“Je 50e verjaardag, net een maandje oma én getrouwd! We houden van je!” - 24 mei 2017 

 De tekst die ik schreef onder een foto van ons samen in het gemeentehuis, jullie waren net getrouwd, niet wetende dat nog geen jaar later ons leven volledig op zijn kop zou staan door een herseninfarct. Het was niet gelijk duidelijk, aangezien het infarct moeilijk vindbaar was op scans door het gecompliceerde gebied. Het bleek een gebied waar de artsen nog niet erg bekend mee waren; de stoppenkast van je hersenen. Werken was niet meer mogelijk en een jaar vol therapieën, medicijnen en een achtbaan vol emoties is wat volgden. Het leren omgaan met jouw nieuwe lichaam, een lichaam wat niet meer eigen voelde.

2018 was ook het jaar dat ik opnieuw zwanger raakte, iets zo bijzonder. De bevalling is iets wat ik het liefst weer opnieuw wilde beleven met mijn moeder erbij. Je twijfelde, of je er deze keer tegen zou kunnen vanwege de veranderde prikkelverwerking en je slechte nachtrust door de spasmes. Toch was je daar, sterk zoals altijd. Wat je niet vertelde is dat de immense en onverklaarbare buikpijn er nog steeds was, iets wat al even speelde.

Op dag 3 van mijn kraamweek vertelde je dat je buik was opgezet, dat je het niet kon plaatsen omdat je lichaam nog steeds zo anders voelde. Ik vroeg je de volgende ochtend naar de huisarts te gaan, die ochtend werden met testen dingen uitgesloten.. Maar toen de huisarts voelde aan je buik, voelde hij iets zitten, het voelde groot en de afspraak met de gynaecoloog werd verplaatst naar vandaag en je moest direct heen voor een echo. Onzekere weken vol onderzoeken en scans hebben uitsluitstel gegeven, iets waar wij allemaal onbewust al bang voor waren. Nog geen jaar na je herseninfarct kreeg je de diagnose. 

Kanker.

Je trilde toen ik je het nieuws vertelde, maar je was niet bang, je gaat dit per dag doen. WIJ gaan dit per dag doen.

Maar hoe doe je zoiets? Wanneer je éigenlijk nog volop in de revalidatie zit van een herseninfarct? Als je daardoor niet meer auto mag rijden? Met 4 honden en een (bonus)dochter van 7 jaar.. Vanaf het eerste moment wist ik, dat ik er voor haar zou zijn, ook wanneer het even niet meer gaat. Maar hoe kan ik dit doen met twee kleine kinderen onder de twee jaar.. Als je niet bij elkaar om de hoek woont. 

Mijn lieve vriend, Brian, kwam met het idee om daar te gaan wonen. Een (zorg)woning te realiseren op het erf zolang het nodig is. Zodat ik de zorg op mij kan nemen, met haar naar therapieën kan gaan en wij zo veel mogelijk tijd met elkaar kunnen doorbrengen. Ook onze jongens met hun oma, want natuurlijk spookt er door ons hoofd

‘hoe veel tijd is er?’. 

Het klinkt ingrijpend, ons woning achter ons laten, maar hoeveel waarde heeft een huis nou echt? Iets wat wij ons kinderen zonder twijfel willen meegeven, hoe belangrijk familie is. Dat ‘thuis’ een plek is, waar je hart is.  

Het enige waar wij tegen aanlopen zijn de kosten.. Iets wat ons ieder moment bezighoudt. Wij willen het in ieder geval op deze manier geprobeerd hebben, álle mogelijke manieren geprobeerd hebben. Ik vind het eng om ons zo kwetsbaar op te stellen, maar ook om op zo een korte termijn iets voor elkaar te moeten krijgen.. 

Als jij ons zou willen helpen een zorgwoning te realiseren zodat ik voor mijn moeder kan zorgen, zodat wij de strijd sámen aan kunnen gaan? Onwijs graag..

Elke donatie brengt ons dichterbij elkaar.

(Mocht ons verhaal een andere wending krijgen, dan zal elke euro gedoneerd worden aan het KWF kankerbestrijding.)