We zitten middenin een proces bij de rechtbank Rotterdam. Onze middelen via de rechtsbijstandsverzekering zijn bijna op. Het verhaal is opgetekend in een artikel.
Het is bijna 5 december 2024; een jaar na de zelfmoordpoging van mijn partner. Gered door de politie; op het nippertje. Ik voelde dat er nood was en nam de afslag voordat ik naar mijn werk ging, maar de politie en ambulance stonden al voor de deur van ons huis. Hoe kan een mens zo diep gaan en niet meer beseffen dat 'Life a precious gift' is. De deur was open gebroken door de politie. Ze hadden de noodkreten al weken lang genegeerd; ook de vrienden en familie waren er niet meer. Een leven in dit land is niet zoveel waard. Om in de geest van QUEEN te blijven: 'Who wants to live forever?'
Dit artikel schrijf ik met schroom, omdat ik nog last heb van een taboe, maar ik schrijf het toch om aan te tonen dat het hele zorgsysteem in dit land helemaal niet werkt voor mensen die alleen nog een uitweg zien in zelfdoding. De oorzaken passen vaak niet in een protocol en dan calculeren ze liever in om iemand los te laten en dood te laten gaan. Vanwege AVG en privacy kies ik er voor om geen namen te noemen. [J.G. Lammers - 5 december 2024]
De ouders van mijn partner waren al een half jaar verdwenen. Vader bleek altijd pedoseksueel te zijn geweest en moeder was in 1975 geëmigreerd uit Suriname en liep gevaar om wederom uitgehuwelijkt te worden. Ze moest vluchten uit Friesland waar de familie met ruim 10 kinderen [+ hun kinderen] waren gebracht; door de Nederlandse regering. Ze vluchtte voor nieuwe Hindoestaanse weduwnaars naar Amsterdam. Ze koos spoedig voor een witte man en daar had de Hindoestaanse familie moeite mee. Ze had al een jongetje uit Suriname en hoorde destijds gewoon met een Hindoestaan te trouwen. Aangezien hij bevriend was met één van de broers, werd het gedoogd. In 1978 kreeg ze met hem haar tweede kind [deel van een tweeling] en in 1981 haar derde kind [wederom deel van een tweeling].
In 1989 sloeg het noodlot toe in het dorpje in Zuid-Holland waar ze woonden. De oom sneedt zijn keel door en overleefde het dus niet. Oma vond haar dode zoon toen ze de wekelijkse schoonmaak kwam doen en hij werd besloten begraven zonder dat de kinderen er bij mochten zijn. Zij moesten gewoon naar school en zagen tegenover de school de kist in het dorp over straat gaan. De oom was zeer geliefd, succesvol accountant en single. Hij verwende zijn neef en zijn nichtje door met hen naar de winkel te gaan waar ze iets mochten uitzoeken. Hij was meer een vader voor hen dan hun eigen vader. Ze wisten toen nog niet waarom dat zo was.
Het jongetje uit Suriname werd een 'enfant terrible'. Hij was beschadigd en mogelijk onthecht en deed alles wat God verboden had. Alcohol, drugs, geweld en hij kreeg op zeer jonge leeftijd zijn eerste kind al. Hij werd als puber regelmatig uit huis geplaatst, maar kwam elke keer weer terug. Hij kon het niet verkroppen dat hij een halfbroertje en halfzusje had waar hij rekening mee moest houden. Na zijn eerste kind volgden er nog 3 waarbij er sprake was van verwaarlozing waar het hele gezin voor werd ingeschakeld en twijfel of al die kinderen wel van de halfbroer zijn. Kattenpis in de kinderbedjes, viezigheid op de gegeven bank in een week, agressie voor zijn halfzus die tegen de muur werd gezet door hem. Er leek geen einde aan te komen. Iedereen moest komen oppassen en boodschappen werden voor hen gekocht, omdat er geen geld was.
Mijn partner had in al die chaos van dit 'samengesteld gezin' een plan gemaakt: verpleegkundige op de O.K. worden [anesthesie-medewerker] en acupuncturist. Toen hij 17 jaar was met zijn MAVO-diploma uit Lekkerkerk op zak kan hij eindelijk vluchten naar Rotterdam waar hij opbloeide. Er was wel een probleem, want hij wist niet hoe hij uit de kast moest komen als homoseksueel. We hebben het dan over 1995. De Hindoestaanse familie voelt soms als een sekte, dus hij was bang dat hij verstoten zou worden. Zijn moeder stond het niet toe, maar hij werd niet meer voor vol aangezien toen iedereen te horen kreeg dat hij geen vriendin, maar een vriend zocht en ook kreeg omdat hij gezegend was met de schoonheid van zijn moeder. Het ergste is nog dat zijn vader twee weken op zolder ging zitten toen hij hoorde dat zijn zoon homo is en hem compleet negeerde. Hij wist toen nog niet waarom hij dat deed. Iedereen vond het raar, maar het werd ter kennisgeving aangenomen.
