💔 Met tranen in mijn ogen vraag ik om hulp
Ik had nooit gedacht dat ik dit ooit zou schrijven.
Ik wil eigenlijk niemand om hulp vragen.
Maar soms dwingt het leven je.
Afgelopen december kregen wij het bericht dat onze 8-jarige dochter nog maar een paar maanden tot misschien enkele jaren te leven heeft.
We hebben zo gehoopt dat een harttransplantatie haar zou kunnen redden. Helaas komt ze hier niet voor in aanmerking. Artsen kunnen niets meer voor haar doen.
Sinds haar geboorte probeert haar lichaam te vechten. En al die jaren vechten wij met haar mee.
Wat niemand ons destijds vertelde, is dat zij door haar medische situatie niet verzekerd kan worden voor een uitvaartverzekering.
Daardoor zullen wij straks alles zelf moeten betalen.
Ik wil geen afscheid nemen van mijn kind.
Maar ik weet dat dat moment dichterbij komt.
En naast het ondragelijke verdriet, worden we nu geconfronteerd met de realiteit van de kosten.
We zijn geschrokken van wat een uitvaart tegenwoordig kost.
In de tijd die we nog samen hebben, willen we vooral herinneringen maken.
Samen lachen.
Samen knuffelen.
Samen nog mooie momenten beleven.
Maar we willen haar ook een warm en waardig afscheid kunnen geven.
Daarom vraag ik, met pijn in mijn hart, om hulp.
Elke bijdrage, groot of klein, helpt ons om:
💛 nog mooie herinneringen met haar te maken
💛 haar straks een liefdevol afscheid te geven
💛 deze zware tijd iets minder zorgenvol te maken
Ik ben intens dankbaar voor iedere euro, ieder gedeeld bericht en iedere steunbetuiging.
Dank jullie wel dat jullie ons helpen om haar liefdevol te omringen, nu en straks.
💛