmiddels dat ik open en eerlijk wil zijn tegen jullie allemaal .

Niet dat jullie ineens denken waarom is het doel ineens hoger

Update 26

Angel & patricia

Deze nacht heeft Angel weer goed geslapen, ondanks de warmte boven in de slaapkamer. Ze lag heerlijk langs mij met de waaier op ons gericht, het zachte geluid dat de lucht om ons heen koelde. De hitte maakte de nacht zo intens, maar met haar naast me voel ik me altijd veilig en rustig.

Deze ochtend om vijf uur kwam ze mij beneden begroeten met een kwispelende staart en een glimlach, haar geweldige mooie heldere vuur ogen spraken boekdelen. En dan denk je even bij jezelf: hier doe je het toch allemaal voor! Niet iedereen begrijpt dit, want het is toch maar een hond. Ja, klopt, maar het is mijn hond, mijn zielsverwant. Ik heb alles voor haar over.

Met de behoefte om even van me af te schrijven, verschijnt een nieuwe update in mijn gedachten. 

Vannacht schrok ik drijfnat wakker.Kwam dit door de warmte? Nee, ik had gedroomd, wat ik me nog kon herinneren, en het was een heftige droom. 

Angel en ik waren op het water met een boot. De boot lag vol met spullen: eten, kleding, Angels spullen, en in het midden een grote kist met een rode kruis erop en een teken van chemo. Ons enige gezelschap was het water dat ons omringde. 

Angel en ik zagen er gelukkig maar ook intens verdrietig uit. We waren alleen, dachten we. Plotseling hoorde Angel een piep en ging op onderzoek uit op de boot. Ze kwam terug met Ace, die tranen in zijn ogen had. Het was net of hij tegen mij wilde zeggen: laat me niet alleen. 

Ik nam hem op mijn schoot en duwde hem dicht tegen me aan, terwijl Angel haar hoofd op mijn schouder legde. Toen trok er een mist over ons heen, en daar stonden mijn vader, tante Riet en ome Jan voor me. Ze zeiden tegen mij: dit mag je niet gaan doen. 

Verward vroeg ik: wat niet? De mist werd donker, donkerder dan de nacht. Ace had ik nog steeds dicht tegen me aan, en mijn andere arm lag inmiddels over Angel heen. Het water werd woelig, en terwijl ik alleen hun gezichten kon zien, klotsende geluiden om ons heen. 

In de verte hoorde ik Christian en Jack roepen, maar ik zag ze niet, hoorde ze ineens niet meer, alles vervaagde. Mijn vader knikte naar mij en gaf me een glimlach, en ineens stond hij mee op de boot, sloeg zijn armen om ons heen. 

Ik huilde, riep "Pap, help me toch, help ons toch!" Maar hij zei niets, hij hield ons alleen vast. En weer hoorde ik de stemmen van Christian en Jack. 

Stemmen waren de redding, ze riepen "Mama!" En het was alsof hun stemmen me een richting toonden. Mijn vader wees naar de linker kant met zijn vinger en glimlachte, gaf me een kus, en toen was hij...weg.  

Het pikdonker werd grijs. En ik vaarde de geluiden van het roepen van Christian en Jack tegemoet. Ik voelde de energie in me toenemen, ook al werd het water steeds ruiger. Ik had moeite om de boot recht te houden. Angel bleef dicht tegen me aan staan met Ace tussen haar poten. 

Het geluid van 'Mama' kwam steeds dichterbij, en ik zag Christian en Jack staan. Ik wilde naar ze toe, maar het water werd wilder. De angst nam nu ook de overhand. Maar ik wist dat zij mij nodig hadden, dus deed ik alles om naar de kant te komen. 

En toen, met een schok, werd ik drijf nat wakker. “Pap, wat wilde je me als boodschap geven? Dat hoe zwaar het ook is, ik door moet gaan?” Ik voel de emotie in me opborrelen, maar de gedachte dat ik mijn belofte aan mijn vader moest houden, geeft me kracht. 

Wat het ook was, hoe zwaar alles ook is, ik zou doorgaan, dat beloof ik. Ik streelde Angel, die naast me lag. “We gaan het samen doen, lieverd.” Het voelde als een verlossing, een bevestiging dat ik niet alleen was. 

Het is een nieuwe dag, de zon begint langzaam te stralen. De warmte van de ochtend voeld fijn, liefdevol met Angel aan mijn zijde. De dingen waar ik zo bang voor was, de emoties die me soms overweldigden, ze konden niet overwonnen worden, maar jij ....jij gaf me de kracht en moed om door te gaan. De spiegel van de ziel, mijn ogen die de wereld bekijken met Angel aan mijn zijde, ben ik nooit alleen.

Pleas mensen blijf ons helpen in dit zware gevecht

Groot of klein

Delen van de donatie pagina

Wij zijn u overal dankbaar voor

https://www.facebook.com/share/p/18o3NS7whV/

Update 25 Angel 

Een dag vol liefde, rust en trots

Angel heeft de nacht weer goed doorstaan.

Vanochtend, heel vroeg nog voordat de hitte begon ben ik samen met haar en Ace het bos in gegaan. Ze genoten er allebei intens van. De rust, de geuren, het samen zijn... het was prachtig om te zien.

Eenmaal thuis hebben ze nog even heerlijk gespeeld in de tuin. Daarna was het tijd voor hun maaltijd en wat hebben ze gesmuld. Met volle buikjes volgde vanzelf de rust; lekker uitbuiken. Ace in zijn bench naast angel haar mand. En zo lagen ze daar, samen, in alle stilte te slapen.

Even later moest ik Ace wakker maken; we gingen naar de dierenarts voor een controle. Angel vond het maar niks dat ze niet mee mocht. Ze keek me aan alsof ze wilde zeggen: “Waarom hij wel en ik niet?”

Via de camera bij de dierenarts hield ik haar in de gaten. Gelukkig zag ik haar rustig liggen, ontspannen in haar mand.

Sinds we die vreselijke uitslag kregen, laat ik ze eigenlijk bijna niet meer alleen.

’s Middags zijn we snel even naar buiten gegaan voor een plasje, maar Angel wilde meteen weer naar binnen. Ze heeft de warmte nooit goed verdragen.

Binnen staat de airco aan, en is het vooral veel slapen, relaxen en af en toe een speels stoeimomentje op de bank met Ace. Die twee samen blijven een prachtig duo.

Vanavond heeft ze weer goed gegeten. Daarna nog even de tuin in en toen opnieuw samen uitbuiken.

Straks, als de zon wat is gezakt, gaan we nog even naar het bos. Gewoon, zodat ze weer even heeft kunnen wandelen. Even genieten van dat wat ze zo liefheeft.

En weet je? Ze doet het nog steeds zó goed.

Ik ben blij.

Ik ben gelukkig.

Ik ben alles tegelijk.

Wat ben ik ongelooflijk trots op Angel. ❤️

https://www.facebook.com/share/v/1AYDsA4D2G/

Update 24 van Angel

Gisteren, na een heerlijke wandeling met Angel, Ace en mijn manneke Patrick, kwam ik thuis met een volmondige glimlach. Het was één van die dagen waarop het leven zo simpel en mooi leek. Angel en Ace, mijn prinsesje en prinsje, smulden van hun maaltijd en vielen daarna voldaan in een diepe slaap. Met hun poten omhoog in de lucht sliepen ze zo vredig. Hoe jammer dat ik daar geen foto van heb gemaakt. Die momenten zijn kostbaar en onbetaalbaar.

Ik kon niet anders dan glimlachen als ik naar Angel keek. Ze straalde tevredenheid uit, haar ogen vol levenslust. Dit was wat ze wilde: avontuur, elke dag opnieuw. De wandelingen waren haar uitlaatklep, de plekken waar ze het meeste genoot van het snuffelen en ontdekken. Ik dacht bij mezelf: gelukkiger kun je haar niet maken.

Tijdens de wandeling dwaalden mijn gedachten af naar de tekst bij het kapelletje dat we voorbij kwamen. Over de zieken die er liepen en genazen. Was het een fabel of was er waarheid in te vinden? Het idee dat er wonderen kunnen gebeuren, gaf me hoop. Terwijl ik naar Angel keek, die zo blij was in dit moment, dacht ik: laat dit wonder ook bij ons gebeuren. We hebben al zoveel verdriet moeten doorstaan, zo vaak stond ik twijfelend stil, met een rugzak vol verdriet die soms enorm zwaar leek. Hoeveel kan een hart dragen?

Toch leerde ik elke dag te genieten van de schoonheid om me heen. De reden achter ons verdriet was vaak lastig te begrijpen, maar elk avontuur met Angel voeld als een zegen. Waarom is ze gekweld door die verschrikkelijke ziekte? De vragen zweefden als wolken boven mijn hoofd. Maar tijdens deze wandeling, met de rust om ons heen en de liefde tussen ons, voelde ik dat er hoop was. Dat we samen dit wonder konden ervaren.

Angel, mijn stralende wonder, was zo beschermend over Ace. Het was aandoenlijk om te zien. Ze liet hem niet te ver het water in gaan, omdat ze wist dat hij er onzeker van zou worden. Wanneer hij met een te lange stok voorbij kwam, was ze de eerste om hem weer terug te roepen. Dat was haar manier van zorgen. De kleine dingen die ze deed, maakten haar bijzonder, een echte heldin in ons leven.

De chemo heeft haar conditie zeker beïnvloed, dat merkte ik. Dus namen we regelmatig een pauze, staarden we even naar de natuur om ons heen en genoten van het moment. Ook voor Angel en Ace was het een kans om weer op adem te komen. En hoe harder ik probeerde de zorgen van mijn schouders te schudden, hoe lichter ze leken te worden.

Na de wandeling voelde ik me dankbaar dat ik dit moment dit avontuur weer heb mogen beleven met haar.

Angel heeft de hele nacht goed doorgeslapen, haar ademhaling was rustig. En terwijl ze zo vredig lag, besefte ik dat we samen sterker waren dan ooit. Ondanks de strijd, ondanks het verdriet, is het leven toch gevuld met liefde en vreugde.

We hoeven niets meer te doen dan gewoon samen te zijn. Letten op de kleine momenten, die uiteindelijk de mooiste zijn. En dat was ons wonder; niet alleen voor Angel, maar voor ons allemaal. In die momenten van samen zijn en samen vechten, vind ik de kracht om door te gaan, samen met mijn geliefde honden en mijn manneke Patrick en kinderen aan mijn zijde.

Pleas mensen blijf samen met ons vechten

Deel Angel haar donatie pagina!

En kun je al is het maar €5 missen voor een donatie voor Angel haar gevecht. Maak jij ook deel uit van dit wonder.

Mijn hoop en wonder geef ik nog niet op

Dus pleas mensen

Help Angel jullie zijn een stuk van haar WONDER

https://www.facebook.com/share/p/16mdBqcn6Z/

update 23 Angel ❤️

Angel heeft een goede nacht gehad. Ze hoefde maar één keer naar buiten en gelukkig heeft m’n man dat gedaan, zodat ik even kon doorslapen.

Vanmorgen geen koorts, ze heeft goed gegeten en haar ontlasting was wat steviger. Ze is vrolijk en kijkt weer helder uit haar ogen. Wat ben ik daar blij mee!

Gisterenavond besloot ik toch nog even met haar het bos in te gaan. Ze had de hele dag zo’n droevige blik en met die diarree erbij… Ze lag bijna de hele dag met haar kop op de leuning, starend naar buiten.

Dus ik dacht: kom op meid, we gaan op avontuur.

En wat genoot ze. Haar blik veranderde — van verdrietig naar strijdlustig. Alsof ze weer voelde: ik wil nog helemaal niet opgeven ik wil vechten tegen dit monster in mij.

