Jonge statushouders die zonder hun ouders en familie naar Nederland zijn gekomen hebben het zwaar. Ze moeten veel en het moet ook snel. Eenmaal 18 worden ze aangesproken en bejegend als volwassen, net als elke 18 jarige in ons land. Met dit verschil dat zij geen vangnet hebben van ouders en familie, die ze wegwijs kan maken, praktisch ondersteunen, raad en advies geven. Er moeten verloren schooljaren worden ingehaald, er moet worden gewerkt. De studiebeurs is vaak net niet toereikend voor het gewone leven. Een baantje vinden is nog niet zo gemakkelijk. En is er dan een financiële tegenvaller, dan is er geen enkele buffer of reserve die dat kan opvangen.Met deze actie wil ik twee jonge statushouders een bescheiden startkapitaal geven wat kan dienen als reserve voor onvoorziene tegenvallers of als microkrediet om een studie mee te beginnen, het leven echt goed op orde te krijgen.

Het gaat om twee jongens, 19 en 24 jaar oud. Ze zijn vol goede moed aan de slag gegaan met hun opleiding en inburgering. Maar helaas, ze ontmoeten tegenslag op tegenslag. Ik zie dat de voortdurende strijd om een gewoon bestaan hen uitput. 

Anders dan Nederlandse jongeren vanaf 18 jaar is het voor deze twee jongens niet gelijk helder dat een bezoekje aan een specialist gevolgen heeft voor je eigen risico. Met als gevolg dat maanden na een eenvoudige behandeling in het ziekenhuis een grote rekening op de mat valt die ze niet zagen aankomen. Een ander voorbeeld is de energierekening; het is ons bekend dat de maandelijkse energierekening een voorschot is. Een voorschot wat berekend is op voorgaande jaren. Een misrekening van de energiemaatschappij maakte dat een van de twee een onlogisch laag maandbedrag betaalde. Aan het eind van het jaar kwam daar een grote naheffing overheen. Eigenlijk een fout van de energieleverancier; die had immers moeten zien dat het maandbedrag niet overeen kwam met het aantal personen in het huishouden? Maar dat is niet gebeurd en weer lag daar een grote rekening. Een van de twee was door ziekte niet in staat naar school te gaan. Uiteindelijk heeft de school hem verzocht zich te laten uitschrijven. Deze jongen wist niet dat hij een huisarts had. Dit was hem ongetwijfeld vlak voor zijn 18e verteld maar het beklijft niet. Uiteindelijk is dat opgelost en is hij bij een huisarts geweest die hem heeft behandeld. Maar hij was intussen uitgeschreven bij school. Lesgeld moet hij nog wel voldoen omdat er volgens DUO geen geldige reden is geweest dat hij voortijdig is gestopt met school. Elke maand een rekening van €150 op de mat. Hij probeert in zijn levensonderhoud te voorzien door lange dagen te maken in de keuken van een restaurant, als afwasser. Dit levert hem net genoeg op om zijn vaste lasten te voldoen maar hij houdt niets over. Is hij ziek dan krijgt hij niets. 

Het gaat bij deze twee jongens echt om de gewone dingen. Een leven waarin je even de fiets kunt pakken om nog net even die laatste boodschappen te halen. Een leven waarin je de huur kunt betalen, waarin je eten hebt in de koelkast. Het allerliefst willen deze twee jongens gewoon studeren en werken, maar na de zoveelste afwijzing zakt de moed in de schoenen. Een klein beetje meer geld betekent voor hen het enorme verschil tussen hoop en wanhoop. 

Het geld komt in een fonds en wordt in overleg besteed voor dat wat op dat moment noodzakelijk is. Op deze manier wordt er voor gezorgd dat het ook echt ten goede komt aan deze twee jongens en voldoet aan de doelstelling: een steun in de rug!