Hallo lieve lezer,
Bedankt voor het klikken op mijn actie.
Kan niet geloven dat ik dit schrijf.
Er was eens een jonge vrouw die na jaren van therapieën vanwege een burn-out eindelijk op het juiste pad was beland.
Eindelijk stond ze in haar kracht en wist ze waar ze blij van werd en goed in was.
De zon scheen weer, ze zag een toekomst.
Plannen werden gemaakt en geschreven, kennis werd vergaard, literatuur werd verslonden, website werd gebouwd en ze was klaar om te shinen met haar eigen bedrijf.
Het was een lange weg, met veel ups en downs. Een weg bezaaid met angsten (agorafobie), eenzaamheid, slapeloze nachten, maar ook dagen van alleen maar slapen.
En tegelijkertijd was het een weg waarin ze steeds meer van zichzelf leerde en durfde te houden.
En nu ging het dus zowaar GOED. Dit was iets wat ze lange tijd niet had gevoeld (en misschien zelfs wel nooit had gevoeld op deze manier). Hadden al die jaren van vechten, wanhoop en verdriet hiernaartoe geleid? Het was het uiteindelijk meer dan waard.
Maar toen......
Al een aantal weken had ze een soort spierpijn gevoel aan haar rechter bil en bovenbeen. Meestal trok dit gedurende de dag wel weg. Ze verweet dit aan het feit dat ze lange dagen maakte achter de computer en nam zichzelf voor goed op haar houding te letten, maar ook de rust te pakken - ook al had ze daar eigenlijk geen behoefte want ze deed wat ze leuk vond en waar ze energie van krijgt!
Op een dag trok de pijn niet weg. Uit bed stappen ging lastiger en sokken aandoen werd een acrobatische uitdaging.
Na een dag ging ze toch maar naar de huisarts die een hernia vermoedde.
“Nou” dacht ze “die had ik niet zien aankomen” het ging immers zo goed.
De volgende ochtend kon ze zich niet meer bewegen. Elke beweging, hoe minuscuul ook, bracht een extreme pijn teweeg. 1,5 uur lang lag ze doodstil in bed, terwijl ze de morfine liet inwerken (godzijdank had de huisarts deze de dag ervoor voorgeschreven).
Inmiddels ook al meerdere keren met de huisartsenpost gebeld en die bleven benadrukken dat ze in beweging moest komen. Vraag niet hoe, maar ze is uit bed gekomen, na 5 pogingen. Centimeter voor centimeter bewoog ze zich voort en merkte hoe langer ze liep dat de pijn inderdaad wegtrok (of kwam dit door het halve pakje morfine?).
De 4 dagen die volgde was ze alleen maar aan het lopen lopen lopen (ja zelfs midden in de nacht) - dit gaf verlichting, maar ze had inmiddels ook begrepen dat in beweging zijn één van de belangrijkste dingen is bij een hernia. Ze zat in een campingstoel, want die gaf haar de prettigste houding en ondertussen las ze alles wat ze maar op het internet kon vinden over een hernia.
In de nacht van dag 4 was ze wat misselijk van de vele pijnmedicatie die ze slikte en moest ze overgeven. Bij de derde keer overgeven gebeurde er iets haar lijf (druk?) wat een extreme pijn in haar bil en bovenbeen gaf. Ze wist niet waar ze het zoeken moest. Dit had ze nog nooit meegemaakt! Niks hielp! Geen enkele houding.
Uiteraard 112 gebeld want dit ging helemaal mis, maar ze zou niet eens in staat zijn zelf de deur open te doen.
Mama was ook al gealarmeerd en die was ook onderweg net al de ambulance.
Na een helse rit kwam ze op de eerste hulp. De hele nacht daar met immense pijnen “gekronkeld” en na 5 toedieningen van morfine was het enigzins te doen en werd ze met een lading morfine naar huis gestuurd.
De volgende 3 dagen kon ze door hevige pijnen niet slapen, het enige lichtpuntje was dat ze intrek had mogen nemen in zorghotel mama.
We zijn inmiddels 4 weken verder. Het gevoel aan de rechterbeen en voet is weg.
Een MRI heeft bevestigd dat er een grote hernia zit op niveau L4/L5. Met pijnmedicatie was het soort van te doen, maar alles staat stil.
Haar bedrijf waar ze zo enthousiast over is staat on-hold. Trainingen waar ze mee bezig is moeten wachten, want door de vele morfine heeft ze geen concentratie meer en het korte termijn geheugen is zo goed als nul.
3x per dag doet ze haar oefeningen, die geven even verlichting. En ze probeert te lopen zodra ze kan. Maar alles is zwaar.
Eigenlijk wil ze niet geopereerd worden, want dit brengt toch risico’s met zich mee. En ze zeggen dat het merendeel van de hernia’s vanzelf overgaat.
Maar de kans hierop wordt steeds kleiner en kleiner en ze raakt zo langzaam uitgeput.
Een PTED hernia operatie zou de oplossing kunnen zijn!
Bij deze methode krijg je alleen plaatselijke verdoving, wat het een stuk minder risicovol maakt. Ook de manier van de hernia weghalen is anders tov de standaard gebruikte methode https://www.herniakliniek.nl/de-pted-operatie.html
Ook de hersteltijd is stukken minder en na 2 uur sta je pijnvrij weer buiten.
De keuze voor deze operatie is haast een “no brainer”.
Helaas wordt deze PTED methode niet vergoed in Nederland. De afgelopen 4 jaar is er een langdurig onderzoek geweest naar deze methodiek, maar vooralsnog zit de vergoeding niet in het zorgpakket. http://pted-studie.nl
In de omringende landen wordt deze PTED operatie al jaren met veel succes uitgevoerd, dus waarom wij als Nederland achterblijven is mij (en vele andere hernia patiënten) een raadsel.
https://www.geld.nl/zorgverzekering/vergoedingen/pted
Vandaar deze oproep/actie.
De “zij” in dit verhaal ben ik: Sarah James, 35 jaar uit Scheveningen.
Ik wil zo graag weer “normaal” leven. Eindelijk zat ik op de goede weg - en dan komt dit tussendoor gefietst.
De PTED operatie is een dure ingreep en al mijn spaargeld heb ik de laatste jaren besteed aan het herstel van mijn burn-out - dus ik heb geen potje meer.
En dus heb ik mijn hoop op jou gevestigd.
Alle kleine beetjes helpen.
Je zal mijn eeuwige dankbaarheid hebben.
En een ieder die meer dan 100,- stort, krijgt van mij een taart als bedankje zodra ik weer op de been ben (want ik heb ook een uit de hand gelopen bak hobby/obsessie).
Dit was erg lastig om op te schrijven en aan te vragen.
Heel erg bedankt voor het lezen van mijn verhaal!
Heel veel liefs,
Sarah