Jeugdzorg en maatschappelijk werk waren wel eens in dit beschadigde gezin geweest, maar dat kreeg vanzelfsprekend geen gevolg. Dit gezin was mislukt en er viel kennelijk geen eer aan te behalen. Oma en opa waren na de zelfdoding van hun zoon ontroostbaar. Zij kreeg kanker en overleed eigenlijk door verdriet. Mijn partner was erg gek met haar en dat was wederzijds. Ze ging met hem in Gouda zijn eerste Tarot-kaarten kopen en elke week kwam hij aan om 'Twee voor Twaalf' te komen kijken. Hij was dan ook verbijsterd dat zijn vader na het overlijden van oma opeens op de dag van de begrafenis vertelde dat hij door zijn moeder seksueel misbruikt was; evenals zijn broer die zijn keel had doorgesneden. Dat was wel een hele vreemde bekentenis, want ze was net overleden. De timing was schokkend toen hij zei: 'Ik ben blij dat ze dood is.' Waarom had hij dat nooit eerder gezegd? Mijn partner wist toen nog niet hoe de context was en waarom hij de schuld bij haar wilde leggen.
Zijn zusje trouwde ook, zodat ze kon vluchten en het gezin verhuisde naar Capelle a.d. IJssel. Kan dat goed gaan? Nee, dat ging het niet. Halfbroer ging scheiden na zijn verhuizing naar Lelystad en ging met zijn nieuwe vriendin wonen in Ierland en liet zijn 4 jonge dochters achter. In 2019 ging ook dat mis na een verhuizing naar Malaga - met veel geweld en zelfmoorddreigingen - en hij trouwde met een nieuwe miljonairsvrouw in Noord-Ierland waar hij nu gelukkig mee is en inmiddels ook nog in Thailand woont. Zijn zusje ging na haar vlucht ook scheiden van haar man - na geboorte van haar zoontjes - en begon een langdurige relatie met een spannende man waar ze nu nog mee is. De drie kinderen zitten allen in een langdurige relatie met de nodige struggles en uitdagingen. De missie is na veel relatiebreuken geslaagd. Vader en moeder bleven bij elkaar. De kinderen begrepen toen nog niet waarom ze dat deden. Zij zat gevangen in een kooi en hebben haar willen bevrijden, maar ze bleef op haar stokje zitten terwijl de vogelkooi open was gezet in 2019. Als ze wilde scheiden, dreigde hij met zelfdoding en dat kon ze niet aan. Ze bleef bij hem en verbrak het contact met haar dochter en zoon.
In mei 2018 ontmoette ik mijn partner en ik zag een beschadigd en mooi mens. Liefde op het eerste gezicht; dat wel. Kennis maken met de schoonouders zoals het hoort. Met een strak gesneden overhemd werd ik gepresenteerd. Moeder zei in het Hindoestaans: 'Deze moet je houden.' en vader deed een kruisverhoor waar ik allemaal op de wereld was geweest. Op de terugweg vroeg ik aan hem wat die vader mankeerde. Was hij autististisch, was hij gewoon gestoord, was hij een leugenaar? Mijn partner vertelde mij dat hij altijd zo is geweest. Een man die niet te vertrouwen is en waar je geen band mee kan opbouwen. Schoonmoeder leek warm, maar bleek ruim een jaar in een psychiatrische inrichting te hebben gezeten. De familiegeheimen kwamen met horten en stoten er uit in de jaren die volgden. Elke keer weer een stukje, omdat het te erg was en om je voor te schamen. Moet je je schamen voor seksueel misbruik en mishandeling als slachtoffer? Zo schijnt het wel in je brein en in je hart te werken. Gewoon net doen alsof het niet zo is. Zeg me dat het niet waar is. Geen lied kan kan de pijn verwoorden wat je voelt; het is te pijnlijk. Mijn partner ging vanaf 2021 tot 2023 nog in gesprek met zijn moeder, maar zijn vader had er geen zin in. In de zomer verbrak hij wederom het contact; het was te pijnlijk en te verdrietig.
