Chronisch ziek met meerdere ziektes waaronder er 3 zeldzaam zijn.

Ik ben Sholaiska Ramcharan, nu nog 31 jaar. Ik woon momenteel in Bergschenhoek en kom uit Rotterdam. Ik werd 1 januari 2013 ziek. Dat is inmiddels al 11 jaar dus. Ik heb de afgelopen 4,5 jaar 7️⃣6️⃣ algehele narcose operaties gehad. Waaronder 17+ met een vreselijke complicatie genaamd Bronchospasme, dat ik helemaal blauw werd en ze mij bij proberen te krijgen door me luchtpijp weer open te laten gaan en adrenaline te geven zodat ik weer bij kom, Of dat ik een paar uur na de operatie een dubbele longontsteking krijg beiderzijds. Als ik een ontsteking heb moet ik ook binnen 24uur geopereerd worden anders kan ik een bloedvergiftiging oplopen en aan de beademing worden gezet op de Intensive Care zoals in 2016 is gebeurd. Of erger, het gaat in mijn zwakke plekken zitten (mijn longen) ik hoor na 11 jaar en ik tel de operaties sinds 4,5 jaar dus ik zit sowieso op de 7️⃣5️⃣+ operaties bij het meubilair van het ziekenhuis. Of om mijn complexe gezondheid (dossier is 60 pagina's) dat mijn team op de O.K vaak roepen " Hey daar komt mijn salaris binnen. " dat doen ze natuurlijk om het voor mij wat dragelijker te maken en ik ben zelf een persoon die met mij gezondheid veel humor en sarcasme nodig hebt om er iets makkelijker of luchtiger te maken. Ik heb geen jeugd gekend, geen kind mogen zijn en nooit heb ik liefde, zorg, geborgenheid en alle dingen wat bij ouderschap hoort gekregen van beide ouders. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 2 was. Mijn " biologische " vader is hertrouwd en heeft alle 3 zijn stiefkinderen erkend als zijn eigen kinderen. Ik neem mijn stiefmoeder, zussen en broer niets kwalijk. Want zelfs hun begrijpen niet waarom hij niet naar mij heeft omgekeken en geen vader voor mij kan zijn. Als je de basis al niet hebt van je ouders, hoe ga je jezelf terugvinden dat ik in het leven het wel waard ben? Het ergste pijn wat je kan voelen als kind is je wees voelen terwijl beide ouders toen nog leven waren. Dat ik er wel toe doe en dat ik er mag zijn? Die heb ik nog steeds niet gevonden, probeerde het zelf te creëeren maar ook dat wilde niet lukken want de basis ontbrak toen en nog steeds. Wil je weten wat mij heeft gemaakt tot de persoon die ik de dag van vandaag nog steeds ben? Lees dan mijn 3 persoonlijke blogs.

Dit zijn de links op volgorde

https://www.justliveblog.nl/kindermishandeling/

https://www.justliveblog.nl/i-didnt-give-up/

https://www.justliveblog.nl/besef/

Ik ben namelijk niet alleen medisch fysiek ziek, maar voornamelijk ook mentaal. Omdat ik 4 jaar was toen het begon en 25 toen het echt stopte. Ik heb o.a. C-PTSS (complexe post traumatische stress stoornis), paniek en angststoornissen. Helaas wekelijks en een depressie waar geen eind aan komt. Ik ben een overlever, van kindermishandeling en zowel fysiek als mentaal geweld. Verwaarlozing, ondervoeding, en helaas ook seksueel misbruik. Maar daar gaat het nu niet over.

Ik start deze doneeractie omdat ik definitief heb besloten om mijn leven te beindigen door middel van Euthanasie. Sinds 17 april jl. heb ik besloten voor een DNR en dat ik niet meer aan de beademingsmachines word gezet mocht er iets gebeuren tijdens een operatie. Ik kom zowel voor het medische fysieke en medisch mentaal in aanmerking voor de euthanasie. Ik zit al sinds 2011 in de geestelijke gezondheidszorg, in die 13 jaar dat ik er al inzit zijn alle mogelijke behandelingen en medicijnen allemaal al geprobeerd en is de kans groot voor groen licht . Ik kan het gevecht niet meer aan, het ziekenhuis maakt het mij regelmatig alleen moeilijker dan gemakkelijker, iedere keer die gesprekken met chirurgen in opleidng als ik een ontsteking heb en geopereerd moet worden. Ik weet inmiddels precies wat goed voor me is en welke medicijnen of pijnstiller helpt, wat wil je na 7️⃣5️⃣ operaties? Ik kan ondertussen zelf in de O.K werken wat ik ook vaak hoor. Maar toch trekken ze hun eigen plan, volgen ze alles volgens het boekje wat ze hebben geleerd tijdens hun opleiding. Niet alleen chirurgen in opleiding. Maar ook bepaalde chirurgen en zeker weten 1 narcotiseur die een eed heeft moeten afleggen tenslotte om zijn beroep te mogen en kunnen uitvoeren en die zijn patient gewoon volledig pijn ziet lijden en kapot ziet gaan maar niks wilt doen. Of de O.K verpleging van de uitslaapkamers dat ze over hun collega's roddelen maar nog erger over de patient zelf die daar ligt. Een uitslaapkamer betekend een kamer waar je letterlijk je narcose uitslaapt. Vaak ben je gauw bij maar wel met je ogen dicht en je hebt oren dus je kan alles horen.

