Ik ben 30 jaar en ze noemen me een chronisch pijnpatiënt. Wat klinkt dat zwaar! Eerst wilde ik het niet onder ogen zien, maar inmiddels kan ik niet anders. Ik zit niet in een rolstoel, ik heb geen ernstige ziekte, maar wat dan wel? Ik heb een dubbele whiplash en lijdt aan een postcommotieel syndroom. Het zal de meeste weinig zeggen, maar het lijkt op een hersenschudding die nooit meer overgaat.
Wat is er gebeurd?
Twee auto-ongelukken
Het eerste ongeluk was in mei 2012. Ik zat in een stilstaande auto op de achterbank toen een andere auto achterop reed. Door de jaren heen werd steeds meer duidelijk dat de whiplash klachten chronisch waren. Ik moest mijn leven en activiteiten hierop aanpassen en dat deed ik.
Ik vond mijn weg daarin en leerde ermee omgaan. Er waren dingen die ik niet kon, maar ik keek vooral naar de dingen die ik nog wel kon. Om mijn lichaam te versterken deed ik aan krachttraining en kon ik ondanks de whiplash squatten met een gewicht van 70 kg op mijn schouders. Ook deed ik aan kickboksen, duiken en reed ik motor.
Er waren heftige dagen en er waren goede dagen. Ik had het geaccepteerd en het hoorde bij mij. Het is wat het is. Ik ben positief gebleven en besefte me dagelijks dat het veel erger had kunnen zijn. In die tijd kon ik me alleen niet voorstellen dat het ook nog zoveel erger zou worden;
Vorig jaar op 19 april stond ik voor het stoplicht toen er vol op mij werd ingereden. Ondanks dat ik met mijn voet op de rem stond knalde mijn auto door op de auto voor mij. Ik vloog naar voren en kwam weer met een enorme klap terug in mijn stoel. Ik voelde direct dat het mis was in mijn hoofd.
De gevolgen
Ineens waren die goede pijnvrije dagen er niet meer. Ineens bestaat mijn leven uit, rusten en heel veel liggen! Ik ben constant doodmoe en heb continue pijn in mijn schouders, nek, overal in mijn hoofd en gezicht. Om de pijn niet te verergeren en hiermee leren om te gaan is mijn dagelijks leven hierop aangepast; pijnstillers, zalf, bad, massage, therapieën, mediteren en ga zo maar door.
Mijn geheugen is enorm achteruit gegaan en ik vergeet steeds wat ik heb verteld of wat ik dacht. Ik raak snel overprikkeld en ben overgevoelig voor licht en geluid. Ik heb last van oorsuizen, duizeligheid, concentratieproblemen, slaapstoornis en alles kost me zoveel moeite en energie. Ik kan het allemaal niet meer opbrengen. Voor alles moet ik eerst energie besparen en daarna weer uitrusten. ieder ding zoals een wandeling maken moet gepland worden, zodat ik mijn rust momenten goed kan verdelen. Ik voel me gevangen in mijn eigen lijf! Alles wat ik doe is belastend en er is veel angst;
- wat als het nog een keer gebeurd? wat als het nooit meer beter wordt? Bij alles wat ik doe ben ik bang dat de pijn erger wordt.
- Wat als ik nooit moeder kan worden, omdat ik mijn eigen baby niet eens zou kunnen tillen/vasthouden. Dan zou mijn grootste wens nooit in vervulling kunnen gaan.
- Wat als ik mijn baan kwijt raak? Want hele werkdagen hield ik niet meer vol. Ik werkte als ambulant begeleidster en ondersteunde mensen in hun dagelijks leven. In eerste instantie ben ik blijven werken, vechtend tegen mijn lijf dat schreeuwde dat ik moest stoppen, maar ik had een enorme wilskracht om door te gaan. het idee om ook mijn werk (hetgeen wat mij zoveel voldoening gaf) te verliezen was ondragelijk. Echter was het gevecht te zwaar en kon ik uiteindelijk niet meer; het autorijden ging niet meer, concentreren, rapporteren, de begeleidingsgesprekken etc. Sinds juni zit ik dan ook volledig in de ziektewet. Wat maakt dat ik steeds meer geisoleerd raak van de buitenwereld en het ook psychisch een steeds grotere lijdensweg wordt.