Moeder kreeg in juni 2019 ernstige hartkwalen. Ze moest gedotterd worden en overleefde het ternauwernood. Tijdens haar herstel thuis in een ziekenhuisbed biechtte ze haar dochter op dat haar vader pedoseksueel was en dat ze dit haar hele huwelijk heeft geweten. Zijn zusje verbrak het contact, haalde haar zoontjes van school die hij bracht en haalde en moeder baalde dat ze niet naar het concert van haar geliefde Marco Borsato kon in de Kuip. De ex van zijn zusje geloofde eerst niet dat hij opgewonden wordt van jonge jongetjes. Hij had wel veel blootfoto's in zijn laptop gezien, maar had niet gedacht dat zijn schoonvader dat met verkeerde bedoelingen er op had staan. Als je het bij de zedenpolitie meldt, doen ze er verder niets mee, dus beter om het te verdoezelen. Na ons zomerse huwelijk op het strand van Castricum waar moeder haar zoon weg gaf aan mij, hoorden we in oktober 2019 eindelijk dat vader een orgasme had gekregen over zijn stiefzoon, erecties had bij zijn kleinzonen en ook van zijn zoon [mijn partner] kon hij niet afblijven. Het causale verband tussen seksueel misbruik en mishandeling is inmiddels aangetoond bij de rechtbank [aug. 2024] en het getuigenverhoor vindt ergens in 2025 plaats. Zijn halfbroer is alcoholist en ook zijn zusje houdt van de drank. Zelf heeft hij zijn beschadigingen met name opgelost door te kiezen voor foute vriendjes en spirituele vriendschappen die hem allemaal hebben bedrogen. Hij heeft afscheid genomen van zijn oude leven en hij heeft een tweede leven gekregen.
Mijn vader maakte in 2008 een einde aan zijn leven na 2 jaar depressie, de beste collega van mijn [ex]vrouw deed het door ophanging in Oisterwijk in 2015. De dochter van een goede vriend deed het voor de trein; niet veel later toen ze 15 jaar was. Mijn opa deed het toen de boerderij niet levensvatbaar bleek en werd door mijn vader net op tijd gered. Mijn partner deed het op 5 december 2023. Moet je iemand willen redden als hij het leven los wil laten? Ik heb er het afgelopen jaar vaak over nagedacht. Had ik hem niet moeten redden? Ik had de crematie al in mijn hoofd bedacht en georganiseerd. Wanneer moet je een dierbare los laten? Ik weet het antwoord niet en volg mijn intuïtie.
Vanaf december 2023 kwam ik in het 'zorg-landschap' terecht. Deze zorg is er dus gewoon niet. GGZ is gesloten met hele lange wachtlijsten [nog steeds niet aan de beurt], het wijkteam is geschrokken en kan vervolgens niets, gemeente doet niets voor ZZP-ers, huisartsen werken met een tijdklok, ziekenhuis is er om iemand snel te ontslaan en hoge facturen na te sturen, zelfmoordhulporganisaties hebben complexe procedures en familie en vrienden haken natuurlijk als eerste af. Een succesvolle vriend als therapeut is tenslotte handiger dan een weerloze vriend in nood die zelfs geen acupuncturist meer kon zijn voor cliënten die dachten dat ze vrienden waren van mijn partner. Hij heeft in het afgelopen jaar nog meerdere malen zelfmoord willen plegen als hij dacht dat hij mij kwijt zou raken. Zijn moeder woonde tijdens de suïcide in Suriname in haar tweede huis. Eerst vond ze het verdrietig en wilde komen. Niet snel er na verbrak ze het contact en mocht ze niet komen naar Nederland. De aap kwam uit de mouw; vader had zijn zoon en dochter willen onterven en had zijn vrouw daar niets over gezegd. 10 maanden later bleek het niet bij een notaris, maar op een vodje papier geregeld te zijn met halfbroer. Vader had getekend voor moeder met zijn eigen handtekening nota bene. Liegen is zijn tweede natuur geworden en hij weet niet meer wat de waarheid is.
In februari 2024 ging mijn partner met een advocaat-brief naar Paramaribo. Hij wilde het zelf gaan brengen ondanks herstel van een klaplong, geheugenverlies, twee gebroken ribben en een helende wond aan zijn pols. Via rechtsbijstand heeft hij budget gekregen van maximaal 7500 euro. Hij heeft ook crowdfunding gekregen om te overleven toen geen enkele instantie hem wilde helpen. Het was een fulltime job als mantelzorger en als bewindvoerder, maar ik deed het met liefde. Hij kreeg een prachtige brief van koningin Maxima die haar zus ook heeft moeten los laten. Dat heeft hem heel goed gedaan.
In maart 2024 was hij afgedankt door het ziekenhuis waar hij 5 jaar had gewerkt. Hij was voor gek en ontoerekeningsvatbaar verklaard door dat ziekenhuis. Hij ging ergens anders werken en we gingen verhuizen naar Noord-Holland. Het huis werd snel verkocht met flinke overwaarde en de toekomst werd weer wat zonniger aan het strand met onze hond die we als een kind aan het opvoeden zijn. Zijn moedertje was opnieuw verdwenen en hij wist niet hoe hij moest rouwen om dit verlies.
