UPDATE!!!!
Eten en slapen beginnen een zeldzaamheid te worden, pijnstillers werken nog amper. Ik eet het noodzakelijke bij de medicatie om braken of maagzuuraanvallen te voorkomen. De gemeente laat me ook nog eens op een 3-jaars regeling (kan niet aan tonen door de vele verhuizingen dat ik langer dan 3 jaar onder bijstand niveau leef) in de kou staan. Als dat nog niet het ergste is, dacht ik al enkele maanden vrij te zijn van serieuze (psychogene) epilepsie aanvallen die nu terug keren door de constante pijnprikkels. Ik kan wel huilen.
Beste lezers.
Ik had van mijzelf nooit verwacht überhaupt aan een crowdfundings actie te denken, laat staan te starten.
Ik ben momenteel 26 jaar en hard op de weg terug! Hard op de weg terug van een diep dal dat ik drie jaar geleden heb gekend. Ik kwam, zoals velen zullen zeggen maar in mijn geval oprecht, zonder mijn schuld op straat te staan. Ik heb in die tijd mijn vrienden en familie echt leren kennen. Ik leefde op straat, had hier en daar een weekje onderdak, maar echt concreets leek er niet te komen. Omdat je op straat staat, of geen vast dak boven je hoofd heb denk je maar aan één ding, overleven! Overleven deed ik, 6 maanden lang. Wel een slaapplek, geen slaapplek, wel een slaapplek, geen slaapplek. De mensen die mij toen steunde en hielpen daar waar ze konden ben ik eeuwig dankbaar. Al zou ik oceanen moeten over zwemmen maar als ik ooit voor hen iets terug kan doen dan doe ik dat.
Je bent bezig met overleven, en nogmaals, overleven deed ik. Na 6 maanden kon ik dan eindelijk bij een via via contact inwonen, al dan niet tijdelijk. Nu heb ik na die 6 maanden drie, misschien wel vier of vijf, verschillende adressen gezien waar ik woonde of verbleef. Nu eindelijk sinds juni 2017 is daar dan eindelijk een vast dak boven m'n hoofd en is het echte overleven verleden tijd. Dacht ik!
Ik heb met epilepsie op straat geleefd, overleefd, en daar bij is ook de diagnose PTSS gekomen. Ik loop er niet graag mee te koop, sterker nog, er is zelfs een lichte schaamte.
Maar daar waar ik dacht dat ik kon leven, moet ik weer opnieuw overleven! Ditmaal pijn overleven! Door mijn epilepsie en PTSS word mij aangeraden om onder algehele narcose een tandarts behandeling te onder gaan, en ik kan in alle eerlijkheid bekennen deze is nodig. Verstandkiezen. heel, gebroken, ze moeten getrokken worden en nog een twee- drietal kiezen zorgen voor helse pijnen. Cocktails van pijnstillers slik ik nu al weken. De combinatie tramadol en diclofinac hield het dragelijk maar deze zijn inmiddels op en krijg ik vanwege het verslavingsrisico niet meer voorgeschreven. Cocktail twee, naproxen en paracetamol 1000mg begint ook schaars te raken in de voorraad net als mijn hoop dat de pijn dragelijk word en blijft. Tot overmaat van wanhoop, door de pijnen, ben ik morfine pillen gaan slikken, iets waar ik zelf persoonlijk geen voorstander van ben.
Tussen de pijnen, maar ook de medicatie gerelateerde hoofdpijn (als je te lang medicatie slikt), door probeer ik mijn vrijwilligers werk met ouderen zo goed mogelijk te doen. Wel merk ik daarbij dat mijn reactievermogen minder is en dat ik mezelf niet meer vertrouw, in de begeleiding die ik bied, zo hoe ik zou willen. Om nog maar te zwijgen over de zweet aanvallen (vrienden vragen wel eens gekscherend of ik in de overgang ben), slapeloze nachten en misselijke uren omdat m'n maag opstandig word van de vele medicatie.
Mijn doel is om voor mijn 27ste verjaardag, 7 februari 2018, het narcose tarief van €800,- bij elkaar te hebben en volgend jaar eindelijk weer te kunnen gaan leven! Leven in plaats van overleven!
Mijn dank zal oneindig groot zijn aan hen die mij willen helpen om eindelijk eens pijnvrij te zijn!