Slechte zorg in Nederland? Jazeker! Een plek voor ons gehandicapte zusje? Die was er niet. Of althans niet eentje waar je je familielid met goed fatsoen achter wilt laten. Maar een betere wereld begint bij jezelf. En dus startte we een gezinshuis voor 4 (meervoudig) gehandicapte meiden. Waar we wel echt goede zorg leveren! Dit project hebben we helemaal zelf gefinancieerd en opgezet. Maar we hebben uw hulp nodig! Het blijkt namelijk dat we een extra kamer nodig hebben, voor een vijfde bewoner. Dit meisje kan nergens anders terecht, kan nergens aarden. Wij willen haar graag een warm thuis geven, want dat is wat zij nodig heeft. En mijn zusje blijkt meer zorg nodig te hebben dan de overheid wil financieren. Wanner wij een kamer kunnen realiseren voor de vijfde bewoner hebben kunnen wij niet alleen dat meisje een fijn thuis bieden, maar ook kunnen wij de zorgkosten onder meer bewoners verdelen, zodat er voor mijn zusje ook meer zorg beschikbaar komt.
18 jaar geleden is ons zusje en dochter Lisa aangereden. Je kunt je niet voorstellen wat het betekent als je kleine zusje van 5 de straat oversteekt, wordt aangereden en daarna een hele lange periode van ziekenhuizen in gaat. Van het ziekenhuis in Alkmaar, naar het AMC. Slapen in een Ronald Mc Donald huis en iedereen om je heen in tranen, omdat ze dood zou gaan. Gelukkig had iedereen ongelijk. Mijn zusje kwam uit haar coma en leeft! Daar heeft ons gezin altijd het vertrouwen in gehad.
Maar we zijn heel wat jaren verder en na jaren revalideren moest er voor ons zusje Lisa een plek komen om te wonen. Haar hersenen waren voor een deel afgestorven waardoor zij vele beperkingen heeft. Door die combinatie van verschillende handicaps (lichamelijk, visueel, verstandelijk) was er nergens een plekje voor Lisa. Dus is zij weer thuis komen wonen. Onze moeder heeft al die jaren zelf voor ons zusje gezorgd. Pas nu ik zelf ouder ben en kinderen heb, realiseer ik mij pas echt wat voor een enorme klus dit is geweest. En wat zijn we allemaal trots op haar.
Alleen nu is ons zusje ouder en groter. Na het doorzoeken van heel Nederland was er nergens een plekje te vinden waar we haar met een gerust hart achter konden laten. Na 8 jaar op de wachtlijst bij een tehuis waar we wel een goed gevoel bij hadden, was er eindelijk een plekje. Moeilijk maar ook blij. Een nieuwe periode brak aan. Lisa kon eindelijk op zichzelf. Ze had er zoveel zin in. Helaas hebben we haar na 2 maanden alweer weg gehaald. Ze veranderde in een kasplantje. Vervuilde en kreeg depressieve klachten. Zelfs deze antroposofische instelling bleek een fiasco. Kennelijk is er in Nederland gewoon geen goede zorg voor deze mensen die een specifieke zorgvraag hebben. Dus zijn we zelf een gezinshuis gestart met kleinschalige zorg en écht aandacht voor de clienten. Wel zo leuk voor het personeel als de clienten.
Wil je hier meer over lezen? kijk op www.devriendenvanlisa.nl