Lieve allemaal,

Ik ben Bregje, 45 jaar jong en alleenstaand. In 2003 kreeg mijn leven een hele andere wending. Ik had een liesbreuk waar ik behoorlijk last van had en waar ik in oktober 2003 aan werd geopereerd. Dat was het begin van alle ellende en een leven zoals ik me totaal niet had bedacht. De dag na de operatie schoot er een helse scherpe pijn in mijn lies, binnenzijde bovenbeen en schaambeen. Mijn been was op die plaatsen helemaal doof (de huid) maar wel extreem pijnlijk. Daardoor is kleding op mn been een ramp, de waterstraal van de douche is extreem pijnlijk, de zon op mn been, mn dekbed, de wind etc etc. Het zijn allemaal triggers die nog meer pijn uitlokken. De pijn is er 24/7, maar ook sensaties zoals koudepijn, alsof het in brand staat en er mieren onder mn huid lopen. De uiteindelijke diagnose is; neuropatische zenuwpijn doordat ze tijdens de operatie een kunststof matje hebben geplaatst en er een zenuw is beschadigd. De jaren die daarna volgde waren jaren van pijnlijke onderzoeken, ingrepen, medicatie, operaties, complicaties etc. Allemaal in de hoop om de pijn te verminderen of op te lossen, maar zelfs na een operatie is er een pijngebied bijgekomen , de buitenzijde van mn bovenbeen van heup tot knie. Het moment van uitbehandeld zijn en de woorden; leer er maar mee leven, dat is toch heel confronterend. En ook de conclusie dat morfinepleisters of morfine spuiten het enige was wat hielp, was best een dingetje. Door dat al zoveel jaren te gebruiken kreeg ik steeds meer bijwerkingen en moet ik dat noodgedwongen gaan minderen terwijl dat het wel er voor zorgt dat ik nog enigszins kwaliteit van leven heb. Heel dubbel dus allemaal!

Mijn leven stond op zn kop, ik had een leuke baan als doktersassistente die ik kwijt raakte omdat ik volledig werd afgekeurd en moest gaan rondkomen van een uitkering. Een periode waarin je je echte vrienden en familie leert kennen en kwijt raakt, maar er ook vrienden voor terug kreeg. Het is een enorm uitgebreid verhaal en mijn wens is om mijn leven te gaan filmen en dat te gaan delen. Er heerst nog zo'n taboe op chronische pijn en ziek worden na het plaatsen van kunststof matjes en/of bandjes dat ik daar iets mee wil gaan doen. Ik wil mensen helpen, ik heb nog geen concreet plan hoe ik ze kan helpen, maar het idee komt recht uit mn hart om een community op te bouwen, waar mensen herkenning, erkenning vinden en waar tips uitgewisseld kunnen worden op het gebied van zenuwpijn, maar bv ook; hoe is het om te leven van een uitkering?! Het moeilijke is ook; aan de buitenkant ziet men het niet, of er moeten dagen zijn dat ik mijn rolstoel nodig heb. Maar doordat je aan de buitenkant niets ziet, stuit ik persoonlijk nog dagelijks op veel onbegrip, en dat is niet altijd even makkelijk. En wel gezegd hebbend, ik ben niet zielig en ga zeker niet alleen maar klagen. Dat is niet mijn opzet, alhoewel ik een enorme realist ben, en daar dus dichtbij wil blijven. Niet zielig maar wel de realiteit. Laten zien hoe je zelf je eigen regie kan behouden, want dat is nog je grootste goed! Vandaar ook de naam; de zenuwleidster!!

Maar........ik heb geen camera. En ik had gewoon het plan om met mn telefoon te gaan filmen, maar tijdens het filmen kan ik mijn beeld niet draaien waardoor dat super onhandig is en voor de kijkers ook zeker niet fijn kijkt. Ik hoef allemaal geen poeha, een simpele camera voldoet.

Mijn verhaal is nog veeeeeeel uitgebreider, maar ik hoop dat ik dat dus kan gaan filmen over een tijd en dat ik op die manier jullie kan bij praten en kan helpen, en dat we elkaar kunnen helpen! 

Ik vind het enorm moeilijk om te vragen, helemaal omdat het voelde als een stukje luxe. Maar toen zei iemand die mij al lang kent; Je helpt al zolang anderen waar je kan mét je pijn, recht vanuit je hart. De camera, met de bijbehorende plannen vraag je recht uit je hart dus dan is het geen luxe. Dan vraag je hulp om iets moois te gaan creëren dat anderen ook kan helpen!

Willen jullie meehelpen om een stem te geven aan mensen die dagelijks vechten,maar nog steeds dromen? Daarom vraag ik om een donatie, al is het maar klein. Maar ik hoop zo dat als het me gaat lukken om een camera te kunnen aanschaffen, dat het een uitnodiging gaat worden tot verbinding en dat er veel mooie momenten gaan ontstaan !

Alvast enorm bedankt!!

Lieve groetjes,

Bregje van de Louw