34 jaar geleden verloor ik als 14-jarig meisje mijn vader. Hij overleed aan de gevolgen van brandwonden die hij opliep door een explosie in een garage. Ik heb weinig herinneringen aan die periode na het ongeluk, mijn zus,broer en ik hebben hem nog 1 keer gezien in het brandwondencentrum in Beverwijk. De beelden van mijn vader helemaal in het verband blijven me altijd bij, maar alles er om heen kan ik me bijna niet meer herinneren.

Geen hulpverlening

Er was in die tijd nog geen slachtofferhulp, nu weet ik dat we in shock zijn geweest en zo ons leven weer hebben opgepakt. Zoals men toen zei:Het leven gaat door... Vanaf die tijd is mijn lichaam totaal verkrampt geraakt(kan nog steeds niet ontspannen!) en begon ik na 2 maanden flink te hyperventileren. Er werden wel maatregelen getroffen zoals naar een fysiotherapeut, maar het overlijden van mijn vader werd niet genoemd. Ook maatschappelijk werkers kwamen bij mijn moeder om te helpen met regelzaken, maar met ons werd niet gesproken over het verdriet, het gemis. Binnen ons gezin zelf waren we ook niet in staat om er over te praten, iedereen zat op zijn eigen eenzame eilandje.

Vastgelopen

Ik ben ook doorgegaan met mijn leven. Studie gedaan, met vriendinnen op stap,leuke vakanties gehad. Ik praatte eerst niet over wat er was gebeurd, later sprak ik erover als of ik een film navertelde. Huilen deed ik niet, kon ik ook niet. Pas na jaren kwam het beetje bij beetje er uit. In mijn werk liep ik regelmatig vast, draaide op de automatische piloot, belandde zo nu en dan in de ziektewet. Mijn man heeft op een gegeven moment de huisarts gebeld en aangegeven dat er hulp voor mij moest komen. 

Zoektocht

Wat volgde was een lange zoektocht naar goede hulpverlening... Psychologen, psychiaters, ademhalingstherapeuten, EMDR(werd een fiasco). Steeds vaker werd duidelijk dat de reguliere zorg mij niet kon helpen. Door alle spanning en stress heb ik ondertussen ook veel lichamelijke klachten. Een vicieuze cirkel die ik dolgraag wil doorbreken!

Alternatieve zorg

Ik ben de afgelopen jaren veel wijzer geworden in hulpverleningsland,weet nu beter waar ik baat bij heb. Maar toen ik 3 jaar geleden door agressie op het werk weer posttraumatische stress opliep was het voor mij duidelijk dat ik echt goed voor mezelf moest gaan zorgen. Dat hield voor mij in dat ik moest stoppen met werken, nadat de bedrijfsarts mij duidelijk maakte dat ik niet ziek meer mocht zijn. Een uitkering aanvragen lukte me ook niet meer. We leven nu als gezin met 2 kinderen van het inkomen van mijn man. Alternatieve zorg betalen is nu lastig...

In de afgelopen jaren ben ik op meerdere gebieden veranderd, weet steeds beter wat ik belangrijk vind in het leven. Ik kan niet veranderen wat er is gebeurd in mijn leven, maar ik zou nu wel heel graag zonder al die lichamelijke bagage verder willen! 

Er zijn een aantal behandelingen die ik op het oog heb, o.a.Body Stress Release en voor de lichamelijke klachten die ik nu heb Regenesis therapie. Wat nog niet zo bekend is is Access Consciousness, hier zijn heel veel mogelijkheden om met verschillende klachten aan de slag te gaan. Hier kan je naast behandelingen ontvangen ook zelf leren hoe je behandelingen kunt geven. Zo hoop ik op den duur ook andere mensen te kunnen helpen...

Ik gun het mezelf om weer ontspanning te mogen voelen, vrij te kunnen ademhalen en meer energie te hebben. Dat maakt dat ik deze actie ben gestart!!!                                                      

Alvast bedankt voor jullie donatie!!!