Hoeveel pech kun je hebben in het leven? Cristina van Sprang (58) heeft niet vooraan gestaan toen het geluk werd uitgedeeld. Ze heeft uitgezaaide borstkanker en heeft niet lang meer te leven. Een vriendin heeft een crowdfundactie opgezet om haar nog wat tijd te geven door behandeling en een fatsoenlijke begrafenis : “Ik kan nu niet eens een kopje koffie aan mijn nabestaande aanbieden.”
Het mooiste zou zijn als ze zoveel op zouden kunnen halen bij de crowdfunding dat ik een goede behandeling zou kunnen betalen. In Geldrop en in het Duitse Heidelberg bieden ze immunotherapie aan aan mensen die zijn uitbehandeld, maar dat kost tussen de 30.000 en 50.000 euro. Dat is een hoop geld, maar het zou misschien mijn leven kunnen rekken. Ik wil zo lang mogelijk blijven leven voor mijn twee dochters en om mijn problemen op te lossen, zodat zij niet met de schulden blijven zitten.”
“Mijn ex is in 2015 vertrokken en heeft ons met een te duur huis laten zitten. De hypotheek was gebaseerd op twee salarissen. Ik werd ziek en kon niet meer werken. Betaal nog de rente van 5,3% uit de oude tijd en krijg die met geen mogelijkheid overgesloten. We betalen zoveel aan rente dat de hypotheek bijna niet afgelost wordt en er geen geld overblijft om andere dingen te doen. We hebben geen geld voor boodschappen en ik loop al een tijd bij de Voedselbank. Ik ben bij de dokter terecht gekomen omdat ik ondervoed bleek te zijn. Als mensen bij ons op bezoek komen nemen ze geen bloemen mee maar eten.”
“Ik probeer al heel lang te verhuizen naar een huurwoning, we reageren op ieder huis. Maar er is een enorme wachtlijst en ik kom opmerkelijk genoeg niet in aanmerking voor urgentieverklaring, waarschijnlijk vanwege mijn koophuis. Daarom blijven we maar hier. Dan hebben we in ieder geval een dak boven ons hoofd. Al is wonen op twee hoog met botkanker geen pretje. Trappen lopen gaat steeds moeilijker. Ik ben in maart gevallen van de trap ( 1 hele etage ) en het is echt een wonder dat ik niets gebroken heb, zei mijn dokter.”
“Hoe lang ik nog te leven heb weet ik niet. De kanker zit inmiddels overal. Het kan nog drie weken duren of drie maanden dat weten ze niet maar de laatste 2 medicijnen hebben niet gewerkt dus de tumormarkers zijn al 6 x zo hoog als toen ik te horen kreeg dat het hartstikke fout was. Ik heb uitzaaiingen in mijn longen en mijn botten. Het zit inmiddels overal, in mijn ribben, heilige been, schaambeen, armen, schouderblad en borstbeen. De pijn is ondragelijk. Toch ben ik een vechter. Dat ik er nog ben is een wonder. Toch kan ik niet altijd sterk zijn. Ik moet vaak naar het ziekenhuis, maar ook daar worden de opties om mijn pijn te bestrijden minder en minder. Er zijn momenten dat ik zit te huilen op de bank, dat ik tegen mijn nog thuiswonende dochter van 23 ( die mantelzorger is geworden ) zeg: ‘ik kan er niet meer tegen’.”
“Ik maak me zorgen over de toekomst. Hoe moet het verder met mijn jongste? Blijven mijn dochters achter met mijn schuld? Hoe gaan ze de begrafenis betalen. Het bleek dat de levensverzekering niet betaald was en ik ben zonder het te weten uit de verzekering gegooid. Ik had meteen een schuld van 32.000 euro vanwege de oplopende kosten die erbij hoorde. Vreemd, want ze zeiden dat ze me niet konden vinden. Al kloppen ze nu wel elke maand aan mijn deur vanwege de aflossing. Omdat ik terminaal ben kan ik me elders ook niet verzekeren. Wat betreft de begrafenisverzekering bleek ik zwaar onderverzekerd. Ook zo’n zeperd. Ik kan nu niet eens de kist betalen of een kop koffie.”
“Soms hebben mensen het over een bucketlist. Heb je nog iets daarop staan? Nou mijn grootste wens zou een reis naar Japan zijn, mijn hele leven al. Maar ik kan nu niet eens mijn woonplaats uit. Een kopje koffie drinken buiten de deur.. daar heb ik niet eens geld voor. Laat staan een bucketlist.”
“Ik vecht tegen die ziekte.. ik heb 15 jaar gevochten tegen kanker, maar heb zoveel meer problemen die daar nog bijkomen. Dat een vriendin begon met de crowdfunding vond ik heel lief, maar ook moeilijk. Ik ben heel trots en het voelt een beetje als bedelen, maar het zou al zo fijn zijn als ik iets minder zorgen zou hebben.”
Bron: VROUW door Daphne van Rossum