Trots op mijn moeder, want als overlevende van een wurging, mishandeling en steekpartij is ze nooit haar vechtlust verloren. De dader kwam weg met 30 maanden waarvan 10 voorwaardelijk, maar mijn moeder en ons gezin kregen langer. Want inmiddels al tien jaar lang vecht ze samen met haar advocaten voor gerechtigheid. 

Afgelopen zomer werd ik wakker door het geluid van de deurbel, ik was samen met mijn broertje thuis en we lagen nog op bed, mijn moeder was al aan het werk. Nog voor ik helemaal aangekleed was keek ik naar beneden en hoorde de naam ‘politie’ vallen. In de gang stond politie die ons vertelde dat ze niet in konden staan voor onze veiligheid, de dader van dit alles zou zich slachtoffer voelen en zou inmiddels tot alles in staat zijn. Al tien jaar komt hij elke keer terug in ons leven en moeten we blijven vechten, in de hoop dat het ooit stopt. 

De man die ons dit heeft aangedaan heeft al zoveel aangericht. Niet alleen de mishandeling, steekpartij en psychische verwondingen in ons gezin. Mijn moeder was hierdoor jarenlang niet meer in staat om te werken en dit terwijl er zoveel geld nodig was. Want ook is er gevochten in een strafzaak, hoger beroep, eenhoofdig gezag, verzoek om omgangsregeling, alimentatie rechtszaken en verzoek om informatie vanuit de andere kant. In elke zaak die hij begon moesten wij ons weer verweren. Ook de schuldsanering en de voedselbank bleven ons hierbij niet bespaart. Na dit alles heeft mijn moeder hard teruggevochten om weer een sterke vrouw te worden die voor een goede toekomst voor haar kinderen kan zorgen.

Nu de volgende stap en daarvoor hebben we hulp nodig.

Er komt weer een rechtszaak aan, aan vechtlust geen gebrek en opgeven is geen optie, maar alle spaarpotten zijn leeg. 

Moeten wij ons gevecht nu opgeven omdat er geen geld meer voor is? dat is toch niet eerlijk?