Dat deed mij zó goed. Tijdens de wandeling heb ik volop met haar gepraat (alsof ze me echt begrijpt). Maar ik wéét gewoon dat ze me voelt. En dat is voor mij al genoeg. ❤️

Het is een zware periode die we doormaken, maar ik weet dat wij samen de kracht hebben om door te gaan.

We zijn ontzettend dankbaar voor alle hulp en donaties die we tot nu toe hebben ontvangen. Dankzij jullie kunnen we dit gevecht blijven voeren.

En ik hoop met heel mijn hart dat jullie ons blijven steunen – op welke manier dan ook. Want we zijn er nog niet…

Deze zaterdag begint goed. Dus ik hou me vast aan het positieve. 🌿💪

https://www.facebook.com/share/v/1B1SxcHLtj/

Tussen Update angel

Gistermiddag werd Angel wat onrustig.

Ik dacht eerst dat het door de weersveranderingen kwam.

Maar het werd duidelijk wat erger. Ik zag het aan haar ogen — dit is niet door de luchtdruk of het weer.😢

Haar flamoes is wat dikker, alsof ze loops moet worden, terwijl dat bij haar niet meer mogelijk is.😰

Ze kwam me vragen om mee naar buiten te gaan.

En ja, je raadt het al: diarree.😢

Elke keer maar een klein beetje, als een eierdopje vol. Gifgroen van kleur.

Om de 30 tot 45 minuten moest ze eruit.😥

Ik ben even online gaan zoeken of die kleur iets kan betekenen. Dat kan dus wel.🥺

Gelukkig had ze geen koorts.

De avond ervoor en in de ochtend had ze broccoli bij haar eten gehad, dus dat zou ook de kleur kunnen verklaren.

Ze is niet misselijk, maar haar ogen zien er verdrietig uit.🥹

Nog steeds geen koorts, dus we zijn de nacht ingegaan zoals het was.

In de nacht heeft ze me drie keer wakker gemaakt.

Ik ben met haar over het veld gelopen, en ook toen telkens een beetje diarree.😢

Door het donker kon ik de kleur niet goed zien.

Nu ligt ze nog te slapen.

Als ze wakker wordt, meet ik even haar temperatuur. En ik wacht even af of er weer ontlasting komt — anders ga ik toch maar even bellen met het ziekenhuis.

Ik wilde dit gewoon even met jullie delen.

Een kleine terugslag, helaas.😭

Ik hou jullie op de hoogte.

https://www.facebook.com/share/p/19E6bkFBMd/

🌸 Einde van cyclus 1 Angel haar chemotherapie 🌸

Vanaf nu gaan we om de 2 weken naar het ziekenhuis voor een vincristine-injectie.

Angel krijgt endoxan-tabletten mee naar huis, die we een week later moeten geven.

Weer een week later (dus 14 dagen na de vincristine) gaan we terug voor een doxorubicine-infuus.Van 45 min

💪 Zo starten we aan cyclus 2.

Er wachten ons nog 5 cyclussen … 

Een lange, moeilijke weg, maar we blijven vechten.

Voor Angel. Voor haar toekomst. 💖

🙏 Lieve mensen, blijf ons alsjeblieft steunen – op welke manier dan ook.

Jullie hulp, steun en liefde betekenen alles voor ons.

We zijn al zo ver gekomen dankzij jullie. ❤️

✨ Geef Angel de kans om te leven, om te vechten,

om te genieten van haar hondentijd ✨

https://www.facebook.com/share/p/1CBTQ6UH81/

🌟 Update 22 Angel 🌟

Angel is de nacht weer goed doorgekomen 🙏

Geen koorts, geen misselijkheid en helemaal geen onrust. Zo fijn om haar weer rustig te zien slapen. 💕

Gisteren hebben we geen lange wandeling gemaakt – het was gewoon te warm voor haar. 🥵

Later op de avond was haar ontlasting wat dunner, maar nog geen echte diarree gelukkig.

Vanmorgen begon de dag extra speciaal: samen met vrouwke heeft Angel het baasje ontbijt op bed gebracht, omdat die jarig is! 🎉 En natuurlijk kon Angel het niet laten om gezellig mee te smullen van het eitje 😄🐾

Daarna een kleine wandeling gemaakt. Haar ontlasting was smeuïg, maar verder:

✅ Goed gegeten

✅ Niet misselijk

✅ Geen koorts

✅ Ogen helder

✅ Tandvlees mooi roze van kleur

✅ Vrolijk en alert

We zijn dankbaar dat de dag zo positief is begonnen. ❤️

Deze ochtend ben ik weer gaan kijken op de donatie pagina voor Angel😭😢😥 tranen in mijn ogen

Angel heeft al €3700 opgehaald 

We zijn er nog niet maar we hebben 3 vervolg behandelingen bij elkaar. Dankzij jullie allemaal.

Dus pleas mensen blijf aub haar donatie pagina delen.

Zodat we al de behandelingen kunnen volbrengen.

Of kunt u een kleine bijdragen missen.

Al de hulp die we kunnen krijgen klein of groot of het delen van. Zijn wij heel erg dankbaar voor.

Laat het verhaal van Angel voortgaan. Zodat iedereen haar gevecht kan volgen.

De kracht van liefde en doorzettingsvermogen. 

https://www.facebook.com/share/p/1C42YLMYGZ/

Even een leuk verhaaltje voor het slapen gaan🤣🥰

Dromen die werkelijkheid worden door de hulp van jullie allemaal

(Had hier gewoon even zin in😍)

Angel en Ace

Er was eens, in een betoverend koninkrijk, twee bijzondere vrienden, Angel en Ace. Angel, een dappere en vriendelijke hond, had een zachtaardig hart en een glanzende vacht die straalde als de sterren in de nacht. Ace, een speelse hond, gelooft in de magie van dromen en het plezier van het leven. Samen beleefden ze avonturen die hen leidden door de mooiste plekken van hun koninkrijk.

Na een korte wandeling door de bloeiende velden, waar de lucht gevuld was met het gezang van vogels en de lucht verwarmd door de zon, genoten Angel en Ace van een heerlijke maaltijd. Ze smulden van sappige stukjes vlees en knapperige groenten. Het was een moment van pure vreugde, en na het eten kroelden ze samen met hun vrouwke, Patricia. Haar knuffels waren als warme zonnestralen die hen omhulden en hen een gevoel van veiligheid gaven.

Maar het was nu tijd voor bed. "Slaap kindje, slaap," fluisterde Patricia terwijl ze de pyjama van Angel en Ace aantrok. De lucht was vol met beloftes van dromen en avonturen die nog moesten komen. "Vandaag werden we prinsje en prinsesje, en nu is het tijd voor onze schoonheidslaapjes!" 

Terwijl ze hun oogjes sloten, droomden ze van de heerlijke wandelingen in de tuin, omringd door glinsterende vlinders die dansten op de zachte bries en zingende vogels die hun liedjes zongen. Ze zagen ook een prachtig meer dat leek op diamanten, met een schittering die hun zielen verwarmde. Maar diep in hun hart voelden ze de zorgen over hun lieve Angel, die vecht tegen een kwaad dat ze niet helemaal begrijpen - de ziekte kanker. 

De dromen die ze deelden waren gevuld met de hoop op herstel, en ze wisten dat liefde sterker is dan welke ziekte dan ook. Het gevoel van samen zijn, de warmte van Patricia en de magie van hun vriendschap gaven hen kracht.

Slaap kwam zachtjes over hen heen, en toen de zon de volgende ochtend weer opkwam, werden Angel en Ace wakker, opgewonden om een nieuwe dag te begroeten. Ze keken in de liefdevolle ogen van Patricia, die hen begroette met haar lieve stem en een zachte streling over hun glanzende vachten. Hun harten vulden zich met blijdschap als een zonnestraal die de mist wegjaagt.

En als beloning voor hun goede dromen kregen ze een heerlijk stukje gedroogd eend, dat hen herinnerde aan alle mooie avonturen die nog komen gingen. Deze momenten waren zo kostbaar, en ze konden het niet genoeg zeggen: "Alsjeblieft, blijf Angel haar Donatie pagina delen. Dan worden de dromen werkelijkheid!" 

Met vernieuwde hoop en liefde in hun harten, liepen Angel en Ace hand in hand - of beter gezegd, poot in poot - het koninkrijk tegemoet, klaar voor de wonderen die de toekomst voor hen in petto had. En zo leefden ze nog lang en gelukkig, omringd door liefde en vriendschap, met de belofte van elke nieuwe dag die hen samen zou brengen.

https://www.facebook.com/share/v/1Gerg8wiYe/

Even een leuk verhaaltje voor het slapen gaan🤣🥰

Dromen die werkelijkheid worden door de hulp van jullie allemaal

(Had hier gewoon even zin in😍)

Angel en Ace

Er was eens, in een betoverend koninkrijk, twee bijzondere vrienden, Angel en Ace. Angel, een dappere en vriendelijke hond, had een zachtaardig hart en een glanzende vacht die straalde als de sterren in de nacht. Ace, een speelse hond, gelooft in de magie van dromen en het plezier van het leven. Samen beleefden ze avonturen die hen leidden door de mooiste plekken van hun koninkrijk.

Na een korte wandeling door de bloeiende velden, waar de lucht gevuld was met het gezang van vogels en de lucht verwarmd door de zon, genoten Angel en Ace van een heerlijke maaltijd. Ze smulden van sappige stukjes vlees en knapperige groenten. Het was een moment van pure vreugde, en na het eten kroelden ze samen met hun vrouwke, Patricia. Haar knuffels waren als warme zonnestralen die hen omhulden en hen een gevoel van veiligheid gaven.

Maar het was nu tijd voor bed. "Slaap kindje, slaap," fluisterde Patricia terwijl ze de pyjama van Angel en Ace aantrok. De lucht was vol met beloftes van dromen en avonturen die nog moesten komen. "Vandaag werden we prinsje en prinsesje, en nu is het tijd voor onze schoonheidslaapjes!" 

Terwijl ze hun oogjes sloten, droomden ze van de heerlijke wandelingen in de tuin, omringd door glinsterende vlinders die dansten op de zachte bries en zingende vogels die hun liedjes zongen. Ze zagen ook een prachtig meer dat leek op diamanten, met een schittering die hun zielen verwarmde. Maar diep in hun hart voelden ze de zorgen over hun lieve Angel, die vecht tegen een kwaad dat ze niet helemaal begrijpen - de ziekte kanker. 

De dromen die ze deelden waren gevuld met de hoop op herstel, en ze wisten dat liefde sterker is dan welke ziekte dan ook. Het gevoel van samen zijn, de warmte van Patricia en de magie van hun vriendschap gaven hen kracht.

Slaap kwam zachtjes over hen heen, en toen de zon de volgende ochtend weer opkwam, werden Angel en Ace wakker, opgewonden om een nieuwe dag te begroeten. Ze keken in de liefdevolle ogen van Patricia, die hen begroette met haar lieve stem en een zachte streling over hun glanzende vachten. Hun harten vulden zich met blijdschap als een zonnestraal die de mist wegjaagt.

En als beloning voor hun goede dromen kregen ze een heerlijk stukje gedroogd eend, dat hen herinnerde aan alle mooie avonturen die nog komen gingen. Deze momenten waren zo kostbaar, en ze konden het niet genoeg zeggen: "Alsjeblieft, blijf Angel haar Donatie pagina delen. Dan worden de dromen werkelijkheid!" 