- Dan nog de angst dat ik mijn partner en naasten niet meer gelukkig kan maken. Want die drukke, impulsieve en actieve Sandy die ik was, die is er niet meer. Gelukkig heb ik de liefste partner van de wereld, die als één van de weinige maar in mijn ogen hoeft te kijken en weet wat ik nodig heb. Die voor me zorgt en alle taken in het huishouden overneemt. Helaas kan ik nu niet de vriendin voor hem zijn die ik graag zou willen zijn en dat voelt verschrikkelijk!
Behandelingen
Van allerlei behandelingen hebben we geprobeerd; fysiotherapie, mensendieck, chiropractor en lasertherapie. Het hielp met momenten wel en verlichtte wat, maar de klachten blijven aanhouden.
Ik werd door mijn huisarts verwezen naar een revalidatiekliniek. Bij de eerste screening vertelde ze dat het doel is om te leren omgaan met de pijn. Om het te accepteren en mijn leven hier op aan te passen, maar ik wil dit niet accepteren. Ik ben 30, maar voel me bejaard!
Ik wil mijn leven weer terug.
Ineens was er weer hoop!
En toen ineens, kwam op facebook het bericht voorbij over een behandeling voor hersenletsel in Utah, Amerika. Ik las verhalen van anderen die mij voorgingen en las hoe zij hersteld waren. Hoe zij hun leven weer terug kregen. De behandeling is relatief nieuw, wordt alleen daar uitgevoerd, maar heeft wel al meer dan 1000 mensen genezen met 99% resultaat! Ik ging mezelf er in verdiepen en hoe meer ik las hoe meer hoop er ontstond; wat als ik weer kan herstellen?
Ik heb mezelf aangemeld en tijdens de eerste online meeting zeiden ze dat ik de perfecte kandidaat ben. Ze kunnen me behandelen en de vooruitzichten zijn zeer positief. Voor meer informatie over de behandeling: https://www.cognitivefxusa.com/
Kostenplaatje
De behandeling duurt 5 dagen en kost ongeveer inclusief ticket, verblijf en na-traject 14.000 euro. Het is erg veel geld vooral als je bedenkt dat we al 1000den euro’s kwijt zijn aan behandelingen en andere aanpassingen die niet vergoed werden.
Echter, wat is 14.000 euro als je je leven ervoor terug krijgt?
Helaas schud ik dat geld niet zomaar uit mijn mouw en hebben vele mij geadviseerd om een crowdfunding op te zetten. Mijn eerste reactie was absoluut nee. Want ik vind het helemaal niets om zo met mijn verhaal naar buiten te komen.
Echter hoe meer ik erover nadacht, hoe meer ik tot het besef kwam dat ik deze kans verdien om mijn leven weer terug te krijgen. En dus is iedere bijdrage meer dan welkom.
Waarom doneren?
* Omdat er hoop is op herstel en ik deze kans niet wil opgeven
* Omdat mogelijk mijn grootste wens in vervulling kan gaan; moeder worden
* Omdat ik de kans heb dat ik mezelf weer terug vind en mijn leven terug krijg
* Omdat ik 30 ben en veel te jong ben om zo beperkt te zijn en met zoveel pijn te moeten leven
* Omdat alles wat het beter maakt voor mij pure winst is
* Omdat de resultaten van de behandeling fantastisch zijn
* Omdat ze in de VS 10-15 jaar verder zijn op dit gebied
* Omdat er meerdere Nederlanders mij voorgingen en zich een ander mens voelen
* Omdat er nergens anders in Europa een kliniek is waar z’n objectieve onderbouwde en bewezen behandeling bestaat
Bedankt!
Allereerst wil ik je bedanken dat je de tijd hebt genomen om mijn verhaal te lezen en eventueel voor het delen en doneren. Ik kan in geen woorden omschrijven wat het voor mij, maar ook mijn naasten zou betekenen als ik mijn leven weer terug krijg.
Help me get my life back
Donate for a brain injury treatment.
I am 30 years old, and they call me a chronicle pain patient.
At first, I didn't want to face reality, but I realized that I have no choice.
I'm not sitting in a wheelchair. I don't have a deadly disease, but what do I have? I have a double whiplash, and it drastically affects my entire life.
What happened?
Two times I got diagnosed whiplash due to a car accident.
The first accident was in May 2012. I was sitting in the backseat of a still-standing car; the car behind us wasn't paying attention and drove on the back of our car. Over the years it was getting clear that the complaints were chronicle. I had to adjust my life, and I did.
