In 2016 sloeg het noodlot toe. Als 29 jarige jonge moeder en echtgenote die volop actief in het leven stond, dagelijks sporten, leuke dingen deed met de kinderen en elke dag met veel passie paard reed werd in letterlijk 1 klap beschadigd voor het leven. Niets zou na die warme zonnige 18 Juli het zelfde zijn.
Ik raakte samen met mijn man en 3 kinderen betrokken bij een ernstig auto ongeluk. We werden door onze voorligger met volle vaart frontaal geraakt.. de klap was immens en ik zag hem aankomen, zette me schrap en ving de klap op met gestrekte armen en benen. Goddank waren mijn man en kinderen ongedeerd.. wanneer we de auto wilde uitstappen hadden we snel door dat er iets goed mis was. Mijn man liep naar de bestuurder maar deze leek niet geïnteresseerd in het zojuist voorgevallen ongeval en reed met slippende weg. Zijn nummerbord en auto hebben we gefotografeerd en de politie gebeld. Deze was snel ter plaatsen, onze auto die compleet verwoest was werd afgevoerd en de kinderen nagekeken door de ambulance. Niet veel later werden we opgehaald door een vriendin en gingen met schrik in ons lijf naar huis.. eenmaal thuis aangekomen voelde ik me raar.. Ik besloot met de buurvrouw naar de HAP te gaan. Met een wek advies en een paracetamol werden we weer naar huis gestuurd. Bij thuiskomst werd ik door mijn man uit de auto geholpen maar ik klapte helemaal in elkaar, verloor mijn bewustzijn, de ambulance werd gebeld en ik werd afgevoerd naar het ziekenhuis.. Ik kan me hier niets meer van herinneren. Ik kwam bij bewustzijn en al snel raakte ik enorm in paniek.. Ik kon niet meer bewegen.. het onderzoek bleek uit dat mijn hele linker lichaamshekft uitgeschakeld was.. geen functie geen gevoel.. waarschijnlijk zou dit tijdelijk zijn door de shock.. helaas bleek niets minder waar en werd iets dat tijdelijk zou zijn permanent.. een rolstoel, nooit meer lopen, nooit meer met mijn kinderen kuiten, nooit meer paardrijden, hoe kan mij dit overkomen? Paarden en mijn kinderen zijn mijn leven. een vreselijke periode van revalideren huilen en vechten volgde ik was vastberaden om weer te lopen en te paardrijden. Een jaar later lukte dit maar het gevoel links is altijd weg gebleven. We hebben besloten opzoek te gaan naar een para paard. helaas was dit niet meteen mogelijk.. hoge advocaat kosten en een nieuwe auto waren de eerste prioriteit. Helaas is tot op de dag van vandaag is de dader niet berecht. Na alle ellende hebben we ons er karig doorheen weten te slaan. Inmiddels werk ik weer volledig en kan beperkt wel weer dingen met mijn kinderen ondernemen.
Maar de wens om verder te gaan in de sport word steeds groter. We hebben inmiddels al een aardig bedrag bijelkaar gespaard maar helaas nog niet genoeg om het juiste paard te kunnen kopen. Ik zou zo graag weer wat willen bereiken in de sport. Middels deze weg hoop ik mijn droom iets sneller uit te laten komen. Wanneer ik op mijn paard zit ben ik vrij.. Kan ik lopen, rennen en vrij bewegen, ontspannen en vooral genieten. Even vergeten wat de beperkingen van het leven zijn..
Wie helpt mij mijn droom waar te maken?