En naar een ander ziekenhuis gaan heeft geen zin want hoeveel keer ik al heb gehoord dat ik niet alleen een unieke voornaam hebt maar ook een uniek dossier, iets wat in boeken of tijdens opleidingen totaal niet voorkomt. Er word ook niet gepraat over een complexe patient met meerdere ziektes. Wil ik voor mezelf opkomen of juist mijn kostbare energie besparen en ook voor het personeel, er is al veel zorgpersoneel te kort. Dan wil ik helpen met zeggen wat ik nodig heb, wat er nodig is en alles daar tussen. Ik hoor van de stagairs vaak zo jij weet echt veel en ik loop hier net maar een paar dagen mee. Terwijl het vaste ziekenhuis personeel vaak benoemd wie is arts en wie is patient, ik heb hier jaren voor geleerd en allerlei andere feiten die ze benoemen. Maar toch ken ik mijn lichaam het beste en dat heb ik vaak genoeg kunnen bewijzen en bevestigen maar alsnog word het mij moeilijker gemaakt waardoor het ondragelijk wordt.

Ik kan 1001 klachten indienen maar zelfs dat kost teveel kracht, tijd, energie en pijn. Als ik dagelijks al moet twijfelen of eigenlijk keuzes moet maken of ik naar de wc zal gaan of naar de koelkast zal lopen. Laat staan een klacht indienen. Ik heb sinds mijn 27ste deels mijn zelfstandigheid terug doordat ik een scootmobiel heb en eens in de zoveel tijd zelf naar de supermarkt kan gaan. Ik hoop dat mijn kerstcadeau dit jaar mag zijn dat ik in 2025 vredig mag sterven. Ik heb sinds ik officieel ziek verklaard ben een Dreamlist gemaakt. Je kan het zien als bucketlist maar ik vind persoonlijk dreamlist leuker klinken. Ik kan jammer genoeg niet naar mijn ouders de 1 is recent overleden en mijn vader wilt (zonder reden) geen contact met mij. Mijn dreamlist daar zijn centjes voor nodig en ik werk sinds 2013 niet meer, ik kon mijn opleiding niet afronden en kreeg een Wajong uitkering omdat ik 21 jaar was toen ik ziek verklaard werd. Alles wat ik opgebouwd had, is grotendeels opgegaan aan mijn gezondheid, de aangepaste dingen in de woning. Ik heb nog nooit aan mezelf gedacht, ik vind het namelijk nog steeds een egostische gedachte en ik weet niet beter dan denken aan ander. Ik denk dat ik na 30 jaar overleven meer hebt meegemaakt dan een gemiddeld oud persoon en de dood helaas vaker dan gewild bij me is geweest. En in de ogen heb aangekeken. Ik denk omdat ik mentaal niet was waar mijn lichaam was. Ik wil heel graag nog een aantal dingen ontdekken, zien en reizen. Bovenal vooral herinneringen maken met degene die ik lief heb. Het liefst wil ik dat nog voor mijn euthanasie voor elkaar krijgen en hoop dat het mij gegund en gegeven is. Heb jammer genoeg door mijn ziekteproces veel mensen verloren omdat ze mijn gezondheid niet aankonden of dat hun eigen leven in de weg zat waardoor ik echt een intimi hebt opgebouwd die op 1,5 hand te tellen is. Ik wil absoluut geen medelijden, of zielig gevonden worden. Dit is helaas mijn leven geweest en nog steeds... Als het leven lijden wordt wil ik waardig gaan. Ondanks het lijden probeer ik herinneringen te maken of te delen. Ik ben officieel 13 augustus 2024 het traject in gegaan maar het zou eventueel in 2025 al uitgevoerd kunnen worden. Doordat ik dan inmiddels al 14 jaar in de geestelijke gezondheidzorg zit. Op medisch fysiek zou het iets langer kunnen duren meer informatie heb ik er nu nog niet over. Alvast bedankt voor de donatie. Het zou mij enorm helpen, voor de herinneringen die ik meeneem, die ik maak met de mensen die ik lief heb. Mijn waardering is met geen woord of pen te beschrijven als dit mag uitkomen voor mij. Ook als je niet doneert maar wel de moeite hebt genomen om dit te lezen dank daarvoor. Voor mensen die dit willen delen is er toestemming en ook mijn dankbaarheid ervoor. Door mijn verhaal te vertellen (lees blogs) wil ik ook iemand inspireren die ook in zal zien dat het anders kan. Je hoeft de prostitutie niet in, de drugswereld of erger zelfmoord. Als je net als mij een kind bent geweest van kindermishandeling en meer.

Mijn motto '' Die with memories, not dreams.'' 

Liefs,

Sholaiska