Mijn lieve vrouw Sandra en moeder van 2 kinderen is de liefste van de wereld.

Ze heeft zoveel pech gehad met haar lichaam maar nimmer geklaagd.

Ruim 16 jaar vrijwilliger geweest bij de jeugd en hielp iedereen. 

Helaas is dit niet meer mogelijk. 

We hadden een droom om in de uitvaart te werken maar ook dat viel in duigen.

Ze heeft zoveel geleden maar nu moeten ze leven met een tijdbom.

Als klein kind is ze aangereden door een dronkenautomobilist.

Hierbij verbrijzeld ze haar bovenbeen.

Na maanden herstel kon ze weer kind zijn.

Toen ze 18 was kreeg ze fibromyalgie en PDS.

In 2003 was San zwanger van een tweeling maar helaas verloor ze 1 in haar buik.

In 2008 werd ze wederom aangereden op de fiets en liep diverse botbreuken, schedelbasis fractuur en depressie hierdoor.

Ondanks bleef ze zich inzetten met alle pijn en minder mobiel. 

De ellende begon dat ze steeds hoofdpijn had en dingen vergat.

Huisarts gaf aan dat het tussen haar oren zat maar later bleek het anders te zijn.

Ze kwamen erachter dat ze wittenhersenstof afwijking in haar hersenen had.

Dit veroorzaakte de vergeten-achtigheid en lichamelijke beperkingen.

Echter ging ze door maar was vaak somber waardoor ze medicatie kreeg voor depressie. 

In 2020 kreeg ze kortsluiting in de hersenen waardoor haar rechterzijde niet meer goed functioneerde maar wederom niet opgeven.

In 2022 werd ze niet goed en meteen naar het ziekenhuis. 

Daar bleek haar suiker op 30 te zitten en had ze blijkbaar diabetes. 

Nooit geweten en ook hier weer doorgaan.

Op de dag van vandaag nog steeds géén suiker onder controle. 

Opgeven nee hoor doorgaan want zo is mijn vrouw.

Eind 2023 begon de emotionele rollercoaster. 

Haar paps kreeg een hersenbloeding in de kleine hersenkamer.

Een man die ook nooit opgaf en waar iedereen naar opkeek. 

Begin 2024 is haar paps van ons heen gegaan. 

De artsen gaven aan dat het misschien verstandig was om het ook bij haar na te kijken of ze dezelfde vaten afwijkingen had.

Echter wilde ze dat niet want dan leef je in angst.

In november 2024 sloeg het noodlot toe.

Huilen, schreeuwen en paniek.

Sandra schreeuwde het uit van de pijn in haar onderbeen.

De onmacht sloeg bij ons toe want zo kende we San niet.

Altijd sterke vrouw en nu opgerold op de grond. 

Wachten op de ambulance en haar been werd geel.

Geen goed teken want dat was voor ons een bekende kleur.

Met hoge spoed naar het ziekenhuis en doorgestuurd naar een ander ziekenhuis. 

San had al voorgenomen dat ze haar onderbeen zou verliezen. 

Echter in de tussentijd 2 kleine hersenbloedingen.

Hups naar de operatiekamer. 

San haar hart had het zwaar en stopte ermee maar de artsen kregen haar terug.

Ruim 6 uur operatie telefoontje van het ziekenhuis. 

San ligt op de IC en we hebben haar been op dit moment kunnen redden.

Ze hadden 7 bloedproppen verwijderd en omdat ze pas 53 was hebben ze er alles aangedaan om haar been te redden maar wat de toekomst brengt weten we niet.

Waar komen de bloedproppen vandaan? 

Onderzoeken gehad maar niet kunnen vinden maar denken door de suiker maar niks is zeker want haar nieren en lever zijn ook beschadigd. 

Wanneer ze dit weer krijgt durven de artsen niet te zeggen maar rekening houden dat ze het weer krijgt is zeker. 

Nu revalideren omdat haar kuit eruit was gehaald en weer teruggeplaatst. 

Pijn zal niet minder worden.

Rouwen dat je nooit meer de oude word aldus de artsen en wennen aan je nieuwe ik.

Dat is ontzettend moeilijk voor haar want niets meer kunnen wat je altijd deed.

Afhankelijk zijn van anderen en accepteren dat je nu met de dag moet leven door pijn en angst is zwaar voor haar.

Doordat wij niet de financiële middelen hebben om voor San te laten genieten in het leven en haar een beetje onafhankelijk te maken doe ik een oproep aan u.

Elke dag is er één omdat ergens een tijdbom kan inslaan. 

Al jaren zijn we niet weggeweest en dat gun ik haar graag.

Een paar daagjes weg voor rust en andere omgeving zou haar goed doen.

Haar bewegingsvrijheid met zo'n brommobiel zou haar goed doen en zonder anderen te vragen naar haa mams of dokter te gaan zou vrijheid voor haar zijn. 

Bepaalde aanpassingen in huis voor haar waar ze zich niet voor hoeft te schamen zou haar helpen.

San is géén vrager en een binnenvetter dus vraag ik hier om hulp.

Alle beetjes helpen om San te laten genieten zelfstandig te zijn ook al is het maar een beetje.