Joep. ❤️

Vrijdagochtend viel me op dat Joep een beetje vreemd deed. Dieren kunnen niet praten zoals wij dat kunnen, maar ze kunnen wel aangeven dat er iets met ze aan de hand is. Zeker als je ze ze goed kent.
Joep ging voor me op de grond zitten, zodat ik hem kon zien, keek me aan, en ging plassen. Althans, zo leek het. Hij zat in ‘plas’-houding, maar er lag geen plas. Vreemd. Niet meteen in paniek, maar ik was wel alert. Poosje daarna ging Joep continue naar de kattenbak. Achter elkaar. Hmm dat is vreemd, dus ik hield hem in de gaten, en ik kwam er achter dat hij probeerde te plassen, maar er kwam geen plas. Joep heeft eerder een blaasontsteking gehad, dus dat vermoedde ik deze keer ook. Dierenarts bellen dus. Kom maar heel snel even langs, was het advies. Als in; nu meteen!
De dierenarts zei dat Joep inderdaad waarschijnlijk een blaasontsteking had, en dat hij dat ook zou onderzoeken, maar dat hij ook blaasgruis zou kunnen hebben, en daarvoor zou een echo nodig zijn. Nou prima, dan doen we dat. Omdat Joep ernstig hartpatiënt is, moet hij alle stress echt vermijden, want stress kan hem fataal worden. Alles heel rustig dus, en ik mocht bij Joepje zijn tijdens de echo. Hup, Joep op z’n rug, en zijn hele witte buikje werd kaalgeschoren. Ach gossie! Ik hield zijn voorpootjes vast en knuffelde lekker met z’n koppie. Toen een dikke klodder met van die gel op z’n buik en de echo kon worden gemaakt. Accuut nierfalen, en maar een heel klein beetje blaasgruis. Ze wilden Joep opnemen en een catheter geven en een infuus met vocht, want dat is het beste. Maar toen ging het ineens goed mis. Joep vond dit hele onderzoek veel te stressvol, en hij raakte in een shock. Paniek! Ik werd in en stoel geduwd met Joep op m’n schoot. Hij kreeg een injectie, en de dokter zei me; ‘het kan twee kanten op nu, het is er op of er onder. Blijf hier maar voorlopig zitten met Joep, afwachten.’ En daar zat ik dan. Joep op schoot, in shock, tong naar buiten, ogen zo groot als schoteltjes, kwijlend en hijgend in m’n armen. Joep, stervend op mijn schoot? Ik zit daar, in mijn eentje. Hoe ga ik dit Anne vertellen? Die nu nog in Barcelona zit? Joep, háár liefje?? Ruim een half uur heeft hij zo eng gedaan, mij volledig verstijft en geschokt in spanning gehouden. Toen ontspande hij eindelijk een beetje, en hij leek wat terug te komen in het hier en nu. De dokter zei dat ik hem maar mee naar huis moest nemen, want opnemen zou hem veel teveel stress geven en dat kon hij nu echt niet aan. We kregen pijnstillers mee, speciaal voer, tabletjes om te kunnen plassen, én een vette rekening. Hij moest wél vandaag, uiterlijk morgen gaan plassen, anders moesten we terug. Thuisgekomen was Joep vooral heel moe. De hele middag en avond kon hij echter nog niet plassen, dus echt beter ging het niet. Vannacht maar aankijken dan. Ik ben met Joep op Anne’s bed gaan slapen, Joep mag zo af en toe bij Anne in haar slaapkamer en daar is hij dan altijd dolgelukkig. Dat was een goede zet, want hij was continue aan het spinnen. Als ik ook maar even in slaap dreigde te vallen, maakte Joep me wakker, gaf me koppies en spinde dan hard in m’n oor. Alsof hij wilde zeggen; ‘heey, niet slapen jij, let eens op mij.’ En zo werd het een hele lange nacht.
Van plassen kwam het helaas niet. De hele nacht dus niet.
Zaterdagochtend heb ik de dierenarts weer gebeld. Ze hadden inmiddels gezien dat Joep een blaasontsteking had, dus kijk het vandaag maar aan, de medicijnen moeten hun werk gaan doen, komt goed.

Ineens ging Joep ineens heel raar doen. Hij sprong naast me en ging echt grommen, kermen. Van de pijn dus! Dierenarts gebeld, nú komen. Hup, als een gek die kant op. Dierenarts voelde, Joep z’n blaas staat op klappen, en hij moet blijven. Onder narcose moet hij zo snel mogelijk een catheter krijgen, maar hoe gaat zijn hart dan verwerken? Groot risico. We gaan er voor, opgeven is geen optie. Huilend laten Anne en ik onze lieve Joep achter, niet weekse of we hem nog levend terug gaan zien. We wachten gespannen op het telefoontje. Ze belt gelukkig vrij snel; Joep is weer wakker, en de catheter en infuus zitten goed. Dat moet tot woensdag zo blijven, en dan is te hopen dat deze behandeling geholpen heeft. Als dat niet zo is volgt een operatie. Vanmorgen belde de dierenarts om te vertellen dat Joep rustig is en alle slangetjes lief laat zitten. Vanmiddag mocht ik op bezoek. Sneu om mijn mannetje zo te zien. Hij heeft een kap om, zodat hij niet aan zijn catheter en infuus kan zitten. Verder is het nu afwachten wat er komen gaat. Of deze behandeling aanslaat, dat weten we pas na woensdag. En afwachten dat hij niet weer in de stress schiet en daardoor zijn hart er mee stopt. Het blijft dus voorlopig even spannend, maar hij is in goede handen, want wat zijn ze daar toch lief voor Joep.

Helaas weet ik dat de rekening enorm hoog gaat zijn, zo €900,-. Dit is voor mij enorm veel geld, en ik heb dit eigenlijk niet. Maar ik laat ook mijn beestje niet zomaar gaan! We zouden geholpen zijn met iedere euro...