Hallo allemaal,

Hulp vragen is iets voor ons als hulpverleners heel moeilijks. Wij staan er voor klaar om hulp te bieden en vragen normaliter geen hulp.

Dat is onze trots en wij zetten onze trots niet zomaar opzij.

Helaas is er een risico dat je uitvalt met een beroepsziekte. Helaas is dit ook zo bij mij gelopen. 

Na een tijdje te hebben gewerkt in het blauwe uniform ben ik thuis komen te zitten. Verschillende testen en onderzoeken gehad, waarna ik de diagnose PTSS heb gekregen. De grond zakte onder mijn voeten weg, het enige wat ik kon doen was huilen. 

Daarna kwam het aan op therapie ik zou therapie gaan krijgen. Ik heb een tijdje bij de psycholoog gelopen en pas afgerond. Nu zit ik zonder hulp thuis omdat de EMDR moeilijk te regelen is. En de verzekering niet altijd goed meewerkt. 

Nu ben ik verwezen naar een kliniek welke losstaat van de reguliere GGZ, met het doel de PTSS snel te verslaan en weer een normaal leven te kunnen leiden. Uiteraard alles op eigen kosten betalen.

Het leven wordt ondraaglijk; heel de dag herbelevingen, paniekaanvallen en stemmingswisselen. Ik durf mijn huis niet uit en zonder de EMDR kan ik überhaupt amper de deur uit.

Hoe moeilijk het als hulpverlener ook is nu hulp te vragen... en de trots opzij te zetten, lieve mensen zonder jullie hulp ga ik het niet redden en vooral niet de rust en levensenergie terugkrijgen, welke ik altijd heb gehad. Ik wil wil een goede vader kunnen zijn, een goede partner van mijn vrouw en weer de oude versie van mezelf worden.

Ondanks mijn trots, zouden jullie mij alsjeblieft willen helpen zodat ik door de rest van alle therapie mijn leven weer op de rit krijg? Alle donaties zijn welkom, groot of klein. Ik wil jullie alsvast heel erg bedanken namens mijn familie en mezelf. Wij waarderen jullie moeite 🙌