Met vernieuwde hoop en liefde in hun harten, liepen Angel en Ace hand in hand - of beter gezegd, poot in poot - het koninkrijk tegemoet, klaar voor de wonderen die de toekomst voor hen in petto had. En zo leefden ze nog lang en gelukkig, omringd door liefde en vriendschap, met de belofte van elke nieuwe dag die hen samen zou brengen.

https://www.facebook.com/share/v/1Gerg8wiYe/

💖Update 21 – Angel💖

Gisteren had Angel een echte relaxdag, zodat haar lichaam kon herstellen van het chemo-infuus met Doxorubicine – een van de zwaarste kuren die ze tot nu toe gehad heeft.💉💪

💤De nacht verliep geweldig:

Geen koorts, geen misselijkheid, en ze heeft heerlijk rustig geslapen.

💛En deze ochtend?

Angel kwam vrolijk naar beneden — met een glimlach, een dansende kont en een kwispelende staart. Haar ogen straalden weer, haar vuur brandt nog altijd zacht en sterk.

✔ Grote boodschap: goed

✔ Geen koorts

✔ Geen misselijkheid

✔ Eten? Lekker opgepeuzeld

Dan is het tijd om uit te buiken… en wie weet wagen we vanavond een iets langere wandeling, als haar energie dat toelaat.🐾

De middag is ook super gegaan lekker relax met dit warme weer.  

Een keer lekker buiten in ze zon liggen... DAN weer naar binnen om af te koelen.

Dan mocht Ace weer lekker rond crossen in de tuin en in zijn zwembad.

Het avond eten ging er ook weer super in.

Niet misselijk geweest en ook geheel geen koorts.

Tot nu toe: geen bijwerkingen. En ik bid met heel mijn hart dat dat ook zo mag blijven.🙏

Ik ben zó ongelooflijk trots op haar. Angel doet het gewoon… geweldig.🐶💖

🗨 En om deze dag nog een beetje specialer te maken… hebben Angel en Ace vandaag hun eigen schilderij gekregen! 

Een klein droomverhaaltje over schaapjes tellen — vol liefde en humor .

📎Die deel ik hieronder – een dikke knipoog van Angel naar iedereen die met haar meeleeft.

https://www.facebook.com/share/p/1D7VpHKuHn/

Update 20

Gisteren was een belangrijke dag voor Angel en mij. Na deze weken van onzekerheid had ze eindelijk haar chemokuur met Doxorubicine gekregen. De oncoloog is super tevreden over de behaalde resultaten dus alles slaat goed aan zodat we door mogen blijven gaan. Angel haar lichaam is sterk en geneest der eigen telkens ,wat perfect is. We zitten nog niet geheel in remissie maar zijn er bijna dus we hopen dat deze infuus het laatste beetje weg gaat halen.

het dierenziekenhuis is een plek vol vreemde geuren en zenuwachtige blikken van andere huisdieren, maar Angel had het allemaal weer heel goed volbracht. Haar moedige karakter en de liefdevolle steun van oma thea en mij patricia hebben Angel door deze zware periode geholpen. 

Bij thuiskomst voelde Angel de warmte van haar eigen huis om zich heen. Het was tijd voor een korte wandeling om weer wat frisse lucht te snuiven. Ze waggelde vrolijk door de tuin, met haar scherpe zintuigen die alles om haar heen in zich opnamen. Blij en een dansende kont dat ze haar baasje patrick weer zag en Ace waar ze nu 7 dagen niet mee mag spelen.De zon scheen stralend. Dit was haar wereld, en ze genoot ervan met volle teugen.

Na de wandeling was het tijd voor een welverdiende maaltijd. Angel at met smaak, haar ogen spraken boekdelen van tevredenheid. Na het eten strekte ze zich uit op haar verkoelende kleed van pelsbarn, dat haar comfort bood. Ze voelde zich veilig en kon eindelijk de vermoeidheid van zich af laten glijden. 

Deze nacht was geruststellend. Angel had geen koorts gehad, was niet misselijk en had geen diarree. Het was een goede nacht vol rustige ademhalingen en vredige dromen. Vanmorgen, bij het opstaan, was alles ook weer als normaal: haar ontlasting was zoals het hoorde, en ze was enthousiast om weer mee te wandelen. 

Het is vreemd om te denken dat door deze zware weken, Angel nu een gewicht heeft dat ze nog nooit eerder heeft gewogen: 28 kilo. Het is echt te veel, en dat is een zorg, dit heeft ze nog nooit gewogen. Maar gelukki mag ik weer haar normale hoeveelheid eten gaan geven, zonder extra's. Ze heeft voldoende reserve opgebouwd en nu is het tijd om de balans te herstellen zonder dat ze last van haar gewrichten gaat krijgen. Dit met goedkeuring van oncoloog. 

Angel is vrolijk maar de vermoeidheid is ook zichtbaar, wat me doed beseffen dat ze een dag van ontspanning en herstel verdiend. Dus vandaag is de focus op quality time samen, met veel knuffels, zachte woordjes en rustige momenten en veel slapen zodat het lichaam zich hersteld. Deze chemoinfuus is ook de zwaarste die ze tot nu toe heeft gehad.

De dag brengen we samen op een zachte manier, met de zon die door het raam schijnt en de stilte om ons heen door. Wanneer ik naar haar kijk, met die sprankelende ogen vol warmte en liefde, weet ik dat we samen dit avontuur zijn aangaan met hoop ,liefde en doorzettingsvermogen. Angel toont me wat het betekent om door te zetten, om te leven en te genieten, zelfs na de zwaarste dagen. 

Het is een dag van herstel, een dag die ons weer dichter bij elkaar brengt . En hoewel we nog een lange weg te gaan hebben, voel ik de liefde die ons verbind sterker dan ooit. En zo eindig ik deze update van Angel met een knuffel en een tevreden zucht, dankbaar voor deze momenten en al de mensen die ons steunen op wat voor manier dan ook. In het hart van deze liefdevolle relatie zullen we altijd hoop houden.

😍

Even nog even een toevoeging van update 19

https://www.facebook.com/share/v/1CYCjEVvYR/

(Bekijk het filmpje)

Pleas mensen

Blijf ons helpen

Als je zelf niks kunt missen begrijp ik dat.

Maar pleas

Deel dan onze Angel haar donatie pagina Dan help je ons al

Zodat al angel haar vervolg behandelingen door kunnen blijven gaan

Angel heeft al zoveel doorstaan en we zijn bijna bij de remissie. 

Dus pleas blijf ons helpen.

Onze dank is heel groot😘

Vecht op wat voor manier met ons mee😘 pleas

https://www.doneeractie.nl/pleas-help-angel-voor-behandeling-lymfklierkanker/-107070

https://www.facebook.com/share/v/1AfNV7pUY9/

Via deze link is het filmpje te zien van vandaag

Update 19

De Strijd van Angel

Vandaag is het weer zover. Het is een grauwe, maar hoopvolle ochtend. De klok slaat 14.15 uur en mijn hart bonst in mijn borst als we de auto instappen naar het Dierenziekenhuis in Waalwijk. Angel, mijn dappere prinses zit naast me, haar grote vuur ogen stralend van onschuld, maar ook van een zekere bezorgdheid. We hebben samen al zoveel meegemaakt, maar deze dag voelt anders. Ons mam gaat ook met ons mee.

Bij aankomst worden we vriendelijk begroet door het personeel. Ze weten hoe belangrijk deze momenten voor ons zijn. We lopen samen naar de behandelkamer. Eerst gaan we Angel haar bloedwaardes nakijken. De spanning in de lucht is tastbaar. Ik kijk naar Angel en in gedachten zeg ik tegen haar" Mijn prinsesje wij kunnen dit samen"

Het moment dat de oncoloog terug komt met de uitslag duurt heel erg lang, Angel wordt er zelfs ongeduldig van.

De oncoloog komt binnen met het gouden nieuws. Angel haar Bloedwaardes zijn goed en zelfs nog meer verbetering dan vorige week ze begint met het lichamelijk onderzoek. Terwijl ze de klieren van Angel aanraakt om te voelen of er iets veranderd is sinds vorige week, kijk ik met ingehouden adem toe. “Ik heb goede hoop,” zegt ze, “ze zijn nog meer geslonken maar ik kan nog niet zeggen ja we zitten nu in remissie ” Ik knik, maar binnenin mij wordt ik onrustig en angstig. En begin vollop vragen te stellen aan de oncoloog. 

Nee zegt ze je moet niet ongerust zijn. Want het gaat echt Super goed. Ik heb er echt vertrouwen in.

Angel is zo sterk dat ze haar eigen telkens meer beter maakt.

Na het onderzoek worden we klaargemaakt voor het infuus met Doxorubicine. Dit gaat 45 minuten duren. “Angel, kom hier,” fluister ik en ze komt voorzichtig naar me toe. De naald vindt haar weg in haar pootje en ik voel de spanning stijgen. De oncoloog wil dit zonder roesje doen, omdat ze geloven dat wij dit aankunnen. Ik knijp in Angel haar pootje, een stille belofte dat ik bij haar zal blijven, dat ze niet alleen is.

De vloeistof begint langzaam in haar ader te stromen. Angel kijkt me aan en ik zie de vechtlust in haar ogen, alsof ze zegt: "Ik heb geen angst, zolang jij bij me bent." Een golf van liefde overspoelt me en ik besluit dat ik nog meer zal vechten vóór haar . Wat ik het liefst wil, is dat ze rustig blijft, dus begin ik zachtjes tegen haar te praten, herinneringen op te halen van onze mooiste momenten samen. De-wandelingen in het bos, het spelen met haar favoriete bal De sport wedstrijden . Ik vertel haar hoe trots ik op haar ben en hoeveel ik van haar houd alles om haar af te leiden van wat er gaande is.

“Alsjeblieft, mensen, denk aan ons,” zeg ik in gedachten terwijl ik de positieve energie naar ons toe trek. Het voelt bijna magisch, alsof een onzichtbare kracht ons helpt. Ik sluit mijn ogen even, stel me voor hoe een flink aantal kaarsjes branden, elk met de hoop op herstel, de kracht van liefde en steun van iedereen om ons heen.

Na wat lijkt een eeuwigheid, is het infuus klaar. Angel lijkt kalm en ik voel een sprankje vreugde. De oncoloog zegt tegen mij"Je schatje vecht goed!" 

En neemt langzaam de naald uit Angel haar pootje.

Een golf van opluchting overspoelt me. De tranen stromen over mijn wangen, maar dit keer zijn het tranen van blijdschap. Angel likt mijn hand, alsof ze zegt dit hebben we samen weer geflikt. Haar kracht herinnert me eraan dat we verder kunnen, dat we een kans hebben. En dat we zeker moeten blijven vechten.

Als we het ziekenhuis verlaten, lijkt de lucht helderder, de zon straalt door de wolken als een symbool van hoop. Ik kijk naar Angel en ze kwispelt vrolijk, vol leven. "We hebben dit overwonnen, schat,” fluister ik. En terwijl we samen met ons mam naar huis rijden, weet ik dat deze strijd slechts een hoofdstuk in ons verhaal was. Een verhaal van liefde, vechtlust, en bovenal hoop.

Nu heeft Angel 2 weken rust.

Hopen dat ze niet veel bijwerkingen gaat krijgen.

Maar 1 ding is zeker

De 1ste sessie heeft ze volbracht met prachtige resultaten. 

Wat is mijn meisje sterk. We zijn 1 team en blijven vechten. Onze liefde is zo sterk dat we dit samen aankunnen.

Update 18

Angel.

Vandaag is het weer zover lieve mensen, om 15.15 uur moeten we in het Dierenziekenhuis in Waalwijk zijn. Mijn hart maakt een sprongetje, een sprongetje van hoop en angst en zenuwen. Angel, mijn dappere meid, ze heeft al zoveel doorstaan. Ik kijk naar haar, haar ogen zo vol leven, ondanks alles. Ze is mijn hondenkind, mijn vechter. 