Op 3 oktober 2024 kwam de uitspraak van de rechtbank Rotterdam. Het gezin moet per gezinslid zich onderwerpen aan een getuigenverhoor. Het verweer van vader is afgewezen; ze komen er niet onderuit. Op 10 oktober 2024 werd mijn partner gebeld door een nicht. Moeder had een fors hartinfarct gehad; een tweede dotterpoging was mislukt. Via de nicht werden haar zoon en dochter geroepen om naar het ziekenhuis te komen. Rond 23.00 uur waren we er dan eindelijk; de mooiste nacht achteraf. In de ochtend kwamen tientallen familieleden die mijn partner en zijn zusje negeerden, bedreigden, wegjaagden, schoffeerden en intimideerden. Op zaterdag waren er twee beveiligers nodig om deze familie in toom te houden.
Geen hulp van Centrum Seksueel Geweld, geen hulp van Veilig Thuis, geen hulp van het Wijkteam, geen hulp van huisartsen, geen hulp van GGZ, geen hulp van het UWV, geen hulp van een verhuurder praktijk. Alleen de belastingdienst was behulpzaam! Het ergste was nog wel dat hij geen hulp kreeg van zijn moeder. Zij zat als een koningin op de veranda van haar tweede huis in Suriname en negeerde hem toen mijn partner buiten het hek stond. Ze liet hem staan en vluchtte haar huis in. Vader bleef gewoon zitten op de veranda en deed net alsof hij lucht was. Hij had zijn zoon [en dochter] tenslotte al onterfd; voor hem zijn ze al lang dood.
Op 15 oktober 2024 overleed moeder zonder dat haar kinderen er bij mochten zijn van deze vader. Hij wilde niet dat ze op de uitvaart kwamen en hij heeft zijn kinderen ook niet op de rouwkaart gezet. De rechter deed op ons verzoek op 21 oktober 2024 uitspraak dat iedereen gewoon naar de uitvaart mocht komen en dat deze uitvaart best christelijk mocht zijn. Mijn partner had op zaterdagmiddag nog een Pandiet-herdenking op verzoek van zijn moeder georganiseerd. Nota bene met de hele Hindoestaanse familie er bij; het was een mooie herdenking. Op 13 oktober 2024 op de vroege zondagochtend was hij voor het laatst bij haar; alleen. Om haar te wassen en te verzorgen zoals een goede zoon als verpleegkundige kan en om nog even rustig met haar te kunnen praten.
Mijn partner weet niet hoe hij moet rouwen, maar hij was wel vasthoudend dat hij zijn moedertje wilde verzorgen in haar laatste dagen. Hij was het sandwichkind terwijl hij juist de brave zoon was geweest voor haar. Slim, goed opgeleid, welbespraakt en altijd beschikbaar voor medische adviezen. Jarenlang heeft hij dat voor haar gedaan, maar hij werd toch afgedankt als een stuk vuil alsof hij niet meer mocht bestaan. Zijn oma, opa en oom heeft hij al moeten verliezen. Alleen bij zijn opa was het goed; mijn partner moest de grafrede doen; niemand anders. Hij is 97 jaar geworden en heeft zijn geld achter gelaten voor de vader van mijn partner die daar mooie huizen voor heeft kunnen kopen als loodgieter. Samen met de nalatenschap van zijn broertje die accountant was, maar in een klein huurhuisje woonde.
'Who wants to live forever?' Het is schokkend als het leven niet meer als een 'precious gift' voelt. Het is pijnlijk als er geen zorg beschikbaar is. Het is frustrerend als je je verhaal moet doen en vervolgens vooral niet geholpen kan worden. Het leidt tot wanhoop en nieuwe trauma's totdat je beseft dat je gewoon net moet doen alsof het niet zo is. Je moet net doen alsof het leven prachtig is en de wereld mooi moet zijn. Er komen dan zeker momenten dat het prachtige even zo voelt en dat de wereld even mooi lijkt. De realiteit is dat Nederland geen hulp en zorg biedt voor mensen die zelfmoord willen plegen. Een levenseindekliniek is er slechts mondjesmaat en kost erg veel tijd en moeite om daar een humaan levenseinde te 'boeken'. Ethisch bezien kan ik daar wel mee leven, want mijn partner heeft niet voor niets een tweede leven gekregen. Ik heb hem vanuit intuïtie willen redden en daar heb ik vrede mee. Ik had er ook vrede mee als ik de crematie had moeten organiseren voor hem.
Wellicht is dat het antwoord op een retorische vraag of je iemand moet willen redden die het leven los wil laten.
'113 geeft hulp als je het zelf niet meer ziet zitten om nog verder te leven. Bel hen gerust als het moet. Niet aarzelen om het te doen'