Ik ben Kalisa en sinds 2007 woon ik in Nederland. Ik ben afkomstig uit het oosten van Congo. Als gevolg van oorlogshandelingen in het gebied waar ik toen met mijn ouders woonde, ben ik gevlucht naar buurland Burundi. Vandaar ben ik doorgegaan naar Ethiopië, waar ik in een VN- vluchtelingen-kamp terecht kwam. Op verzoek van de VN heeft Nederland in 2007 een 50-tal vluchtelingen uit dat kamp opgenomen en asiel aangeboden. Ik was één van de gelukkigen. Mijn inburgeringstijd heb ik doorgebracht in het AZC Amersfoort. In 2013 heb ik mijn Nederlands paspoort gekregen. Ik woon nu zelfstandig en werk als hovenier bij Werkom Groenvoorziening.
Door de oorlog is onze hele familie uit elkaar gerukt. Mijn vader en moeder zijn in het oorlogsgeweld omgekomen. Waar mijn broers en zusters terecht zijn gekomen, en of ze nog leven weet ik niet, met uitzondering van mijn broer Gahizi. Via een zus van mijn moeder, die voor de oorlog al in Rwanda woonde, onderhield ik regelmatig contact met Afrika. In 2017 heb ik langs deze weg een broer teruggevonden. Hij verblijft in een groot vluchtelingenkamp bij Kampala in Uganda.
Vorig jaar heb ik een bezoek aan Rwanda en Uganda gebracht en mijn tante en broer weer ontmoet. Dat was mogelijk met financiële steun van mijn kerk en enkele vrienden. De toestand waarin ik toen mijn broer aantrof kan het beste met ’ uitzichtloos’ worden omschreven . In het kamp zijn de medische voorzieningen uitermate beperkt en klachten worden vaak met pijnstillers bestreden.
De toestand van mijn broer verslechterde verder en is nu in een stadium dat er dringend iets moet worden gedaan. Hij wil mij graag nog eens zien en hoopt dat ik nog wat voor hem kan doen. De laatste berichten die ik ontvang wijzen erop dat wanneer er niets aan zijn situatie wordt gedaan de kans groot is dat hij zal overlijden.
Ik heb van mijn vakantiegeld een ticket naar Rwanda gekocht zodat we elkaar tenminste nog een keer kunnen zien. Mijn inkomen laat het echter niet toe om hem financieel te helpen opdat hij in een goed ziekenhuis onderzocht en geholpen kan worden. Vandaar dat ik een beroep op u doe om mij financieel te helpen. Het gaat dus niet om mij maar om mijn broer in dat vluchtelingenkamp!
Hoeveel geld er nodig is kan ik nu moeilijk inschatten. Ik ga voorlopig uit van € 5000 waarmee ik mijn broer kan laten onderzoeken in een goed ziekenhuis en mogelijk zelfs een behandeling te kunnen geven. Ik ga het geld niet in zijn geheel overmaken naar Afrika aangezien er dan misschien verkeerde dingen met het geld worden gedaan. Bankrekeningen zijn daar vrijwel onbekend en bijna alles moet contant worden afgerekend. Een Nederlandse kennis beheert de binnengekomen bijdragen.
Ik vertrek op 5 juli a.s. en het zou mooi zijn dat ik dan al over een bedrag kan beschikken waarmee ik de eerste aanzet kan geven. Ik kan er dan op toezien dat het geld ook goed wordt besteed.
Ik zou het fantastisch vinden dat het Nederlandse volk, dat mij heeft opgenomen en waardoor ik nu een relatief goed leven heb, mij wil helpen mijn zieke broer Gahizi in Uganda nog een kans te bieden. Alleen kan ik het niet doen!