In nood!
Hierbij ons verhaal,
Waar ik beginnen moet weet ik eigenlijk niet.
Maar ga proberen het een beetje uit te leggen.
Jaren lang desalnietemin mn hele leven heb ik voor alles moeten vechten. Altijd goed geweest voor alles en iedereen maar nu lukt het me niet meer.
Vorig jaar door scheiding noodgedwongen met de kinderen het huis moeten verlaten, gelukkig konden we tijdelijk op een logeeradres verblijven. Alle instanties en noodhulp aangevraagd maar overal een nee. Urgentie aanvraag gedaan, hulp gemeente etc maar niks mocht baten. Je krijgt te horen Mevr u heeft geen vast adres of postadres, u bent psygische in orde en geen vluchteling we kunnen u niet helpen. Geen toeslagen, geen recht op bijstand terwijl we onder het niveau zitten.
Om een lang verhaal kort te maken na een lange periode kon ik iets huren wat officieel geen woonhuis is. Dus kan er ook geen inschrijving op doen maar zeer dankbaar anders stonden we op straat.Zorg daarnaast full time voor mijn kinderen met weinig hulp. Gelukkig een briefadres kunnen maken (die ben ik sinds vandaag ook kwijt) om mn toeslagen aan te vragen.
Ik werk elke dag probeer zoveel mogelijk te doen en aan te schrijven. Maar helaas tussendoor ook ziek geworden. (Geen corona) maar een lang herstel te gaan. Maar ik ga beter worden ik vecht ervoor.
Ik ben al alles kwijt geraakt, ik probeer alles te betalen maar ziekenfonds lukt me niet meer. Nu staat de deurwaarder bij mijn postadres op de stoep. En daardoor mn postadres nu ook kwijt.
Ik moet kiezen betaal ik mn huur of mn andere rekeningen, ik weet het gewoon niet meer. Mn laatste geld gaat op aan bezine om te kunnen blijven werken. Er uit te kunnen komen ondanks dat ik moe en op ben.
Ik vind dit zo moeilijk om te doen, maar doe het ook voor de kinderen ik kan ze zo weinig bieden en het gaat me aam het hart.
Alle kleine beetje zijn geholpen. En ik kom er uit, we gaan eruit komen maar hopelijk niet op straat.
Mijn beste maatje heeft me geholpen we kwamen er bijna uit en nu zit hij in dezelfde situatie. Waar moet dat heen in deze harde wereld.
Liefs Chantal