Dag lieve donateurs,

Mijn altijd zo krachtige positieve mooie moeder is nu 67 jaar oud. Hopelijk word zij op 23 juli 2021 68 jaar.

Momenteel vecht zij tegen uitzaaiingen van borstkanker. Hoe lang zij nog bij ons mag blijven (ik hoop nog heel lang) weet niemand. Stage 4, geen genezing meer mogelijk en alleen nog palliatief te behandelen. Dit kregen we 29 Juni 2020 te horen. Mijn wereld stortte in! Mijn moeder niet meer te genezen?

In Februari 2002 kwam bij ons de eerste klap. Mijn moeder die al lange tijd erg moe was en een onderbuik gevoel had dat er iets niet klopte onderging allerlei onderzoeken naar de eventuele overgang, daar constateerden ze voor het eerst borstkanker. Zij koos voor een borst amputatie. Zij kreeg geen chemotherapie en werd niet bestraald.

Toch werd zij genezen verklaard. Jaren lang ondervond mijn moeder problemen en onderging meerdere grote operaties om de boel netjes en pijnloos te krijgen. Helaas is dit nooit echt gelukt.

Jaren verstreken, mijn moeder verhuisde vanuit haar geboorte plaats Rotterdam eind 2016 naar Duiven. Lekker dicht bij ons in de buurt, zodat we elkaar vaker konden zien en helpen voor als dat nodig was. Mijn moeder was tenslotte al jaren alleen en ze werd natuurlijk ook een jaartje ouder.

Begin 2017 tijdens de eerste controle hier in het ziekenhuis zagen ze door middel van een echo verontrustende beelden. Dit bleek al snel foute boel te zijn. Het bleken uitzaaiingen van de borstkanker te zijn die zij in 2002 had.

De hele achtbaan begon: Bloedtesten, allerlei soorten scans toonden aan dat mijn moeder meerdere uitzaaiingen in haar lymfeklieren had. Maar het goede nieuws was dat het te behandelen viel.

Er werd aangeraden om een anti hormoon behandeling te starten. Helaas bleek na drie maanden dat die niet meer aansloeg. Vlak daarna werd er een heftige chemotherapie gestart. Tussen door is zij geopereerd en hebben ze een klier in haar nek verwijderd. En uiteindelijk heeft zij ook een aantal weken bestraling gehad. Mijn moeder was totaal uitgeput van al deze behandelingen maar ze was uiteindelijk na bijna 2 jaar schoon.

Het was een zeer zware strijd geweest maar ze had zich er doorheen geslagen. Dat was werkelijk waar het beste nieuws wat ik ooit heb mogen ontvangen. Mijn moeder was genezen!

Echter in Juni 2020 sloeg het noodlot weer toe. Mijn moeder is een harde en denkt vaak alles alleen aan te kunnen. Maar toch had zij al die tijd nooit meer het vertrouwen meer in haar lichaam en zei hier niet veel over tegen mij. Zij wilde heel graag nagekeken worden. Na aandringen kreeg zij een MRI scan. In verband met Corona zou de afspraak voor de uitslag twee weken later zijn. Mijn moeder vertelde mij dat ze erg zenuwachtig was voor de uitslag, alsof zij iets aan voelde! Helaas keek zij vier dagen voor de afspraak in haar online dossier en ontdekte daar dat zij een tumor aan een van haar eierstokken heeft en ook haar buikvlies aangetast is. Onbegrijpelijk dat zij dit heeft kunnen lezen voordat ze haar gesproken hadden. Totaal overstuur belde zij het ziekenhuis om te vragen hoe dit mogelijk was. Gelukkig mochten we eerder naar het ziekenhuis komen om te horen wat ze te zeggen hadden.

Er waren twee scenario's. Het kon een nieuwe soort kanker zijn of het zouden uitzaaiingen zijn van de borstkanker. In beiden gevallen zou het niet best zijn maar er zou heel misschien nog wat aan te doen zijn. Er moesten eerst weer onderzoeken gedaan worden om uitsluitsel te geven.

Een paar dagen later kwam het verschrikkelijke nieuws. Het waren uitzaaiingen van de borstkanker en er is niets meer aan te doen. Mijn moeder krijgt nieuwe medicijnen die haar leven zo lang mogelijk dragelijk moeten maken. Zij is niet meer te genezen. Hoe lang zij te leven heeft weet volgens ons niemand echt. Je krijgt een verhaal te horen en dan denk je: Tja wat moet je ermee.

