In 2015 ben ik een samenwerking aangegaan met iemand die ik toen nog als vriend zag. Zijn dansschool, die hij door onterecht en onduidelijke redenen moest sluiten van de gemeente, hebben we voortgezet onder mijn naam. Een vriendendienst, zolang hij nog problemen met de gemeente had kon hij niet verder. Hij woonde op straat en leende geld om te eten, een hoop om je rot bij te voelen als vriend dus ben ik hem te hulp geschoten.

Samen hebben we de dansschool weer opgezet aan de hand van onderlinge afspraken. Ik heb een lening afgesloten bij de banken, vrienden en familie om dit te realiseren. We hebben een nieuwe locatie gezocht met het idee dat een nieuwe investering zou helpen de dansschool weer snel op een vroeger niveau te krijgen, en zo ontwikkelde alles zich ook.
Ondertussen had deze 'vriend' nog een rechtszaak lopen tegen de gemeente, waarin hij gelijk heeft gekregen dat hij zijn dansschool onterecht heeft moeten sluiten, waarvoor een schadevergoeding zou volgen. Met de schadevergoeding in het vooruitzicht heeft deze vriend, in overleg met de verhuurder, aangegeven de huur, huurschuld en verdere dansschool (ledenbestand, materiaal, contracten) over te nemen zodra de schadevergoeding binnen was en zou hij de dansschool weer overnemen. Deze afspraak is mondeling gemaakt tussen verhuurder, vriend en mijzelf.

Begin 2017 heeft deze vriend de dansschool weer van mij overgenomen, de schadevergoeding was op dit moment nog niet binnen.
De bank wilde niet wachten op de schadevergoeding, dus ben ik in de tussentijd gestart met het terugbetalen van de schuld van toen nog €24.000,-. Prima, de vriend had tenslotte beloofd mij helemaal schuldenvrij te maken wanneer het geld er kwam. Voor alle hulp die ik hem gegeven had en de inzet en moeite zou hij mij vergoeden wat ik aan schulden had gemaakt.

Helaas is het tegendeel waar. Afgelopen zomer kwam er post van de verhuurder, verstuurd door een gerechtsdeurwaarder: een rekening van €66.000,- opgebouwd uit huurschulden, ook van maanden dat het bedrijf al over was gegaan naar mijn vriend, en bijkomende kosten van de gerechtsdeurwaarder. Ik heb een advocaat in de arm moeten nemen om dit te bevechten. Zij gaf aan dat ook mondeling gemaakte afspraken rechtsgeldig zijn, dus dat als ik deze bevestigd kon krijgen door vriend en/of verhuurder ik onder deze rekening uit zou kunnen komen. Nu blijkt dat de verhuurder deze vriend heeft geholpen in de rechtszaak tegen de gemeente, de schadevergoeding inmiddels binnen is en deze lager is uitgevallen dan verwacht. De verhuurder heeft óf onderling iets afgesproken met deze vriend óf heeft ingezien dat hier geen geld te halen is, en beiden ontkennen nu elke mondelinge overeenkomst, waardoor de schuld volledig op mij verhaald wordt.
Ik heb geen poot om op te staan, aangezien de andere partijen samenwerken.

Na een hoop overleg tussen advocaat, verhuurder en mijzelf hebben we een akkoord gekregen op het afbetalen van €8.000,-. Dit bedrag staat los van de advocaatkosten die ik hieraan overhoud en de €12.353,94 schuld die ik nog bij de banken open heb staan.
Ten onrechte komen al deze kosten bij mij terecht, maar er lijkt geen uitweg mogelijk te zijn. Op dit moment beïnvloedt deze schuld erg mijn leven, dat inmiddels al bijna 3 jaar in het teken staat van het afbetalen van schulden. Het masker dat ik op heb voor de buitenwereld om dit gevoel te verbergen wordt mij teveel...

In plaats van lief iets geven met kerst en elkaar het geluk wensen wil ik iedereen die mij iets zou willen geven vragen een donatie te doen op de rekening om het afbetalen een stukje te verlichten. Elke donatie laat het einde van dit afbetalen een stukje dichterbij komen. Dan kan ik gewoon weer alles aan mijn kinderen en mijn vrouw uitgeven en leuke cadeaus geven zoals ik dat zo graag zou willen.