Mijn angst en zenuwen beginnen de overmacht te krijgen.Maar ik moet sterk zijn voor Angel, ik kijk naar haar , en Angel kijkt terug, alsof ze zegt: Kom op, ik kan dit. Wij kunnen dit.!

De vragen razen nu door mijn hoofd

Hoeveel klieren zijn er sins vorige week nog voelbaar, wat gaat er veranderen sinds vorige week? Zijn ze nog meer gekrompen?

 De vragen blijven maar opborrelen in mijn hoofd. Ik probeer ze weg te duwen, maar ze laten me niet met rust.

Eerst, wordt het bloed van Angel afgenomen. Om haar Bloedwaardes te bekijken. Als die goed zijn .

Dan is het tijd voor het infuus met Doxorubicine, en ik voel een koude rilling door mijn lijf gaan. Het gaat 45 minuten duren, dat weet ik. 

Angel, gaat dit zonder roesje doen. De oncoloog zei dat Angel en ik dit samen kunnen. 

Ik zucht nu even nu ik dit schrijf en kijk naar Angel. 

Ja, ze moet dit kunnen. Wij moeten dit kunnen. Maar de angst zit als een klem om mijn hart. Ik wil dat ze rustig blijft, dat ze niet ziek gaat worden, dat ze niet verliest in deze strijd. Hoeveel kan een hondje aan? Hoeveel houdt haar kleine, maar sterke ziel vol? 

Ik sluit mijn ogen en probeer me te concentreren. "Stuur alsjeblieft al je positieve energie naar ons toe, lieve mensen," denk ik, "steek een kaarsje aan voor Angel. Ze heeft het nodig."  

Dan, terwijl ik me verzink in mijn angstige gedachten, kijk ik naar Angel. Ze ligt in haar mand. Plotseling komt er een warme gloed door me heen. "Ik hou van je, Angel," fluister ik. En dat is genoeg. Met Ace naast ons, die zijn zusje aanmoedigt met zijn blik, denk ik aan de mooie wandeling die we zo gaan maken. Een wandeling zoals we er al zoveel hebben gemaakt. De geur van de natuur, samen genieten. 

Met tranen van angst in mijn ogen knuffel ik Angel stevig, zo stevig want wat ben ik trots op haar. Ace blaft vrolijk naast ons. Wat een vechter is ze lijkt hij wel te blaffen! 

ik bedenk dan even 

We zijn niet alleen, er zijn zoveel mensen die aan ons denken. En wij zijn niet alleen in deze strijd. We gaan naar buiten, naar het groene gras, naar de wereld. Samen. Met elkaar. Het leven is mooi, zelfs in deze strijd.

En vandaag gaan we er weer voor.

Samen vechten, samen kunnen wij dit aan!

 Dit is ons verhaal Angel een hoofdstuk uit ons leven.Een verhaal van liefde, vechtlust, en bovenal hoop.

Denk vandaag weer aan ons lieve mensen😘

En pleas blijf Angel helpen

Als je haar donatie pagina deelt help je ons al

Hieronder via de link is een foto van Angel zichtbaar

https://www.facebook.com/share/v/16UQRpwjfg/

Update 17

ANGEL

---

🌼 **Een warm weekend vol hoop** 🌼

We hebben een speciale iemand aan onze deur gehad die een bijzonder kado kwam brengen. Een beschermengel engel die de rust brengt en zorgt dat we de kracht blijven behouden om door te blijven gaan🥰😍

Prachtig gewoon

Angel heeft het dit weekend ook weer super gedaan ondanks de warmte.

De spanningen beginnen wel weer op te lopen, omdat maandag 23 juni een belangrijke dag is voor Angel. Dan krijgt ze haar 4de chemokuur met Doxorubicine, een infuus dat 45 minuten zal duren. Maar eerst gaan we haar bloedwaarden en haar lichaam goed nakijken. 🙏

Vorige week kregen we geweldig nieuws: het lijkt erop dat Angel richting remissie aan het gaan is! 🌈✨ De hoop en het licht zijn nu nog meer aangegaan, en onze vechtlust is sterker dan ooit.

Deze reis brengt ons nog dichter bij elkaar en ik ben zo dankbaar voor de band die we samen hebben. 💪❤️ We blijven strijden, stap voor stap, en houden jullie op de hoogte van onze voortgang.

Jullie steun betekent de wereld voor ons! 🙏❤️

#TeamAngel #Hoop #Vechtlust #Remissie

---

Update 16

Angel

Onze laatste lange avond wandeling met ons 3 

Angel& Ace en ik voor vandaag

Tevens meteen een kaarsje (op batterijen) aangestoken voor Angel🥰

Ik wilde even laten weten dat het super goed gaat met Angel.

Haar pillen endoxan zijn klaar voor deze week.

Ze heeft dat super volbracht zonder bijwerkingen 😍

En de 2 vriendjes zijn weer heerlijk samen🥰

Wat een genot om dit te zien

https://www.facebook.com/share/v/1BPuG49qK5/

Nog 3 nachtjes slapen dan is de lange chemo aan de beurt

https://www.facebook.com/share/v/14ETJLDSyu9/

Update 15

Angel

Vanmorgen even lekker alleen met Angel op rel gegaan en wat doet ze het toch super goed allemaal Ben zo trots op haar🥰😍 Wat is het een vechter en ze kan hier ook echt van genieten🥰😍

En ik ook🥰😍

Vandaag niks bijzonders te melden.🥰

Dan dat het gewoon goed gaat.😍

Het enigste .... ze moet door die plaspillen dus echt veel veel veel meer naar buiten 🤣en ze drinkt echt veel veel meer dan normaal🤣

Maar niet ziek...geen koorts...gewoon Relax ...en ze eet me arm🤣

Hierboven staat de link van het filmpje van deze ochtend

Update 14

Angel

17-06-2025

Vandaag terug naar ziekenhuis controle van Bloedwaardes ,longen,hart en de lymsklieren. 

Als de Bloedwaardes goed zijn start meteen de volgende stap.

Best wel zenuwachtig maar tevens ook een heel goed gevoel erover.

Ik was in de auto aan het zingen. Angel keek me soms aan Net of ze wilde zeggen alsjeblieft vrouwke hou je mond🤣

Moet nu even aan iets denken en begin hart op te lachen.

Ik heb ooit zo vals als ik kon haha een liedje gezongen en daarachteraan zei ik Danku Danku.

Vrienden van mij moeten er nog steeds om lachen..

Maar goed onderweg naar dierenziekenhuis daar was ik gebleven.

Rijd ik recht de file in . Dacht nog dit moet mij overkomen maar gelukkig vertrek ik altijd TE VROEG want je weet nooit wat je tegenkomt onderweg.

Bij aankomst in het ziekenhuis kwam de secretaresse al meteen achter de balie uit om Angel te begroeten met een knuffel en een snoepje. 

Ja zegt ze: ik vind Angel Gewoon een geweldige lieve mooie hond.

Het was net of Angel het begreep want ze kreeg een verwaande blik🤣

Voor mij werd er een lekker latte machiato gemaakt.

En daar gingen we dan zitten in de wacht kamer tot de oncoloog ons kwam roepen.

Maar ik wilde Angel nog effe filmen en foto's maken van haar. Voor de update voor jullie dus Angel het fotomodel ging er even goed voor zitten met haar mooie vuurogen.

En daar kwam de oncoloog 

Angel springt van de bank en begint haar flink te begroeten met een dansende kont en staart.

We mochten mee 

Even praten hoe het allemaal ging en toen begon het onderzoek.

Angel en ik kregen te horen dat de lymsklieren tot een halve cm gekrompen waren en sommige geheel al weg.🥰 dat is een heel goed teken en dat pas na 2x behandeling.

Nu het bloed nog

Ze heeft vandaag het bloed in de hals slagader geprikt bij Angel om der ader in pootje te besparen voor het infuus.

Angel gaf geen kik.

Nu wachten op de uitslag 

En dat wachten duurt lang.......

Maar daar komt de oncoloog terug met een glimlach op haar gezicht.

En zegt kom kijken dus ik mee achter de pc(geen verstand van al die tabellen dus heb haar der oren van der kop gevragen)

Maar wat de uitslag was.

Bloedwaardes waren geweldig en zat erg veel verbetering in meer als eigenlijk op dit moment zou horen.

Al bij al zou je kunnen zeggen dat Angel op 2 behandelingen vooruit loopt nu.

Dus is gewoon geweldig zei ze ik ben 100% tevreden.

En vandaag gaan we starten met 2 tabletten endoxan en morgen weer. Daarbij starten we ook met furosaral. Dit is een plas tablet want de bijwerking van de endoxan kan blaasontsteking geven dus de plastablet is uit voorzorg ook krijgt Angel hier meer dorst van.

Volgende week maandag weer bloedcontrole is dit weer groen licht starten we met de infuus doxorubicine die 45 min duurt.

En ze wil dit aangaan zonder roesje want ze zegt dat kan Angel makkelijk.

Even naar het filmpje gekeken van Ace en Angel dat ze samen aan het spelen waren de oncoloog vond het schitteren. Vrijdag gaat ze me weer even bellen hoe het met Angel gaat.

Voor mij ging het licht weer schijnen en de hoop werd meer.

Ik blijf knokken voor haar

Want Angel vecht ook als een gek en ook voor mij merk ik.

Samen zijn we sterk samen kunnen we dit aan!

Het filmpje van vandaag.

https://www.facebook.com/share/v/16iefVGUjP/

https://www.facebook.com/share/p/16e17gRxXL/

Daar zitten we weer

🍀🍀🍀🍀🍀🍀

Hopend op goede uitslag dat we verder kunnen met de behandelingen. 

Angel werd al meteen warm ontvangen met knuffels en snoepjes🥰😍 

Nu wachten op oncoloog

Yesssssssss we hebben groen licht

Haar bloed was goed na laatste chemo

En zelfs meer verbeterd dan het protocol. 

Oncoloog  was 100% tevreden.

Ik schrijf straks een update

Voor nu even happy het licht begint weer te schijnen en verder met de behandeling 

https://www.facebook.com/share/p/16uetZ1c2q/

Angel en ik gaan de spullen bij elkaar pakken en vertrekken richting het Dierenziekenhuis.

Angel heeft goed gegeten,ontlasting goed,urine mooie kleur,geen koorts,en we hebben samen een grote positieve instelling. 

Hopelijk dat haar bloed waarde dit ook laat zien.

Steek kaarsjes aan. Zend ons veel positieve energie 

En pleas vergeet Angel haar donatie pagina niet te delen .

We hebben u hulp heel hard nodig al is het maar €5 

Elke euro helpt Angel om de behandelingen door te kunnen laten gaan.

Update 13

Angel

Morgen 17-06-2025

Moeten Angel en ik om 9 uur in het ziekenhuis zijn. Dan wordt er bloed geprikt om naar Angel der bloed waarde te kijken wat die gedaan heeft na de chemo met Vincristine. 

Dus duim steek kaarsjes op denk aan ons stuur al het positieve richting Angel pleas

Als die goed is gaan we verder met de behandelingen.

De zenuwen slaan inwendig wel een beetje toe ondanks dat het vandaag 16-06-2025 de trouwdag van Patrick en mij is.

Ben ik mijn notities aan het nakijken. 

Ik heb Angel sins we begonnen zijn met de behandelingen extra vitaminen toegediend van multi vitaminen van vetalin.

Om bloed armoede te voorkomen en na het zien dat haar wang slijmvliezen en tandvlees en tong wat lichter begonnen te worden.

Ben ik extra orgaan vlees gaan geven aan Angel. Ook als snoepje

 kippen lever

Nieren

Kippen hartjes

Ook veel vlees van zwijn. hert..ree..kalkoen ... rundvlees... Biefstuk..lamsvlees..

