HET ONGELUK

Op 4 augustus 2016 rijdt Mark (toen 37 jaar) op zijn motor door de binnenstad van Amsterdam naar zijn werk waar hij door een onoplettende toerist, die plotseling met zijn auto van richting verandert, verzeilt raakt in een flink verkeersongeluk.

Mark wordt direct met nekkraag om in de ambulance afgevoerd. Ter plekke blijkt meteen dat de motor door de klap total-loss is, maar op de Eerste Hulp wordt, na diverse onderzoeken, al snel geroepen dat Mark eigenlijk helemaal ok is, op wat kneuzingen na. Bij het vertrek uit het ziekenhuis vragen we nog létterlijk aan de artsen of hij geen hersenschudding heeft en of hij niet vannacht ter controle regelmatig wakker gemaakt moet worden of dat hij het rustig aan moet doen. ‘Nee hoor, er is niets met hem aan de hand’ is het antwoord wat we krijgen.

HET GEVOLG

In de dagen, weken, maanden na het ongeluk begint Mark te veranderen. Eerst zijn het kleine dingen zoals hoofdpijn, slecht slapen, vergeetachtig en slechte concentratie, maar hoe meer tijd er voorbij gaat hoe groter de gevolgen van het ongeluk impact op hem en ons gezinsleven krijgen. Hij begint zich af te zonderen, wordt prikkelbaar, wil niets sociaals meer ondernemen, is onbereikbaar voor zijn omgeving en raakt haast emotieloos naar de mensen om hem heen. Zoals hij zelf beschrijft is hij afgestompt van de wereld en zit er een soort mist in zijn hoofd. Hij zegt regelmatig dat het voelt alsof hij ‘niet op deze wereld is’ en het leven aan hem voorbij gaat zonder het te voelen.

Uiteraard zijn we hiermee naar diverse specialisten geweest, iedere strohalm hebben we aangegrepen om te proberen om hem weer ‘de oude’ te laten worden, maar niets helpt. Uiteindelijk is het onze huisarts geweest die zei dat het ‘natuurlijk wel’ een hersenschudding is geweest als je met zo’n snelheid met je hoofd tegen een auto klapt. Maar qua behandeling is daar nu niets meer aan te doen en overal krijgt Mark te horen dat hij maar moet accepteren dat deze wazige manier van leven voor altijd zal zijn. En dat valt hem heel zwaar…

Voor de buitenwereld lijkt het alsof er met hem niet veel aan de hand is. Hij ziet er nog hetzelfde uit, rijdt nog steeds motor en gaat naar zijn werk. Maar het masker dat hij op heeft en iedereen van hem ziet kost hem ontzettend veel energie. Want de afgelopen jaren is Mark langzamerhand van een energieke, vrolijke, ondernemende, liefhebbende gozer veranderd in een stille, lusteloze, prikkelbare en afwezige man als het masker echt afgaat. En dat heeft een groot effect op ons gezinsleven. Mark gaat het huis uit en probeert in z’n eentje, in stilte en rust en zelfs met behulp van medicijnen en een psychiater zichzelf terug te vinden. Maar dat helpt nauwelijks..

Elke dag is een gevecht voor Mark om op een beetje 'normale' manier de dag door te komen. Het kan toch niet zo zijn dat dít is hoe hij de rest van zijn leven zal moeten doorworstelen? Van iemand die vol in het leven stond tot iemand die bijna niets meer sociaals wil en kan ondernemen, omdat zijn hoofd zoveel prikkels niet meer toelaat. Vroeger zaten er te weinig uren in de dag voor alles wat hij wilde ondernemen, nu zou hij eigenlijk iedere dag om 21.00 uur naar bed moeten omdat de batterij constant helemaal leeg is.

ONZE HOOP

En dan komt er na jaren een beetje licht aan het eind van de tunnel als we lezen over Cognitive FX. Een kliniek in Provo, Utah (USA) waar ze patiënten met niet-aangeboren hersenafwijkingen een zeer gespecialiseerde behandeling kunnen bieden. De behandeling begint bij een MRI scan (een FNCi), waarbij precies in kaart wordt gebracht welke gebieden in je hersenen niet meer werken zoals het zou moeten en waar de bloedtoevoer niet meer optimaal is. Op basis van die resultaten wordt de behandeling gestart. Er zijn vele succesverhalen, oa van mensen die na een hersenschudding ook niet meer zichzelf waren en door de behandeling hun leven weer terug hebben. Na een Skypegesprek met de artsen blijkt Mark ‘the perfect patient’ te zijn, herkennen ze meteen zijn verhaal en klachten en zeggen ons hem te kunnen gaan helpen.

In augustus 2019 (3 jaar na het ongeluk) zal Mark daar dus behandeld gaan worden. We vinden het super spannend en hopen dat wij ook thuiskomen met een succesverhaal. Helaas vergoeden onze zorgverzekeraars hier in Nederland de kosten voor deze (dure) behandeling niet en wordt het een kostbare trip. Daarom is iedere vorm van financiële steun erg welkom. Want hoe fantastisch zou het zijn als ons leven weer zo fijn zou kunnen zijn als vóór het ongeluk!?

Alvast heel veel dank voor het lezen, doneren en/of delen van dit bericht!

Mark, Nynke en Lola