Lieve mensen,

November 2017 kreeg mijn mama, 59 jaar, te horen dat zij een tumor heeft: Mamacarcinoom, borstkanker #kankerdus
Ik hoef niemand te vertellen wat het met je doet wanneer je zulk nieuws krijgt.

Hoeveel je het ook om je heen hoort, kanker, ergens lijkt het nog steeds vaak een 'ver-van-mijn-bed' iets.
Tot het je moeder treft, of je vader,  of je partner, of je kind.

Direct, vanaf het allerbegin werd er, zowel door medisch personeel als mensen om haar/ons heen,  geroepen: "Gelukkig is het maar borstkanker, dat is gelukkig erg goed te behandelen. Daar hoef je helemaal niet zoveel last van te hebben. Het komt vast allemaal goed."

Voor waar we nu staan, leeft mijn moeder inderdaad nog en is de prognose die de artsen geven optimistisch. 
Maar bij de strijd tegen kanker is het niet alleen het overleven van de ziekte; het niet doodgaan.
#kwaliteitvanleven

Daar waar vele (voornamelijk) vrouwen vrij voorspoedig door deze behandeling heen gaan (hiermee bagatelisseer ik niemands behandelpad!!!) is het voor ma vanaf de eerste chemo een helse lijdensweg geweest.

Tijdens haar eerste drie chemobehandelingen, zaten we 4 nachten op de spoedeisende hulp en is ze twee keer opgenomen geweest.
De bloedtransfusie die hard nodig was heeft een heftige reactie bij haar teweeg gebracht, waar zelfs de oncoloog zich bij achter het oor moest krabben. 

Hoe vaak zij in het ziekenhuis wel niet gehoord heeft : "Ach mevrouw, u heeft zo'n pech. Het kan allemaal zoveel makkelijker verlopen." 
Ik kan vertellen: dit is geen hart onder de riem.

We zijn ondertussen ruim 4 maanden verder, na de start van haar behandelingen.
Afgelopen week heeft de oncoloog moeten beslissen dat er wordt gestopt met de chemobehandelingen (op de helft). 
Het lichaam van ma kan het niet verwerken. Ze heeft neuropathie (zenuwaandoening) ontwikkeld in handen en voeten en is lichamelijk totaal verzwakt. Ook mentaal gaat ze niet oké (hoe kan het ook bijna anders..). De operatie wordt naar voren gehaald, gevolgd door de bestraling. Waarna vervolgens wordt bepaald of verdere chemo überhaupt nog nodig dan wel mogelijk is.

#kwaliteitvanleven
Afgelopen week bij de oncoloog hoorde ik haar zeggen: "Ik kom eigenlijk vrijwel mijn bed niet uit. Naast dat ik mij zo beroerd voel, denk ik vaak: waarvoor zou ik op moeten staan?"

Mijn moeder is altijd een vrouw geweest die graag wandelde en fietste. Erop uit. 
Ze woont alleen en is erg op haar privacy gesteld. Haar huis is altijd haar veilige haven geweest, zoals voor de meeste van ons.
Echter, het begint nu een gevangenis te worden. En dat wil ik voor zijn!!!

Ma heeft geen auto en een gewone fiets kan haar nergens meer brengen.
Naar de overkant van de straat lopen (ca. 50 m.) voor een boodschap is al een marathon voor haar momenteel.
Ik gun het haar, zeker tijdens deze strijd die nog bij lange na niet gestreden is, om een veilige thuishaven te hebben, waar ze kan opladen. In plaats van zich een gevangene te voelen in haar eigen huis.

Ik hoop dat het mogelijk is met jullie bijdrage een electrische fiets voor haar te kunnen kopen, om 
1. aan haar conditie te werken; ze moet aansterken voor de nog komende strijd!!
2. ervoor te zorgen dat haar huisje haar veilige haven blijft, in plaats van een gevangenis, doordat ze er weer op uit kan zoals ze altijd deed. Even de stad uit, de natuur in, de rust opzoeken en leven opsnuiven.

Kanker maakt van je lijf al snel een gevangenis, maar je hoofd (gedachten) kan ervoor zorgen dat de tralies verdwijnen.
You just need some happiness around you, you can hold on to......

Hoe klein je bijdrage ook is, het is een bijdrage!! Een bijdrage aan de kwaliteit van leven van mijn ma.

Ze heeft, hopelijk, nog jaren te genieten van haar leven, van haar kinderen, van haar kleinkinderen..ze is nog jong.

Kwaliteit van leven is net zo belangrijk als leven.
Zonder kwaliteit van leven, heb je namelijk weinig om voor te leven.

Helpen jullie deze wens te realiseren?!

Ik dank je dat je de moeite hebt genomen hier even bij stil te staan.
Hopelijk kan mijn moeder je straks ook bedanken voor je bijdrage <3

Met een liefdevol hart,

Xiomara Charel 

#kwaliteitvanleven #kankerdus