Natuurlijk gevarieerd en met mate want te veel is ook niet goed.

Extra groenten ook als snoepje

Broccoli..tuinbonen...spinazie ...wortels.

Rauwe eieren door haar vlees heen.(deed ik al met mate).

Sardientjes in water.

Dan haar normale snoepjes van rode bessen en verse sinasappelsap bestrooid over haar vlees.

En wat hennepzaad. En kwark 

Alles in mate natuurlijk .

En over haar eten ook extra water zodat ze voldoende vocht binnen krijgt op een dag en de afvalstoffen uitplast en nieren blijven spoelen.

Als iemand nog meer tips heeft voor in de toekomst .

Stuur me die dan toe.

Alle hulp hierin neem ik ook aan.

Angel is vrolijk is speels soms chagrijnig. Maar ach dat zijn wij ook wel eens toch ?

Soms vergeten we gewoon even dat ze ziek is.

De klieren zijn echt echt echt afgenomen je voeld ze bijna niet meer nergens.

Ik hoop zo dat haar bloed goed is en we verder kunnen.

Angel doet het echt Super.🥰😍

Ze is wel wat sneller moe merken we maar dat geeft niks veel rusten is ook erg belangrijk want haar lichaam maakt nu overuren.

En ik kan het niet vaak genoeg vragen aan jullie

Pleas blijf Angel haar Donatie pagina delen.

Echt alle hulp is welkom en zijn wij dankbaar voor.

Pleas help angel met haar gevecht

Ze heeft ook echt jullie hulp nodig zodat we de behandelingen door kunnen blijven zetten.

Even een filmpje van het speel half uurtje van een moment opnamen van deze dag.

This toch een kanjer hé?

https://www.facebook.com/share/v/1BEWn8UQhB/

Update 12

Angel & Baasje Patricia

16-06-2025

Pleas blijf Angel haar Donatie pagina voor haar behandelingen deleN

Even van me afschrijven NIET OM ZIELIG TE DOEN 

EN NOGMAALS JE HOEFT HET NIET TE LEZEN HET MAG GELEZEN WORDEN.

DIT IS TEVENS EEN STUK VERWERKING VOORMIJZELF.

Deze nacht is weer goed gegaan.

Toch maar weer besloten om beneden te slapen met Angel op de bank. Want hier beneden is het toch echt koeler dan boven.

Vannacht schrok ik huilend wakker.

En het 1ste wat ik deed was naar Angel kijken,of alles goed was met haar. Of ze rustig aan het slapen was,haar ademhaling,of ze er relax bij lach.

Even aan haar pootjes en oren gevoeld en die voelde normaal van temp. Dus nam de beslissing om haar niet echt wakker te maken om haar te tempen.

Ik huilde en voelde mijn ademhaling schokken.

Even voelde ik mijzelf heel klein worden,de vecht lust en het sterk zijn ontsnapte via mijn tranen.

Angel merkte dat en duwde haar poot in mijn hand palm,keek me aan, en kwam met haar kop richting mij en gaf me een likje over me oog.

En draaide zich toen op haar rug met haar 4 pootjes omhoog. Ik legde mijn hoofd op haar buikje en heb daar even flink liggen huilen als een klein kind.

Ja Angel we vechten samen en ik blijf met jou vechten.

Jij bent niet alleen Angel wij zijn samen!

Was wat er in mijn gedachten dwaalde.

Angel draaide langzaam op haar zei en ik legde me hoofd weer anders nu lach ik met me gezicht naar haar gezicht,ze gooide haar poot over me schouder en keek me aan met haar mooie vuur ogen. Gaf een diepe zucht en kuste mij.

Alsof ze wilde zeggen: vrouwke dank je wel.

Wat moet ik zonder mijn soulmate?

Ik zal voor haar vechten en blijven vechten.

Met het oog op Angel.

Want nogmaals pijn of wat dan ook verdient Angel niet!

Afgelopen week hebben een paar mensen mij privé aangesproken hoe het met mij ging.

Ik zeg telkens goed en sprak natuurlijk wel mijn Angst uit.

En oké deze updates gaan over Angel.

Maar wil toch even mijn gevoel uitspreken.

Ik leef nu elke dag in Angst. Bang Angel kwijt te raken. Maar diep in me hart weet ik dat dit OOIT zal gebeuren.

En dan denken sommige: Het is een dier.... Angel is voor mij VEEL MEER ALS EEN DIER. Angel en mijn band samen gaat verder dan de meeste mensen ooit zullen begrijpen.. een spirituele band.

Angel kwam in mijn leven op het juiste moment dat ik het nodig had.

Mijn vader was heel erg aan het achteruit gaan. Wat ik niet kon axepteren .Ik moest sterk zijn. Voor mijn moeder om haar te steunen. En er voor mijn moeder te zijn.

En dat ben ik geweest al die tijd en nog steeds.

Mijn uitlaat klep is bij mijn psycholoog en met Angel.

Voor de rest ben ik de Sterkte Patricia die soms even haar zwakke kant laat zien. Maar niet helemaal.

Want ik moet door kunnen gaan. En me niet geheel overgeven aan die kant. Overleven. Automatisch piloot.

Ik kan ook niet goed uitleggen in woorden wat Angel voor mij betekend. TUURLIJK HEB IK OOK MIJN GEZIN DIE ALLES VOOR MIJ BETEKENEN. ER ALTIJD ZIJN EN ME STEUNEN. IK HEB EEN STERK HECHT GEZIN WIJ ZIJN SAMEN 1

Maar Angel zorgt er voor dat ik elke dag door kan gaan,vechten,sterk zijn.... even de wereld om mij heen vergeten en me hoofdje leeg maken. Angel zorgt er voor dat IK HET ALLEMAAL AAN KAN!

Ze geeft me de kracht om door te gaan. Samen te genieten van de momenten als we alleen op pad gaan.

Te voelen. Kunnen uiten waar geen woorden voor nodig zijn. Pure liefde

Nu zullen er vast een paar denken wat een gezever. Het is een hond kom op jo.

Ja het is een hond.

Maar voor mij Meer als een hond.

Mijn dochter die ik nooit levend op de wereld heb kunnen zetten. Mijn maatje mijn soulmate mijn beste vriendin mijn 2de helft mijn spygiater mijn healer mijn alles. Angel zorgt dat ik mijn woede kan beheersen ja ik heb niet alleen veel verdriet oud pijn maar ook veel woede in me.

Maar het gaat niet om mij dit gevecht dit gevecht gaat om ANGEL. 

Angel verdient het om te leven.

Angel verdient het om door het hoge gras te rennen

Angel verdient het om lekker te zwemmen

Angel verdient het om met soort genoten te spelen.

Angel verdient het allemaal

Angel is nog veel te jong.....

Ik wil nu elke moment elke min en elke sec en elke dag genieten van Angel dat ze bij me is. Mooie herinneringen maken samen. En er alles aan blijven doen om dit gevecht vol te kunnen houden. Ons Boek is nog niet bij het einde!

Dus het papier voor haar crematie wat ik gedownload heb hoe ik alles geregeld wil hebben voor haar. Het afscheid het afleggen mee lopen naar oven. Hoe graag ik het zou zien als ze weg gaat dat er langs de kant mensen staan die om haar geven. Mensen die haar kende..honden die haar kende.. en mensen die afscheid willen nemen van Angel.

Leg ik nog even weg.

Want Angel verdient het LEVEN

Update 11.

15-06-2025

Angel

Vandaag is alles weer top gegaan

Angel goed gegeten,gedronken,geen koorts . Wel wat chagrijnig tegen over Ace. Die was wat te druk voor Angel. Maar Ace snapte de bootschap die Angel gaf goed.

Wel probeerde hij het telkens maar merkte aan Angel dat ze met rust gelaten wilde worden en dan stopte Ace en werd ook rustig.

Geweldig hoe Ace Angel begint te begrijpen.

Verder was Angel goed waakzaam niks aan de hand maar gewoon een rustige relaxe dag wilde ze.

En dat heeft ze ook gekregen.

Laatste avond wandeling hebben we wat langer gewandeld met Angel en Ace want je merkt dat Angel ookal wilde ze een relax dag er niet gelukkig van wordt de korte rondjes rond het veld.

En dat is ook top gegaan.

Voor nu oogjes en snuitjes dicht en lekker slapen.

En morgen weer een nieuwe dag🥰

Dinsdag moeten we om 9 uur weer in ziekenhuis zijn.

Update 9

Angel 

14-06-2025

Gisteravond wilde ze niet uit haar zelf eten. En ze moet wat eten voordat ze antibiotica krijgt.

Dus ik ben voor haar gaan zitten, en keek in haar ogen met plaatjes en heb aan haar gevragen pleas te eten zodat ze sterk blijft.

Ze begon te eten en heeft alles op💪 ik ben bij haar op de grond blijven zitten tot alles op was.

Afgelopen nacht toch maar weer besloten om met Angel beneden op de bank te slapen want hier beneden was het koeler dan boven in bed. Ik ben inmiddels wel gebroken van die bank. Dus mss volgende keer het veld bed van het carperen beneden plaatsen.

Ik heb haar deze nacht om de 2 uur even wakker gemaakt om de temp op te nemen

Deze is de gehele nacht tussen de 38.4 en 38.7 gebleven💪

Deze ochtend werd ze wakker kwam even naar mij toe want ik was al buiten met een kop koffie en een nieuw donatie plaatje aan het maken. Want elke dag plaats ik die opnieuw in de hoop dat meer mensen het gaan zien en delen en mss een kleine bijdragen kunnen missen.

Ze liep even over de plaats heen dronk wat en kwam toen langs me zitten.

Ik zeg zullen we plasje gaan maken.

Ace was ondertussen al rondt het veld geweest.

Dus hup Angel liep al naar de gang naar haar halsband en riem.

Buiten heeft ze goed geplast en 2x kleine (grote) behoeften gedaan. Haar ontlasting zag er goed uit en geen bloed🥰 wel donker van kleur maar dat kan komen door de kippenlevertjes en maagjes van gisteren. En de antibiotica zal er ook zeker in mee spelen. Even met haar vriend Porthos lopen knuffelen .Ja die 2 knuffelen echt met elkaar zo geweldig mooi om te zien😍

Ze is geheel niet misselijk🥰

Bij thuis komst even de temp

Die was netjes 38.4

Dus hup vitamine pil gegeven

Lekker gegeten . Kip met wortels en boontjes en paar aardbeien 

Na half uurtje haar antibiotica gegeven.

En nu is ze lekker buiten aan het relaxen.

Straks mogen Ace en Angel weer samen zijn🥰😍

Dat zal een feest zijn voor alle 2

Dus deze zaterdagochtend is weer een goede start🥰😍

Wij wensen jullie allemaal een hele fijne zaterdag

En pleas

Ik kan het niet vaak genoeg vragen

Deel Angel haar donatie pagina alle hulp is welkom

Dank je daarvoor.

Wij blijven sterk en vechten met wat hulp van jullie allemaal

Angel en ik zijn samen 1

https://www.facebook.com/share/v/1AGRo8jvyw/

Dit is een filmpje van 2 jaar geleden van Angel en mij.

Nadat ik mijn tia heb gehad.

Niet om emotioneel te doen.... ja beetje emotioneel naar me eigen🤣 dit is 2 jaar geleden dus een herinnering 

Heb de tekst even gekopieerd van toen.

Maar vandaag voor de 1ste keer dit jaar het aangedurfd na mijn tia(en te danken aan Angel dat optijd de ambulance hier aankwam) en aantal keren flauw gevallen te zijn geweest .(dat Angel me wakker maakte en naast me bleef in het bos)

Het vertrouwen genomen dat er niks zou gebeuren.