Verlamd liepen we uiteindelijk terug naar de auto, als zombies, in shock met die nieuwe realiteit. Het trok in een waas voorbij. Mijn moeder werd ook gelijk gekweld met de gedachte hoe ze dit aan iedereen moest vertellen. En hoe ging ik dit aan mijn man en kinderen vertellen. Oma is het enige wat we hebben. We hebben al zoveel mee gemaakt. Houd het dan nooit op?

Hoe moeilijk het ook was, mijn moeder wist het nieuws te vertellen. Natuurlijk vertelde ik het ook aan mensen in mijn omgeving. Slopende, emotioneel uitputtende momenten. We zagen de schok en verslagenheid in de ogen van de ander, maar wijzelf waren op veel momenten alweer afgestompt. Alleen bij die mensen die ons heel nauw aan het hart liggen,vloeien de tranen.

Mijn moeder is op sommige momenten heel nuchter en regelt van alles voor als zij er niet meer is. Andere momenten barsten we in tranen uit en voelen we ons angstig. Het enige wat we kunnen doen is zoveel mogelijk te genieten van elkaar en de leuke dingen die we nog kunnen doen. Elke maand bekijken hoe het gaat en blij zijn als er weer een maand bij komt en hopelijk nog jaren.

Na twee weken in shock te hebben verkeerd, kwam het plan van een bucketlist langzaam tot realiteit. Ik maak een bucketlist voor mijn moeder.

Mijn moeder is te bescheiden om ooit te benoemen wat zij allemaal nog zou willen doen voor zij komt te overlijden, en ik zou het niet over mijn hart kunnen verkrijgen om niets bijzonders meer te kunnen doen voor haar dan alleen maar afwachten wat komen gaat.

Mijn mama heeft jullie steun echt hard nodig!!!

Jaren lang leefde mijn moeder van een minimum inkomen, was zij alleen zonder partner. Het alleen zijn was haar keus, ze had geen zin meer in mannen. Want haar verleden met mannen was uiterst teleurstellend. Toch had ik het haar zo gegund om een lieve partner te hebben. Zij heeft ons wel,maar een liefhebbende partner naast je op de bank is toch ook fijn. Gelukkig hebben we vorig jaar na lang wikken en wegen besloten om samen een puppy te kopen uit het zelfde nest. Nu heeft zij altijd gezelschap van haar kleine meisje Shiva. Nu moet mijn moeder door haar hondje naar buiten en heeft ze meer aanspraak. Met de nieuwe realiteit is het verschrikkelijk moeilijk om haar na een bezoek alleen achter te laten. Maar gelukkig is Shiva bij haar.

Het grote item op die lijst ? Ik weet het niet, en zijn meerdere kleinere wensen. Zo is mijn moeder nog nooit in Parijs geweest. De stad van de liefde. De Eifel toren,een slotje ophangen wat nooit zal vergaan. Een concert van André Rieu bijwonen, wat al jaren op haar lijstje staat. Een heerlijke verwendag in een kuuroord. Nog eens een dag door haar geboorte stad toeren en langs oude vrienden te gaan in haar oude buurtje. Als het zou kunnen en Corona het toelaat, volgende zomer nog een keer samen met mijn gezin op vakantie gaan.

Daarbij komt dat zij slecht ter been is zodat wij voor haar ook een inklapbare scootmobiel moeten huren of aanschaffen zodat zij zich makkelijk kan verplaatsen tijdens deze uitstapjes. Dit kost natuurlijk allemaal wel wat.

De liefde tussen mij en mijn moeder willen wij nog bezegelen met het zetten van een gezamenlijke tatoeage, in de vorm van een voor ons belangrijk symbool,haar sterrenbeeld,haar vechtlust...Een leeuwin met haar welpje.

Nu heeft Corona er financieel behoorlijk ingehakt en hebben wij privé ook nog eens zaken die het onmogelijk maken om mijn moeder al haar laatste wensen te vervullen.

Ik hoop dat we via een crowdfunding zover kunnen komen om haar wensen te kunnen vervullen. Dat we deze intense momenten, prachtige uitstapjes met haar kunnen maken om nog mooie herinneringen te maken en voor altijd te koesteren.

Het zou fantastisch zijn om mijn mama haar wensen uit te laten komen, helpen jullie ons?

Wat er ook gebeurd, voor mij zal je altijd mijn mama blijven. Mijn mooie, wijze, sociale, lieve, knappe, grappige, slimme en sterke mama. Ik zou er alles voor over hebben om je bij ons te houden. Het minste wat ik kan doen is proberen om al je laatste wensen uit te laten komen! Ik hou van je, voor immer en altijd.

Wil jij ons helpen met het compleet maken van deze bucketlist? Doneer dan hieronder!              Liever bijdragen op een andere manier? Laat het ons weten! Ik zou ontzettend dankbaar zijn.

Liefs Tamara