Van zn 3 tm 17 jaar zwierf hij van instelling naar instelling door t hele land, onder voogdij van de jeugdbescherming. Vader in gevangenis, moeder op de achtergrond. 

Op zn 18de verjaardag stond hij letterlijk op straat met de stempel 'volwassen'.

Geen adres betekent geen enig recht op hulp. Gelukkig meldde hij zich bij jongerenwerk in Breda en kwam hij met mij in 'contact'. In hoeverre je van 'contact' kan spreken, als een verwilderde kater duwde je iedereen van je weg. Teveel teleurgesteld, teveel mee gemaakt in je jonge leventje. 

In de afgelopen 1,5 jaar is het gelukt om steeds meer mens te worden. Die verharde uitdrukking maakt steeds vaker plaats voor een zachter gezicht en soms zelfs een glimlach. Wat heeft hij me hard getest, hoe ver moest hij gaan om ook mij weg te duwen....want inmiddels had hij geleerd dat het minder pijnlijk en onvoorspelbaar is wanneer hij iemand wegduwt dan zelf losgelaten te worden. Gelukkig kreeg ik van de WMO klantmanager 'complexe casuistiek' het vertrouwen en de ruimte om naast hem te blijven staan. Ook wanneer hij al zn frustraties en boosheid op mij botvierde, voor mij een eerste teken dat er vertrouwen groeide om zn emoties te laten zien. Dit afstotende gedrag labelen als kans, want het cynische 'gaat prima' terwijl hij zich zwaar klote voelde veranderde in uiting van zijn gevoelens. En dat was vaak slikken, reactie uitstellen en tranen voor mij. Want altijd zag ik de wanhoop, eenzaamheid, frustratie en verdriet in je ogen. Maar ook de lieve, zachte kant die ergens achter die dikke muur verscholen ligt. 
De eerste tekenen van herstel geven me kracht en moed maar ook hoop....hoop dat hij ooit zijn draai zal vinden in deze maatschappij. 
De eerste signalen zijn voor mij hartverwarmend, wanneer hij vraagt om een katje en hij deze weet gerust te stellen, aaien en een kus gaf. De eerste tekenen van een verandering van 'wilde kater' naar mens....hoe mooi.

Echter blijven de geldzorgen hem veel stress geven. Sinds een tijdje lukt het hem om wat te eten, voorheen kreeg hij nauwelijks een hap door zijn keel. Al die stress van zoveel jaren opgespaard in misselijkheid, slecht slapen, veel nachtmerries, chronische rug- en nekpijn. Wat gun ik hem een leven zonder schulden. Zodat het geld wat hij gaat verdienen ook rechtstreeks naar hem zelf gaat ipv naar alle schuldeisers. 

Morgen wordt hij 20, maar van binnen zie ik nog dat kind van 3 wat zo in een instelling belandt. Niemand die voor hem spaarde, niemand die hem feliciteert met zijn verjaardag, niemand om kerst mee te vieren, al jaren geen vakantie gehad. 

Wie helpt me om zijn schulden af te lossen zonder een 3jarig traject in te moeten gaan bij de gemeente? Waarin hij alle controle en vertrouwe aan een instantie zou moeten geven, daar is teveel voor kapot gemaakt door instanties.

Zodat hij motivatie houdt om stappen te maken om van de wilde kater verder te groeien tot mens?