Angel is ten alle tijden sins dit gebeurt is heel erg alert op mij.

Dus zijn we vandaag samen het water ingegaan.

Vorig jaar deed ik dit regelmatig maar nu ging ze telkens alleen het water in.

Maar nu had ik het vertrouwen dat Angel bij me was, en jack mijn jongste zoon langs de kant bleef staan om te kijken of alles goed bleef gaan.

Bekijk het filmke zou.ik zeggen.

Het begin dat ik het water in ging heb ik eraf gehaald maar daar loopt ze langs me en blijft me aankijken.

Ja je ziet me dikke reet dus dat heb ik er even afgehaald🤣

Angel vertrouwd op mij.. maar ik vertrouw ook op Angel.

Dus pleas mensen Ik heb jullie hulp nodig om haar behandelingen door te kunnen laten gaan

Deel haar donatie pagina pleas

Deze is te vinden in mijn verhalen maar ook op mijn Facebook pagina

Pleas help angel

Update 8

Angel

Vandaag 13-06-2025

Gisteravond besloten omdat het zo warm was boven 

Beneden te slapen met Angel 

De nacht is heel goed verlopen.

Temp 2 uur 38.5

Temp 5 uur 38.3

Temp 7 uur 38.3

Ze kwam mij zelf wakker maken dat ze mee op de bank onder de deken in mijn knieholtes wilde liggen😍

Ze is Niet misselijk deze ochtend🥰

Heeft Goede ontlasting zonder bloed😍

En ze heeft Heldere ogen🤩

Ook heeft Angel een Vrolijk gezicht 😇

Dus deze dag begint goed.🥰😍

Ze zeggen ook na chemo kunnen ze 1 a 2 dagen soms 3 hun eigen wat belabberd voelen.

Maar buitenom dat maakte ik me zorgen om die hoge koorts en dat bloed bij haar ontlasting.

Ik vind dat mijn meisje het geweldig goed doet.🥰😍

Ook haar klieren bij haar tepel begint af te nemen🥰

En ik kan het niet vaak genoeg zeggen

Pleas blijf mijn donatie pagina delen

We hebben het hard nodig voor de behandelingen voor Angel.

Update 7

Angel

Goedemorgen allemaal🥰😍

Ten 1ste ontiegelijk bedankt voor al de donaties 🥰

Met geen woorden kan ik omschrijving hoe dankbaar ik ben💖

Blijf pleas de donatie pagina voor Angel haar behandelingen delen want we zijn er nog lang niet.😘

Gisterenavond ik was echt moe en op en leeg van de nacht ervoor. Dus we gingen om 23 uur ons bed in.

Om 0.00 schrok ik wakker van een heftige bibber van Angel dus ik was meteen alert.

Angel ging ik meteen na kijken en kijken of ze reageerde op mij.

Ze kreeg ook even een Reverse Sneezing dus eerst Zachtjes over der keel gewreven maar stopte niet dus toen Heel even de neusgaten dicht gehouden (slechts enkele seconden!) En het was over.

Toch even de temp gemeten maar die was 38.6 dus niks aan de hand.

Ze lach denk ik gewoon vast te slapen en dromen.

Angel maakte mij vanmorgen om half 5 wakker.

Dus ik sprong uit me bed

ANgel liep al naar beneden en ging voor de voordeur zitten.

Dus hup snel naar buiten

Veel plassen en haar grote behoefte gedaan en die zag er goed uit zonder bloed 🙏

Wat me opviel was dat ze overmatig slijm aan het produceren was. Dus ze is wat misselijk. En haar blik in haar ogen staan mij niet aan.

Dus bij thuiskomst

Eerst pilletje voor misselijkheid gegeven en meteen haar temp opmeten.

Neeeeeeeeeeee

39.9😭

Dus meteen een doek nat gemaakt

Haar pootjes gekoeld achter haar oren langzaam over der buik.

Mee naar buiten onder afdak want daar was het koeler.

Haar koel deken gepakt en in haar mand onder afdak langs mij.

Zodat ik haar goed in gaten kan houden.

Halfuurtje was voorbij dus pilletje van misselijkheid is ingewerkt.

Even wat drinken nee wil ze niet

Dus haar vlees in een kleine hoeveelheid klaar gemaakt en daar water bij.

Dit had ze zo op wel met behulp van mij.

Ondertussen haar blijven koelen

Nu is er 1 uurtje voorbij dus koorts weer meten want ze is ook wat rillend

6 uur 39.7

Half 7 en wat overgegeven

7uur 39.2

8uur 39.1

9 uur 38.8

Dus hij is aan het zakken.

We kunnen het koel deken opruimen en stoppen met koelen.

9.30 lekker gegeten

Ik ben toch al de papieren nog eens aan het na lezen.

Mss dat ik iets over hoofd heb gezien invb die koorts.

Ja tuurlijk weet ik dat het lichaam flink aan het werken is. En ook nog eens met die antibiotica erbij.

Maar toch even voor zekerheid checken.

Niks bijzonders in papieren terug te lezen. Dan dat ik al wist

bijwerking koorts oké.

Dus even op Google zoeken

En wat lees ik daar bij verschillende ziekenhuizen ook Angel haar ziekenhuis en ook nog eens bij blogs van mensen die dit hebben meegemaakt.

Ze kunnen dus nachtelijke koorts krijgen!

Omdat het lichaam zo aan het vechten is.

Maar dat moet in ochtend weer afnemen.

Toch even opschrijven want vrijdag belt oncoloog hoe het gaat met Angel voordat we weekend in gaan.

Ik moet zeggen dat het team en oncoloog het echt super doen.

1 dag na chemo bellen ze

En 1 dag voor weekend bellen ze

En nemen dan echt de tijd om te praten over Angel.

Maar voor nu

Ga ik haar temp dadelijk nog even voor zekerheid meten.

En als ze nu niet gaat overgeven haar antibiotica geven.

Maar ze kijkt weer helder uit haar ogen is weer erg waakzaam en kwispelt weer dus denk toch dat dit dat nachtelijke koorts is.

Wens jullie allemaal een fijne dag en geniet van het weer want het wordt weer prachtig weer.

Update 6

Angel

Onze erge nachtmerrie van gisteravond

Gisteren heeft angel de chemo infuus met Vincristine gehad 10-06-2025

Wil even vertellen hoe de avond en nacht en vandaag 11-06-2025 de dag tot nu toe gegaan is.

Ik moest 4x per dag koorts meten maar werd hij hoger dan haar normale temp 38.4 dan moest ik het meer in de gaten houden.

Toch maakte ik me nog steeds veel zorgen om dat bloed in die ontlasting iets in me onderbuik gaf aan het klopt niet. En ze mag echt niks erbij gaan krijgen nu want haar lichaam moet al hard zat werken met die chemo.

De nachtmerrie begon in de avond.

Angel haar temp liep snel op.

Dus ik wachte niet langer en ging bellen toen ze een temp had van 39.4.

Me gevoel gaf aan dat er gewoon iets niet klopte en dit was niet van de chemo.

Maar die betreffende assistent gaf aan wacht nog even 2 uurtjes dan weer meten is die dan hoger bellen.

Nou ik heb dus niet 2 uurtjes gewacht en dat was maar goed ook. Ik ken Angel als de beste kan lezen en schrijven met haar en zie als er iets niet klopt .

Dus na 3 kwartier weer gemeten en hij was nu al 39.8

Dus ik bellen naar ziekenhuis en gaf aan dat ik hoe dan ook met haar daar heen kwam.

Bij aankomst werd ik heel vriendelijk opgewacht en meteen in een apparte kamer gezet met Angel zodat er niet nog eens stress bovenop zou komen.

De assistente kwam vroeg alles na en ik gaf weer aan iets klopt er niet met haar darmen die veroorzaken dit nu ik weer het zeker.

Ze nam de koorts op en die was 40

Ik zeg ga de dokter halen

Die was met een spoed operatie bezig op dat moment.

Ze kwamen water brengen voor Angel en nat voer gemenkt met water.

Tuurlijk wilde Angel dit niet van die vrouw.

Dus ik heb haar dat met de hand zitten geven en ze had alles netjes op.

Ik zag aan Angel dat ze weg begon te zakken dus ben de gang omgevlogen om iemand te roepen .

Die kwam nam koorts op en die was 41

Ik zeg er moet nu iets gebeuren. Ze gingen bellen naar een andere arts 

Het duurde voor mij echt lang 

Dus ben zelf aan de gang gegaan.

Nam de papieren doeken maakte die nat

En begon met haar pootjes in te wikkelen.

Langzaam met een natte koude doekjes over haar buik 

Ondertussen was mijn oudste zoon ook onderweg naar het ziekenhuis want ik was daar maar alleen.

En ik had me al voorgenomen

Dat ik Angel af moest gaan geven. Want wat ik telkens zeg het moet geen lijdensweg weg zijn voor Angel dat verdient ze niet.

Angel keek me aan met ingevallen ogen en bleef me aanstaren en ik zei hard op. We gaan vechten meis samen gaan we dit doen.

Ze legde haar kop op me schoot.

Ja ik vecht voor haar.

De arts kwam op snel tempo aangelopen .

En die wil mij een hand schudden en wat doet Angel die springt op en wil mij beschermen. Ze vergat der eigen om er voor mij te zijn.😭

De arts zei ze is echt een vechter en jij ook.

Jullie samen zijn echt 1

Nou daar had ik even geen boodschap aan

Hij onderzocht Angel

En wilde Angel eigenlijk opnemen.

Ik zeg nou dan zet er maar een bed bij want ik laat Angel niet alleen. Voor niemand niet.

De arts bekeek Angel en onderzocht haar.

Ik zeg tegen hem nee ik neem haar mee naar huis wat jullie gaan doen kan ik thuis ook en daar is ze op haar gemak in een liefde volle vertrouwde omgeving.

Met in me achterhoofd als ze over de regenboog zou gaan is ze in haar eigen huis.

De arts nam haar temperatuur op en dit geloven jullie niet die was aan het zakken.

Dus arts stemde er in mee dat ik ze mee naar huis nam.

Met afspraak als koorts weer omhoog gaat ik terug moet komen.

Om half uur temp opnemen

En meteen beginnen met antibiotica . Deze arts had naar me geluisterd met de zorg die ik had van dat bloed en ontlasting. Oké antibiotica maakt ook cellen kapot in de darm maar ze had dat papje al op voor bescherming.. bloed was goed...Al 2 weken goede bacteriën toevoeging op der eten.

Dit moet gaan lukken we moeten dit de kop in gaan drukken en zo snel mogelijk dacht ik.

Dus ik stemde toe

Bij thuiskomst de 1ste pil gegeven.

En elk half uur der temp opgenomen en ben bij haar blijven slapen zo dicht mogelijk dat ik elke ademhaling of beweging hoorde. De temp bleef dalen

Vanmorgen was haar temp weer netjes 38.3 

Ze had goed gegeten gedronken.

Der ontlasting was ook netjes.

De gehele dag om het uur haar temp genomen en die blijft netjes 38.3 en na het wandelen 38.6 de airco had man lief na werk aangesloten voor Angel en Ace profiteert er nu ook lekker van

Angel heeft zelfs lopen spelen.

Wat ben ik dankbaar dat de engeltjes aan onze zeiden waren deze afgelopen nacht.

Ik ben erg moe maar gelukkig dat der koorts is gezakt en we dit overwonnen hebben.

Nogmaals pleas blijf onze donatie pagina delen pleas

Het filmpje van Angel haar 1ste chemo infuus van 5 min

dit is een link van Angel haar video op facebook

Dank je voor al de hulp Het delen van onze donatie pagina de donaties Ik kan jullie niet vaak genoeg bedanken We zijn er nog niet dus pleas blijf het delen

Dit is een link van mijn dank video op fFacebook 

Update 5

Angel

Deze ochtend lekker een wandeling gemaakt met Angel en Ace.

