Mijn naam is Jamal Hadra (47 jaar).

Ooit had ik een eigen bedrijf en stond ik bekend als iemand die goed was voor mensen. Ik dacht mee, hielp anderen en gaf vertrouwen.

Wat veel mensen niet weten, is dat ik al op jonge leeftijd psychisch beschadigd ben geraakt. Vanaf mijn tiende levensjaar werd ik naar een kindertehuis gestuurd  destijds heette dat BJ Ter Gouwe in Gouda. In die periode heb ik misbruik meegemaakt. Die ervaringen hebben diepe sporen nagelaten en mij kwetsbaar gemaakt. Vanuit die geschiedenis heb ik later ook een Wajong-uitkering gehad.

Zij wist dat ik psychisch kwetsbaar was. Ze kende mijn verleden, mijn geschiedenis en mijn worstelingen. Dat maakt wat er later is gebeurd des te pijnlijker en ingrijpender.

Ik viel voor de charme van iemand die later mijn leven langzaam maar volledig heeft afgebroken. Wat begon als liefde, veranderde in een relatie waarin narcistisch gedrag centraal stond. Manipulatie, vernedering en emotionele mishandeling werden normaal. Mijn grenzen verdwenen stukje bij beetje, tot ik mezelf nauwelijks nog herkende.

Er waren momenten waarin ik zelf nog geen eigen woning had en bij haar verbleef. Ik sliep op de bank, terwijl zij mannen meenam en seks had in de kamer ernaast. Dat was voor haar een kick. De schaamte en vernedering waren ondraaglijk. En toch bleef ik haar vergeven  niet uit kracht, maar omdat ik mezelf volledig was kwijtgeraakt en dacht dat liefde betekende dat je alles verdraagt.

Wanneer ik haar probeerde aan te spreken op wat zij mij aandeed, werd alles ontkend.

“Je bent gek.”

“Ik weet niet waar je het over hebt.”

Die woorden deden misschien nog meer pijn dan haar daden. Ze haalden mijn werkelijkheid onderuit. Ik begon te twijfelen aan mijn herinneringen, mijn gevoel, aan mezelf. Dit is wat gaslighting met je doet: je raakt het vertrouwen in je eigen verstand kwijt.

Wat mij misschien nog het meest verwart en breekt, is dit:

ik weet soms gewoon niet meer wat ik moet doen of denken. Hoe kan het dat het met haar ogenschijnlijk goed gaat, terwijl ik achterblijf met de gevolgen van alles wat zij mij heeft aangedaan? Het voelt onrechtvaardig en onbegrijpelijk.

En hoe pijnlijk het ook is om te zeggen: ondanks alles draag ik nog steeds gevoelens voor haar met me mee. Dat maakt me boos en hard naar mezelf. Ik heb mezelf vaak afgevraagd of er iets mis met mij is. Of ik zwak ben. Of ik geen echte man ben, omdat ik bleef hopen, bleef vergeven en bleef geloven dat liefde zou veranderen wat mij kapotmaakte.

Die innerlijke strijd  tussen liefde, schaamte, schuld en zelfafwijzing  put mij dagelijks uit. Mijn hoofd kent nauwelijks nog rust.

Het enige wat ik ooit heb gewild, was één simpel woord: sorry.

Geen uitleg. Geen discussie. Alleen erkenning. Dat ene woord had mij zoveel rust kunnen geven. Maar zelfs dat werd mij geweigerd.

De woorden die zij later tegen mij zei, hebben mij diep gebroken:

“Wat ben jij voor een man dat je je vrouw vergeeft terwijl ze vreemdgaat?”

Op dat moment voelde ik me klein, onmannelijk en waardeloos. En hoe pijnlijk het ook is om toe te geven: ik begon haar te geloven. Mijn zelfrespect verdween volledig.

Ik raakte zo diep in de put dat ik suïcidaal werd. Het leven voelde leeg en uitzichtloos. Tot op de dag van vandaag slik ik dagelijks diazepam om de angst en spanning te kunnen verdragen. Mede door alles wat is gebeurd, moest ik opnieuw terugvallen op een Wajong-uitkering. Dat voelt als falen, terwijl ik weet dat het het gevolg is van langdurig emotioneel misbruik.

Alsof de emotionele schade nog niet genoeg was, werd ik ook financieel volledig leeggezogen. Schulden en abonnementen werden op mijn naam gezet en niet betaald. Hierdoor heb ik geen auto meer en leef ik met constante financiële stress.

Ik heb inmiddels een woning gekregen, maar die staat al sinds mei leeg. De €5.200 aan inrichtingskosten die ik via de gemeente ontving, liet ik door haar beheren. Zij zou meubels kopen en alles regelen. Het bleek gelogen. Het geld is verdwenen. Ik ben achtergebleven met een schuld van €5.200, bovenop €5.000 bij de deurwaarder en een huurachterstand die door haar toedoen is ontstaan.

De situatie is nu acuut.

Als ik binnen enkele weken de huurachterstand en de noodzakelijke kosten voor mijn woning niet kan betalen, dreig ik mijn woning te verliezen. Dat zou betekenen dat ik opnieuw dakloos raak. Die gedachte alleen al zorgt voor enorme angst en paniek.

Wat mij misschien nog het meest breekt, is mijn rol als vader. Ik heb vier kinderen uit een eerder huwelijk. Ik mocht hen niet eens openlijk zeggen dat ik van hen hield. Om conflicten te vermijden hield ik stiekem contact met hen. Als ik daar nu bij stilsta, doet dat ondraaglijk veel pijn. De schaamte en het schuldgevoel draag ik elke dag met me mee.

Ik ben fysiek en mentaal uitgeput. Ik voel me vaak zwak. Maar diep vanbinnen is er nog een verlangen om te leven. Om weer mens te zijn. Voor mezelf. Voor mijn kinderen. Om ooit weer met waardigheid vooruit te kunnen kijken.

Met deze inzamelingsactie vraag ik niet om luxe.

Ik vraag om ademruimte.

Om hulp bij het aflossen van schulden.

Om mijn woning te kunnen behouden en bewoonbaar te maken.

Om een minimale basis om opnieuw te beginnen.

Om rust in mijn hoofd en de kans om mezelf langzaam terug te vinden.

Elke vorm van steun betekent voor mij meer dan geld.

Het betekent erkenning.

Het betekent dat mijn verhaal wordt gezien.

Dank je wel dat je de tijd neemt om dit te lezen en mij helpt om weer op te staan.