Zomaar een stukje uit een dag van mijn leven.

Aan het begin van de middag ben ik voor het eerst bij Focus geweest. Dit is een plek waar ik me creatief kan uiten. Omdat het nieuw is, zal dit voorlopig veel energie kosten. Toch doe ik het omdat ik graag mijn creativiteit kwijt wil en daar de benodigde middelen aanwezig zijn.
Als ik daar klaar ben trakteer ik mijzelf en echtgenote op een lekkerbekje.

Een paar uur later ga ik naar de Kruidvat en de Lidl bij ons in het winkelcentrum. Dit is ongeveer 5 minuten lopen.

Ik vertrek uit huis en controleer of ik alles bij me heb, zoals sleutels en portemonnee. Dit doe ik omdat alle deelpersoonlijkheden een andere tas en jas gebruiken.

Ik stap de deur uit van het portiek zonder na te denken. Het voelt als een stap in de grote wereld. Huizen rijzen ver boven me. Ik ben in mezelf gekeerd en loop met kokervisie richting het winkelcentrum.
Ik loop in wankele onzekere tred, verstap me weleens en mijn lichaamshouding is gebogen, mijn hoofd tussen mijn schouders.

Als iemand mij tegemoet komt lopen, steek ik de weg over ondanks dat de stoep breed genoeg is.

In het winkelcentrum, bots ik bijna tegen iemand op omdat ik zo in mezelf gekeerd ben. De bubbel om me heen is zo klein, dat ik niet voel wat er om me heen gebeurt.
Mijn angst overmant mij.

Ik ging naar Kruidvat met als doel medicatie halen, daarnaast heb ik ook 3 zakken snoep gekocht. Dit is niet normaal voor mij, want snoep komt normaliter niet in huis. Dit is dus één van de kleintjes geweest die dit besluit heeft genomen en heeft zitten drammen.

Bij de Lidl is het altijd één grote chaos. Ventilatoren in het plafond die triggeren, (oude herinneringen komen naar boven die maken dat ik een herbeleving krijg) veel karretjes en mensen die de vakken aan het vullen zijn waardoor ik er niet langs kan. Continu ben ik op zoek naar vluchtwegen en probeer ondertussen mijn boodschappen te doen. Bij de uitgang ben ik altijd letterlijk blij dat ik nog leef.

Thuisgekomen, doodmoe, presenteer ik mijn vrouw een heerlijk koffiebroodje. Totaal vergeten dat ik een paar uur eerder (als een ander deel) al een lekkerbekje had meegebracht.

De gebeurtenissen zoals ik hierboven beschrijf, zijn voor tekenend voor hoe mijn leven eruitziet.

Ik ben een vrouw van 48 jaar. En eigenlijk wil ik geen bedelbrief maken. Maar probeer om geld te werven  voor een psychiatrische hulphond. Ik heb CPTTS,Compplexe Post Traumatische Stoornis. Dit betekent dat ik in mijn dagelijks functioneren over alert ben, gespannen en  snel overprikkeld ben. Ik heb moeite met een drukke omgeving en groepen, moeite met maken van contacten, moeite met het ervaren en stellen van grenzen en veilig voelen in mijn eigen ruimte. Dit alles maakt dat ik weinig energie heb.

Ik heb al velen jaren diverse soorten therapie wat mij goed heeft geholpen om in het hier en nu te kunnen blijven. Maar om weer mee te kunnen doen aan de maatschappij bijvoorbeeld werk, vrijwilligerswerk wil ik graag een hulphond.

Een hulphond kan mij helpen als orientatie punt in een drukke omgeving, kan helpen om mijn hoge alertheid te dempen en kan mij veel rust geven in mijn dagelijks functioneren.

Op de website van Vom Falorie vind je meer informatie over psychiatrische hulphonden.