Ze hebben lekker even lopen spelen en rennen met elkaar.

Bij thuis komst lekker gegeten en toen geslapen.

Angel heeft geen koorts. 38.4

Bij mij slaan de zenuwen wel een beetje toe.

Maar als ik dan naar Angel kijk denk ik Ja hier doen we het voor.

Ze speelt met Ace op de plaats alsof er niks aan de hand is.

En daar zie ik me moeder aankomen

Nog even snel de hondjes uitlaten want dit is de laatste keer voor 3 dagen dat Ace Bij Angel in de buurt mag komen dus even samen genieten.

En dan gaan we

Richting waalwijk het dieren ziekenhuis. 

Angel gaat lekker liggen op de achterbank en valt in slaap.

Als ze merkt dat we beginnen af te remmen kijkt ze door het raam.

Maar niks bijzonders te zien

Dus ze gaat er lekker voor zitten om door het raam mee te kijken naar de rest van de rit.

We zijn er bijna zeg ik hardop

We gaan naar de dokter die jou gaat beter maken Angel.

En je ziet ze van de bank heen en weer naar de ene raam dan de andere raam om te kijken.

Bijna bij het ziekenhuis aangekomen begint Angel te piepen.

Na de auto geparkeerd te hebben even een plasje voor we naar binnen gaan.

Nee nee Angel wilde niet plassen en trok me zo naar de ingang van ziekenhuis.

Eenmaal binnen met veel honden in wachtkamer.

Ging ze zitten om rond te kijken.

En daar kwam de oncoloog Angel roepen

Angel ging meteen van zit houding naar staan en liep naar de oncoloog met een kwispelende Staart.

Keek even achterom of oma ook mee liep.

En daar gaan we dan de behandel kamer in.

Eerst even praten

Veeeeeel vragen stellen.

Dan begint het onderzoek. Hart,Buik,Bloed

En de klieren zijn nog meer afgenomen in de tussentijd.

Alleen 1 klier bij de achterste tepel niet

Ze wil dit deze week afwachten.

En dan volgende week als die nog zo is aanprikken.

Komt er verandering in aan de bel trekken..

En dan komt het verlossende uitslag van bloed.

Het bloed zag er verbazend wekkend goed uit dus groen licht.

We starten met de chemo infuus met Vincristine 

Angel laat alles super goed toe en blijft heel erg rustig.

Deze behandeling duurt nu maar 5 min

Oncoloog zegt 

Wat is het toch een lief trouw beesje je ziet dat ze haar bazin volledig vertrouwd. En wat een levenslust heeft ze in haar een echte vechter.

Ook geeft oncoloog aan dat ze het geweldig vindt dat ik de donatie pagina ookal vond ik dat moeilijk om te doen toch gedaan heb.

We kregen nog medicijnen mee

Voor als Angel misselijk wordt

En ook voor die diaree met bloed waar ik me zo druk om maak. Ik had foto's gemaakt zodat ze het kon zien.

Als dit erger wordt aan de bel trekken en anders wordt daar volgende week ook naar gekeken.

Nog even de bijwerkingen besproken

Ook wanneer ik meteen moet gaan bellen

En 4x per dag de temp op meten

Dan mogen we lekker naar huis

Bij thuiskomst heeft Angel lekker gegeten en ligt nu lekker rustig in haar mand te slapen.

Hopelijk blijft het zo

Volgende week dinsdag weer terug

Ik kan het niet vaak genoeg zeggen

Pleas blijf Angel haar donatie pagina delen want we zijn er nog lang niet

Heel erg bedankt

🟢🟢🟢🟢🟢🟢🟢🟢🟢🟢✅️✅️ 

Bloedwaardes perfect  

1ste chemo injectie met infuus

Ik schrijf straks alles naar jullie wilde dit even laten weten aan jullie

Update 4

Angel😇

Vandaag is de dag 🏨

Kwart voor 2

Ik vraag jullie pleas steek een kaarsje🕯 aan stuur positieve Energie naar Angel.🥰

Ik duim en bid dat haar Bloedwaardes 🩸💉goed zijn en dat de Chemotherapie( Infuus ) vandaag door kan gaan🙏

De afgelopen dagen na de 3de update gaat het nog steeds goed met Angel.

Ze eet goed, speelt lekker,haar temp is ook goed gebleven.

Niet meer hoeven braken (dat is 2x geweest)

De diaree is er nog wel maar intussenperiode ook normale ontlasting. 

Wat me opvalt 

Normale ontlasting zit geen bloed bij

Diaree met regelmaat wel!🤔

Dus straks even goed tegen Oncoloog zeggen.‼️

📍En meteen vragen of ze volgende week haar nieuwe vaccinatie wel kan en mag hebben nu.⁉️

(Want die is bijna verlopen)

We zijn lekker wezen wandelen natuurlijk wel kortere wandelingen dan voorheen zodat haar Energie niet alleen voor het wandelen is maar ook herstel voor haar lichaam maar dat ze wel fit blijft.🥊🏋

De porties die ik aan vers vlees geef daar doet ze het nog steeds super op. Ze begint wat reserve te krijgen het is zomer maar zoals ik altijd in de winter zeg, Wintervetjes🤣 Maar dat vind ik nu niet erg.

Beetje reserve wat ze om kan zetten naar Energie om te knokken.🥊

Ze is zoooo levenslustig❤️‍🔥

Een echte strijder💪

Je zou niet zeggen dat ze zo ziek is🤢 als je naar haar kijkt.

Op sommige dagen vergeet ik het ook even.

Ik zelf heb maar weinig geslapen

📌 Zenuwen

📌 Angst 

📌Verdriet 

📌Boosheid

📌Zorgen

📌Financieel 

📌Mijn eigen veel inlezen in wat ons te wachten staat.

📌Oplettendheid (erg alert op Angel in alles)

Mijn hoofd tolt en ben erg druk in me hoofd nu.😵‍💫

Gisteren mijn eigen flink bezig gehouden met alles. Dat ik zeker niet de tijd had om te piekeren.

En dat ik vandaag al de tijd heb voor Angel en Ace.

Want voor Ace zal het ook even een hele aanpassing gaan worden.

Maar dat ventje is ook sterk en een strijder.

Hij begint mij ook steeds meer aan te voelen merk ik en ik hem. Maar ook richting Angel begint hij haar steeds beter te begrijpen.

Ik steek me kaarsjes aan en bid en hoop dat alles goed gaat en door kan gaan vandaag.

En dat vraag ik ook aan jullie❗️

Stuur haar zoveel mogelijk Energie toe.

En ja ik vraag het nogmaals

Blijf Angel haar donatie pagina delen pleas

We gaan al de hele goede kant op😍

Maar we zijn er nog niet❗️

Iedereen die al gedoneerd heeft Super bedankt.

Dit betekent zoveel voor mij en geeft me licht in deze duistere periode. Maar ook hoop dat ik de behandelingen door kan blijven zetten.

Update 3

Angel

Gewoon even van me afschrijven en jullie op de hoogte brengen.

Mijn engeltje mijn soulmate mijn meisje mijn alles.

Het gaat goed met haar.

Het enigste wat me ongerust maakt ondanks wat de oncoloog en internist me vertelde.

Is de diaree bij Angel nu. Het bloed was eventjes weg maar sinds vandaag zit het er toch weer bij.😪

Dit maakt me toch zorgen ondanks dat ze zeggen dat dit niet hoef.

Dus voeg nu wat extra water toe aan haar vlees invb de diaree.

Ik ben op internet al gaan zoeken voor haar voor iets natuurlijks om haar darmen te beschermen en haar te helpen met haar diaree. 

Dus elke tip is welkom als jullie iets weten.

Nu had ik iets gelezen over een wortel papje wat je dan door het eten moet doen. Dat zou een beschermlaag geven en de slechte bacteriën de kans niet kunnen geven zich aan de darmwand te nestelen.

Is hier iemand bekend mee?

Verder speelt en eet ze heel goed haar temp blijft netjes tussen de 38.2 en 38.4

Telkens als haar aan kijk in haar mooie vuur oogjes dan komt mijn angst omhoog het verdriet en de boosheid en vraag ik me af WAAROM moet mijn soulmate mijn meisje dit overkomen?

Ik kan niet met letters of woorden uitdrukken hoe vreselijk pijn dit bij mij doet.

Altijd kan ik sterk zijn maar nu ben ik een groot wrak en raap me telkens bij elkaar want ik moet sterk zijn voor Angel ze voelt mij zo goed aan.

Vandaag al de voorzorg maatregelen genomen in huis en buiten. Voor aankomende dinsdag als ze der chemo infuus gaat krijgen.

Bij deze behandeling mag Ze dan 3 dagen niet bij Ace in de buurt komen.omdat Ace nog een pup is en vatbaar.

Want ze mogen elkaar dan niet likken of uit de zelfde water bak drinken. De chemotherapie wordt uitgescheiden via urine, speeksel, stoelgang en braaksel. Dus ik wil het zekere voor onzekere.

Angel doet nooit niets op de plaats maar goed nu weet je het even niet natuurlijk.

Dus alles alvast in orde gemaakt en gehaald

Flessen Detol in huis gehaald .

Doekjes, extra sponsjes voor de eetbakken. Andere kleden voor over haar mand.

Extra vlees in huis gehaald voor de hondjes dat ik zeker de eerste dagen niet bij Angel weg hoef.

En lieve mensen super bedankt voor al het delen van Angel haar donatie pagina.

Telkens als ik even ga kijken krijg ik tranen die over mijn wangen rollen.

Wat zijn er toch veel lieve mensen op de wereld die elkaar toch nog willen helpen En steunen.

We zijn er nog lang niet dus vraag ik blijf aub de donatie pagina delen voor Angel.

Update 2 van Angel

06-06-2025

De spuit met Oncaspar heeft zijn werk meer als goed gedaan en we hebben geen Prednison in hoeven zetten. Angel is niet ziek geworden. De klieren in knieholtes ,de klieren schouderbladen zijn geheel verdwenen de klieren tepels en onder de kaak nog heel licht voelbaar 

De oncoloog was heel erg tevreden. 

Over dit resultaat 😍

Wat is Angel toch een vechter zei ze🥰

Dit houd in dat we Dinsdag 10-06-2025 

Als de bloedplaatjes goed zijn🙏

We meteen gaan starten met chemotherapie infuus.

Dus pleas mensen🥰😍

Blijf mijn donatie pagina delen

Dat ik de behandelingen ook financieel door kan blijven zetten.🙏

https://www.facebook.com/share/16FdxaXeKN/

Je kan Angel ook volgen op deze Facebook pagina

In een eerdere update staat de link van Angel haar YouTube kanaal

Met vele mooie filmpjes 

1ste Update van Angel

Het is dadelijk een heel boek wat ik met elke update schrijf. Maar Het is voor mij tevens een verwerkingsproces 

2juni 2025

Besproken met de oncoloog wat het beste resultaat zal gaan geven en wat Angel zou aankunnen.

MET DUIDELIJKE AFSPRAAK DAT WIJ NAUW SAMEN GAAN WERKEN MET HET TEAM VAN VERSCHILLENDE ARTSEN EN ONCOLOOG MET OOG OP ANGEL.

WE GAAN ANGEL HEEL GOED IN DE GATEN HOUDEN.

WORDT ZE ZIEK...ZWAK...KRIJGT ZE PIJN...DAN STOPT DEZE BEHANDELING EN GAAN WE HEM AANPASSEN.

ALLES MET OOG OP ANGEL DAT HET VOOR HAAR GOED BLIJFT GAAN.