I had found my way and learned how to deal with it. There were some things I couldn't do, but I looked mostly to the things I could do. To enhance my body strength, I started with weight training, and with enough practice, I was still able to do 70kg squads. I also participated in kickboxing, diving, and even drove a motorcycle.
Some days were unbearable, and some were good days. I had accepted the fact that this was a new part of me. That's just the way it is. I've stayed positive and realized every day that it could've been worse. Only then, I couldn't have imagined the things that were ahead of me.
Last year in April, I was driving my car and stood still before the traffic lights. When suddenly someone collapsed his vehicle at the back of mine, and the impact made me crash on my predecessor even though I tried to brake as hard as I could. I flew to the front and back. I felt great pain in my neck and head.
The consequences
The times I had without having pain was gone. Suddenly my life exists only of resting, lying down, and saving energy to do any activity whatsoever. I'm always tired and having constant pain in my shoulders, neck, head, and face. Too not increase the pain and trying to live with it, is my daily life adjusted to this; painkillers, ointment, bathing, massages, therapy, meditation, and so on.
My memory decreased rapidly, kept forgetting what I said or even what I just thought. Getting frustrated very quick, ringing in the ears, feeling dizzy all the time, and it all cost much effort and lots of energy even to try to act like an average person. It's just so hard to maintain this, even for the smallest tasks I need to save up energy to carry it out and rest afterward for the next one. Everything needs to be planned so that I can divide my rest periods and everything I do is stressful, and there is much anxiety.
-What if it happens again? What if it never goes any better?
With everything I do, I fear that it only gets worse.
-What if I can never be a mom, and what if I can't even hold my baby?
My biggest wish would be in shatters.
-What if I lost my job? I can barely hold my job still trying to manage some work as many hours I can. I love my job, working as an ambulatory counselor and help people in their daily lives, but it feels like it won't take long before it's the other way around. I love to help people, and I try to fight my body to help other people even though my body screams to let me stop and take some rest. Even with all the pain, I try to resist, but the pain is winning, I can't do it anymore.
-Then the fear that I can't make my partner happy. The busy, impulsive, active girl I ever was is no longer. Thankfully I have the sweetest partner in the world. The one that always knows when I need something just by looking in my eyes. He helps me with all the chores in the house and helps me with everything I need to do. Few people notice when something is wrong, but he always knows. That said, I can't return the favor, and I'm not able to be the girlfriend I want to be for him. It just feels awful.
Treatments
By trying many kinds of treatments; physiotherapy, mensendieck, chiropractor, and laser therapy. It helped with moments here and there, but the physical complaints remain.
The general practitioner referred me to the rehabilitation clinic. At the first screening, they told me to deal with the pain. To accept it and move on. I don't want to accept it. I'm 30 and feel powerless.
I just want my life back.
And there was hope!
Suddenly, I came across a message on Facebook about treatment for brain injury in Utah, Amerika. I read stories about others preceded before me and how they recovered after treatment. This treatment is relatively new; only there, they use this kind of medical care. They already cured over a thousand people with a success rate of 99%. There was more hope then I thought; what if I can recover?
I signed myself in, and in the first online meeting, they said I was the perfect candidate for treatment.
They said they could cure me, and the outlook was very positive. for more information about the treatment; https://www.cognitivefxusa.com/
Cost
The treatment takes five days and costs around 14.000 euros.
It's a lot of money if you can consider the amount we lost on other treatments and all the other things that weren't in the medical care package.
But what's 14.000 euros if you can get your life back?
Sadly I don't own this amount of money. Many people recommended me to start crowdfunding. At first, I declined the idea to open up to everyone and tell them about my life story.
However, the more I thought about it, the more I realized that I deserve this chance to get my life back on track and do the things I love doing most. Any donation is more than welcome.
Why donate?
-Because there is hope to recover and I don't want to give up this opportunity
-Because I can one day fulfill my dream; becoming a mom
-Because I have the chance to become myself again and get my life back
-Because I'm 30 years old and too young to be limited by this and live with so much pain
-Because the results are incredible
-Because in the united states their 15 years ahead in these kinds of treatment
-Because many Dutch people preceded before me and feeling a different person, then they were before
-Because no place in Europe does these kinds of treatments,
as they do in Utah
Much gratitude
First of all, I want to thank you for taking the time to read my story and perhaps sharing and donating. There are no words to describe how much it means to me if I could get my life back.