Daar stond ze dan vol trots in haar nieuwe zaak mijn vriendin Merel (34). Helemaal zelf van de grond af opgebouwd, helemaal in haar eigen stijl. “Ik wil mensen het gevoel geven alsof ze thuis zijn” en dat was gelukt! Natuurlijk heel erg spannend maar eigenlijk meteen vanaf het begin lopen de zaken goed. Mensen komen vol verwondering de zaak binnen “Ja dit is echt Merel” roepen ze vol bewondering. Na 16 jaar met plezier bij een van de beste kappers in de regio (misschien wel Nederland) gewerkt te hebben heeft ze haar droom uiteindelijk waar kunnen maken.
Maar dan 3 maanden na de opening krijgt ze opeens klachten met haar motoriek, ze wordt onzeker en alles lijkt ineens niet meer goed te functioneren. En dan opeens zie ik dat Merel haar linker arm en been niet bewegen en ze reageert niet meer goed. Met spoed naar de huisarts, deze stuurt ons door naar het ziekenhuis. En dan wordt je grootste angst werkelijkheid. “We hebben iets gezien op de CT scan van haar hersenen wat er niet thuis hoort”. Het blijkt een tumor te zijn welke is gaan bloeden. In eerste instantie ziet de prognose er gunstig uit. Het is waarschijnlijk een goedaardig iets wat operatief verwijderd kan worden. Met medicatie kunnen we het vocht en bloed afvoeren. Gelukkig niet kwaadaardig, behandelbaar en vooralsnog geen blijvende schade. “We moeten een aantal weken wachten, voordat we de behandeling starten”. Ok geen probleem ze is stabiel sterker nog ze staat alweer in de zaak om te knippen. Een paar klantjes op een dag meer niet puur om lekker in de zaak bezig te zijn. Alles lijkt voorspoedig te verlopen maar dan 2 weken na de eerste bloeding krijg ik een telefoontje van haar vader. “Kom maar gauw naar huis het gaat niet goed met Merel”. Er blijkt wederom een bloeding ontstaan te zijn, deze is nog heftiger dan de vorige keer. Om half 4 in de ochtend werd ik door het ziekenhuis gebeld met de mededeling: “We moeten haar nu direct met spoed opereren, en er zal door de operatie blijvende schade aan haar gezichtsveld overblijven”. Er gaat van alles door je heen, wat nu? Blijvende schade? Wat houd dat in? Kwart voor 8 was de operatie achter de rug en geslaagd. “Alles is voorspoedig verlopen! Er zijn verder geen complicaties opgetreden. We zijn op een andere manier in haar hoofd naar binnen gegaan dus ook geen permanente schade ”. Alweer goed nieuws! Dan komt het dus toch allemaal goed! “We hebben de tumor opgestuurd voor nader onderzoek. We zien namelijk wel iets afwijkends”. Na 5 dagen komt de neurochirurg de resultaten bespreken: “De operatie is goed verlopen echter is de tumor het gevolg van een uitzaaiing van een melanoom (huidkanker)” Wat? Hoe dan? Ze is volledig onderzocht?! Dit kan toch niet? Alles veranderd van een hersentumor met goede overlevingskans naar de meest agressieve vorm van kanker met uitzaaiingen. De vooruitzichten veranderen ineens enorm. Gelukkig veranderd Merel niet, ze blijft optimistisch en wil de strijd aangaan. “Deze laatste drempel gaan we ook overwinnen!” Vol ongeloof moet ik haar 1 week na de operatie naar de zaak brengen want er staat een klant voor de deur?! “Zou je dat wel doen?” (vraag ik) “Ja ik wil weten of ik het nog kan!” zegt ze. En wat blijkt: “Gelukkig ik kan het nog! Sterker nog volgens mij gaat het nog beter dan voor de operatie!”. Er volgen enkele onderzoeken waaronder een PETScan. Op deze scan wordt er duidelijk wat er nog verder in het lichaam “geraakt” is door de kanker. De dokter begint het gesprek: “Ik heb redelijk goed nieuws. De scans zien er goed uit. We zien op de longen nog een plekje van 1 cm en onder de voet zien we iets. Niet groter dan een speldenknopje. We hebben verschillende behandel mogelijkheden.”. Er zijn dus mogelijkheden! Er is perspectief! Gelukkig we kunnen de strijd aangaan! Eerst bestralingen en dan gaan we kijken welk traject we gaan bewandelen.
Een paar dagen na de bestralingen merk ik verandering in het gedrag van Merel. Ze is onzeker, ze geeft aan dat ze duizelig is en ze hoort niks meer aan haar linker kant. Slapeloze nachten volgen, ze raakt in paniek, ze kan niet slapen en ze is onrustig. Dit wordt op een gegeven moment zo erg dat we besluiten haar op te laten nemen in het ziekenhuis. De artsen vertrouwen het niet. De geplande MRI scan wordt vervroegd. “Ik heb goed nieuws en slecht nieuws…. Het goede nieuws is dat de tumor welke is weggehaald geen nieuwe activiteiten vertoont en er zijn verder geen bloedingen te bespeuren. Het slecht nieuws is dat we een nieuw plekje hebben gevonden in de buurt van de gehoorzenuw. Dit kan indiceren dat er uitzaaiingen in het hersenvocht zitten”. Vol ongeloof zitten we te luisteren naar wat de arts te vertellen heeft. “We denken dat u nog maar een aantal weken tot maanden heeft”. Hoor ik dat goed? Een aantal weken tot maanden? Je wereld stort in een klap in elkaar. Al je toekomstplannen, haar toekomstplannen, haar droom… Alles valt in duigen en dit alles binnen 3 maanden… Ongeloof, onwerkelijk, gewoon niet te bevatten.
En nu? Er begint van alles door mijn hoofd te spoken. Haar inkomsten die helemaal zijn wegvallen, geen vangnet door het korte bestaan van de zaak, de hypotheek welke betaalt moet worden, de vaste lasten (zakelijk en prive) en investeringen die we gedaan hebben om haar droom werkelijkheid te laten worden. Ik weet wel dat het onmogelijk is om deze lasten alleen op te brengen en terug te betalen.
Merel en ik willen graag de tijd, die haar nog is gegund rustig en zonder zorgen kunnen doorbrengen. Misschien dat we haar droom nog even in stand kunnen houden zodat ze er nog even van kan genieten. Dat is dan ook de reden, waarom ik deze inzamel actie ben begonnen, zodat we inderdaad rustig met een zorgeloos gevoel kunnen doorbrengen, investeringen kunnen aflossen en misschien zelfs nog wat leuke dingen kunnen gaan ondernemen.