IK WIL NIET DAT ANGEL GAAT LIJDEN!!!!

DAT VERDIENT ZE NIET.

DESNOODS ZAL IK DE KEUZE MOETEN GAAN MAKEN.😭 ALS DIT ALLES HET GEVAL IS.

Maandag 2juni 2025

We starten de behandeling met het 1ste medicijn

De behandeling gaat bestaan uit verschillende medicijnen,dit heeft de meeste slagingskans.

 Het is wel een hele heftige behandeling.

Maar we gaan ervoor. 

We zijn goed voorbereid en we mogen 24 uur per dag contact opnemen met vragen of als er iets is. En dat geeft mij een rustig gevoel.

Ik weet Angel en ik kunnen dit aan en ik ga er voor 100% met het welzijn van Angel tegen knokken samen met haar.

Meer dan 95% van de honden heeft geen of slechts geringe bijwerkingen van de chemotherapie die Angel gaat doorstaan 6 maanden lang.

De oncoloog heeft de 1ste injectie gegeven via de spier op de rug van Angel met het middel 

Oncaspar

Dit middel wordt via een injectie in de spier toegediend. Dit middel is een enzym dat de groei van tumorcellen remt, maar gezonde cellen niet aantast. Mede hierdoor kent het middel weinig bijwerkingen. Het is dan ook geen chemotherapeuticum, werkt relatief snel en remt effectief de groei van de lymfeknopen. 

Nu hopen dat het aan gaat slaan deze 1ste stap van onze lange trein reis.

Angel doet het echt heel erg goed ze leeft geheel op speelt drinkt goed en eet heel erg goed. Het leven en doorzettingsvermogen in haar mooie licht bruine ogen begint weer terug te komen.

De vraag zal ik haar gewoon de porties geven als normaal? kwam even door mijn gedachten heen.

Want ze mag niet dik worden dat geeft dan weer andere problemen met zich mee.

Maar ze moet ook goed voorbereid zijn op de infuus met chemotherapie die gaat komen. Dus mijn gedachten en gevoel zijn het niet samen eens.

Dus ik bel gewoon mijn team op en stel deze vraag aan hun

Het antwoord was:

Als ik merk dat Angel meer honger heeft. Gewoon lekker meer gaan geven. Want door dit hele traject en al de medicijnen is de kans er wel dat ze gewichtsverlies gaan krijgen.

Oké Dus mijn gevoel was juist om dit toch wel te gaan doen.

Dinsdag begon ik dus dan ook te merken dat Angel meer behoeften had aan eten.

Dus de porties van 2x per dag werden er 3

Hier doet ze het super op.

Ze speelt eet en drinkt goed.

Haar ogen zijn lekker helder

Staart lekker omhoog.

En slaapt weer relax in haar mand of bank zoals voorheen.

Lekkere wandeling gemaakt met haar alleen zonder Ace.

Ik hou haar elke sec van de dag in de gaten. Wil haar niet alleen laten dus ga ook niet zonder haar de deur uit om naar winkel te gaan of er moet iemand bij haar zijn.

Ik Slaap heel erg slecht met Angel in mijn armen,ik laat haar geen moment los in bed. En ik merk dat ze dit ook niet wil. Want draai ik me even komt me meisje meteen weer heel dicht tegen me aan liggen.

Elke dag en nacht huil ik en vraag ik me af waarom haar dit moet overkomen. Ik heb echt intens verdriet.

Vele mensen vinden het vies een hond in bed . Nou dit is ieder hun eigen mening. Angel slaap al van pup af aan bij mij en me man patrick. En ik vind het heerlijk om haar dicht bij me te hebben.

Woensdag ochtend half 5 maakt Angel me wakker door haar poot heel voorzichtig in me gezicht te duwen.

Ze hijgt en ik zie slijm uit haar mond komen.

Ik spring uit bed,schiet me crocs aan.

Loop snel naar beneden lijn Angel aan en hup naar buiten.

Ze moest een hoognodige grote behoeften doen

En deze zag er heel erg goed uit.

 Pffff dat was even schrikken voor me.

Maar ik merk ze is nog niet haar eigen. Haar ogen staan verdrietig Dus ik loop nog een rondje. 

En ze begint tot 2x toe te braken,puur gal met schuim. En wat haren van haar konijnem orensnack die avond ervoor.

Ze kijkt weer normaal en loopt zelf richting huis zoals ze altijd doet.

Bij thuiskomst toch maar even haar temp op nemen.

Deze was.38.7 

Meteen begint ze weer te draaien en mij recht aan te kijken.

Dus ik lijn haar weer aan en hup naar buiten.

Ze wist niet hoe snel ze moest lopen en doet weer haar behoefte. Deze keer heel dun met bloed.

Ze loopt weer een stukje en weer het zelfde dit tot 3x toe

Ik dacht neeeeeee dit ga je niet menen dat we nu al moeten gaan opgeven.

Of is het mss dat ik met de thermometer iets geraakt heb?

Ik ga bij thuiskomst toch meteen bellen naar het Team.

Vertel heel het verhaal en ze geven me aan dat ik in de middag mag komen met Angel.

De angst sloeg mij even toe het zal toch niet waar zijn hé.

Mijn moeder ging met mij en Angel mee naar het ziekenhuis is Waalwijk.

De arts en internist hebben Angel onderzocht.

De artsen vertelde in tussen tijd dat ze eigenlijk liever nog niet naast dit medicijn De prednison willen inzetten dit invb het immuunsysteem.

Want Angel is sterk dus willen ze zo houden.

En daar ben ik erg blij mee.

Wat mss het geval is

Omdat Angel zo GOED reageert op het medicijn Oncaspar en al haar klieren al meer als 70% geslonken zijn in 2 dagen tijd.

Dat haar alvleesklier ontstoken is geraakt door dit snelle proces.

Maar Angel heeft in de tussen tijd niet meer hoeven braken. Dus de prik voor misselijkheid hoeft niet.

Angel haar temp is ook goed 38.5

Ze geeft geen teken van pijn in buikstreek na nog wat meer onderzoeken en geen bloed ontlasting meer.

Kwam eruit dat de bacteriën in darm even wat verstoord zijn. Dus hebben we FortiFlora gekregen.

Die ik 1x per dag door Angel haar voer moet gaan doen.

De artsen vertelde mij en mijn moeder wat Angel voor een pracht hond is en zo lief. En vinden het geweldig om te zien hoe intens en sterk de band tussen Angel en mij is. Ze hebben al veel gezien maar dit met hand gebaren Angel op onderzoek tafel krijgen de bek openen zodat er ingekeken kan worden en hoe Angel mij telkens km bevestiging vraagt met haar ogen. Ze zien dat Angel mij 100% vertrouwd in alles.

De arts geeft aan dat dit een kleine bijwerkingen is van het medicijn wat even een piek heeft gehad bij haar maar er heerst onder de honden nu ook een erge virus met niet willen eten,braken,diaree

Dat ik dit in me achterhoofd moet houden. 

Ze vind het geweldig hoe goed Angel reageerd op het medicijn.

Knuffelt Angel nog even en geeft Angel wat gezonde snoepjes.

We mochten weer lekker naar huis en ik mocht gewoon bellen als er wat was . Ze riep nog na Je weet het 24 uur per dag staan we klaar voor jou en Angel.

Ik geef aan dat ik hier erg dankbaar voor ben.

Mijn moeder en ik liepen met Angel samen naar de balie om af te gaan rekenen.

De assistente kwam eerst achter de balie vandaan om Angel een knuffel te geven en ja hoor ook wat snoepjes.

En ze vertelde me zachtjes omdat er mensen in wachtkamer aanwezig waren.

Dit consult hoef je niet te betalen dit krijg je van de arts alleen het medicijn.

Wat lief dit!!!!!

Bij thuiskomst was Angel weer de oude ze wilde weer eten en drinken en zelfs met Ace spelen.

Mijn moeder had een haring gekocht voor haar en een visje. Wat ze heerlijk heeft oplopen smullen met me moeder samen.

Haar ontlasting bleef goed en heeft niet meer hoeven braken, en haar temp was perfect.

Dit deed me heel goed.

De nacht is het zelfde gegaan als de andere nachten. Lekker rustig relax in mijn armen met haar kop op me borstkast geslapen.

donderdag.

Ik stond met zoon lief mee op om half 5

Angel lag nog heerlijk onder het dekbed met haar hoofd op patrick zijn kussen. 

Lekker rustig te slapen.

Ace lag nog heerlijk in zijn benche te slapen.

Na 2 uurtjes hoorde ik Angel haar nageltjes tikken boven over het zeil en heel langzaam kwam ze de trap af.

Met nog lekkere slaap oogjes en een glimlach kwam ze mij goedemorgen begroeten en daarna tussen de tralies van de benche door Ace.

Ze kroop weer lekker haar mand in om verder te slapen.

Ze lag er heerlijk relax bij.

Na 2 uurtjes werdt ze wakker en zijn we met 3 even heerlijk gaan wandelen.

Haar ontlasting was erg dun maar ze hadden me dat verteld.

Ze heeft heerlijk lopen spelen met Ace lopen rennen rollen en snuffelen.

Goed gegeten 

Temp netjes 38.1

Voor nu lekker rusten op de bank heerlijk relax

Ace in kennel en die is zo blij als Angel even buiten op de plaats komt spelen. Je kan zien dat hij haar mist,ze waren eerst de gehele dag buitenom rust moment samen.

Ik ben blij dat Angel nog dingen van haar over kan brengen naar Ace en je merkt Ace pikt dit ook echt op. Een stukje opvoeding van Angel wat er in Ace zit.

Angel was altijd al aan mijn zeiden .

Waar ik ook heen ging,boven de was doen dan ging ze mee,naar de wc ze bleef bij de deur zitten,koken stond ze mee in de keuken etc etcetera

Maar nu kijkt ze me telkens aan Net of ze wil zeggen we knokken samen hé vrouwke (tuurlijk vul ik dat zelf in)

Natuurlijk weet ze niet wat voor vreselijke ziekte ze bij haar heeft. Maar ze weet dondersgoed dat er iets niet goed is in haar lichaam.

Gelukkig is ze niet ziek van de prik.

En doet ze het super goed

De klieren zijn bijna geheel geslonken

Dus de prik en haar lichaam doen hun werk goed

We zijn er nog lang niet.

Maar ik ben blij en gelukkig dat deze stap al goed doorlopen is

Benieuwd wat de oncoloog mij morgen gaat vertellen wanneer de volgende stap gaat komen.

Voor nu ïs er al bijna 1 week voorbij die goed gegaan is en volgens verwachtingen.

Nogmaals iedereen die mijn donatie pagina en een donatie heeft gedaan super bedankt.

Dit betekent heel erg veel voor ons en geeft me kracht tranen en geluk dat er nog zoveel lieve mensen zijn die dit doen en hun hart op de juiste plek hebben voor de dieren.

https://www.youtube.com/@lifeofamstaffangel9137

Dit is ons YouTube kanaal

Zo kun je angel ook volgen en haar avonturen beleven.

Zien en voelen waarom ze zoveel voor mij betekend en voor meerdere mensen om ons heen.

Daar kan je vele filmpjes van Angel zien

Mijn meisje

😭😭😭

Ik wil iedereen nu al bedanken die een donatie  hebben gedaan.

Dit is gewoon overweldigend 🥰

Wat ben ik jullie dankbaar😘

Met heel mijn hart en ziel wil ik jullie bedanken voor deze hulp voor Angel 💯

En voor iedereen die mijn donatie pagina gedeelt heeft dank je wel dit helpt Angel om een grotere cirkel te bereiken

Vanavond ga ik een update van Angel toevoegen