Lieve iedereen, ik ben al verwonderd voor wat betreft de donaties! Dank jullie wel alvast, vrienden, familie kennissen en zelfs onbekenden..Hoe meer aandacht des te groter de kans dat ik deze droom mag gaan verwezenlijken met hulp van jullie. Het zou geweldig zijn als jullie deze link kunnen delen! Lees hieronder mijn verhaal...

In de afgelopen jaren heeft niet alleen mijn wereld op z´n kop gestaan maar ook de gehele samenleving. Na twee mislukte zwangerschappen in 2022, het verlies van mijn vader enkele jaren ervoor, kwam de zoveelste burn-out naar boven en dat was -nummer drie - in de ziektewet uitkering. Door het hele corona isolement, was ik mijn laatste strohalm (de vezel die in verbinding staat met iedereen; noem het liefde, vertrouwen) naar de samenleving verloren. Ik dacht, hoe is het mogelijk? Ik ben een intelligente jongedame in de bloei van haar leven, maar toch lijk ik iedere keer vast te lopen in de liefde en op werk....Ik stapte naar de huisarts die mij doorverwees voor traumatherapie. De psycholoog gaf aan dat mijn kwestie te ingewikkeld was en niet urgent genoeg ten opzichte van alle andere hulpzoekende die al maanden op de wachtlijst stonden. De gemiddelde wachtlijst is nu 1 jaar in de GGZ hulpverlening! Allejezus, die ernst drong wel tot mij door! Tot, die tijd moest ik het maar uitvogelen, zonder huis, geen baan, een hond die ik nergens mee op een kamertje kon nemen, want, een kamer huren was het enige wat ik kon betalen. Maar plots verandere mijn focus...van mezelf...naar de maatschappij. Lastig dacht ik, maar wat me nog heftiger leek was dat de GGZ volledig onder druk stond en dat er dus zo veel mensen in een soortgelijke, wat zeg ik, ergere situatie zitten! Ik ging van wanhoop, frustratie naar uitdaging? Kan ik iets doen, iets waarmee ik mezelf en de ander help, iets vanuit het hart, wat maakt dat ik over een jaar niet terug hoef, of in ieder geval tot die tijd... Uit nood kocht mijn moeder met haar laatste spaargeld (wat ik nu netjes maandelijks afbetaal) een tuinhuisje voor mij, met het idee, weinig lasten, veel groen, fijne leefomgeving en een mooi hok om mijn kunstenaarsdromen na te jagen (iets wat ik eerder nog niet durfde of kon door mijn emotionele bagage). Nu, ben ik op het punt, om van onzekerheid naar actie te gaan. Dromen durven realiseren. Dit tuinhuisje zal een co-creatie-nest worden waar ik andere mensen zo nu en dan wil uitnodigen om tot rust te komen door middel van tuinieren, mooie (wandel)meditaties & creatieve workshops om in contact te blijven met zichzelf en de natuur (iets waar ik sterk naar verlangde in een individuele samenleving...maar altijd buiten mijzelf plaatste). Maar, het tuinhuisje heeft een renovatie nodig om het bewoonbaar te maken (isoleren, de badkamer opknappen, nieuw hout voor de bekleding buiten). En/dus adviseerde een vriend mij om mezelf bloot te geven...hier op doneeractie...Want, soms kun je samen dingen mooier maken. En ook ik weet nu. Ik ben de maatschappij, ik sta er middenin, ik ben niet alleen. Dat is het echt!

Zelfs een symbolische donatie zou me al vertrouwen geven...dit geeft me het gevoel dat ik er nog meer in mag geloven. In mezelf natuurlijk ook, maar ook in het gat dat crisis heet, waar anderen lang in zitten en vaak niet weten hoe er uit te komen, en dus maar geen actie durven/kunnen ondernemen, omdat ze niet weten hoe! Ik wil dat gat dichten en ook andere mensen die op de wachtlijst staan aanmoedigen om te kijken, wat ze tot die tijd kunnen doen! Houd vol! Je bent al bezig :-).