Het is een lang verhaal..

In 2014 heb ik samen met mijn man een restaurant wat al 40 jaar bestond overgenomen. Dit restaurant draaide al deze jaren met eenzelfde formule en dat was prima, maar zoals bij bijna elke ondernemer, hadden wij ook onze eigen ideeën voor een formule en omdat ons restaurant een grote vaste-gasten-kring had, was het niet mogelijk de nieuwe formule te starten bij dit restaurant aangezien het verlies van gasten dusdanig groot zou zijn. 

Na 3 jaar hebben wij toen besloten op zoek te gaan naar een pand waar wij onze droom konden waarmaken. Na een korte zoektocht hebben we een pand gevonden (in onze woonplaats nog wel!!) en konden wij starten aan een mooie toekomst, althans.. dat dachten wij..

Aangezien wij geen rechten hebben gestudeerd en niet wisten hoe het precies werkte met het eindigen van een huurovereenkomst hebben wij advies gevraagd aan de jurist binnen ons accountantskantoor hoe hiermee om te gaan. Zij vertelden ons dat we de huur op moesten zeggen en vervolgens het restaurant te koop konden zetten. Zo gezegd, zo gedaan. Huur opgezegd, makelaar ingeschakeld en wachten op een koper. De eerste reacties kwamen al binnen toen we een telefoontje kregen van onze makelaar die ons vertelde dat we ons restaurant niet konden verkopen aangezien het huurcontract nog maar een jaar duurde en de eigenaar van het pand aan had gegeven zelf interesse te hebben in het restaurant. We kregen de schrik van ons leven!! Er is geen enkele ondernemer die een restaurant met nog een jaar huur koopt en dit vervolgens over dient te dragen aan de pandeigenaar. Door diverse omstandigheden ging het van kwaad tot erger en heeft de pandeigenaar ons zo in een hoek gedrukt dat ervoor gezorgd heeft dat we geen euro hebben mogen ontvangen voor ons restaurant en we er zelfs nog geld bij hebben moeten leggen om de schade zo laag mogelijk te houden.. 3 jaar lang, dag in dag uit ontzettend hard gewerkt voor niets. Dat deed pijn.

In de tussentijd hadden we ons nieuwe restaurant, met hulp van enkele investeerders, al gestart. We hadden echter wel de opbrengst van ons eerste restaurant meegenomen als overbrugging in de opstart van het tweede restaurant, maar omdat we deze dus niet hadden ontvangen, hadden we geen andere keuze dan de stekker uit onze droom te trekken. Het restaurant draaide al een prima omzet voor een startende onderneming, maar de wintermaanden kwamen eraan en onze nieuwe boekhouder gaf aan dat, indien we de omzet in de eerstvolgende maanden niet zouden gaan verdubbelen, we onszelf alleen maar dieper in de nesten zouden werken. Dat werd snel op zoek naar een baan en na ongeveer een maand hadden we deze beiden gelukkig ook gevonden, maar..

Alles viel in duigen.. onze droom weg en een gigantische schuld bleef over. We hebben door het stof moeten kruipen om de investeerders, familie en vrienden en leveranciers die ons hadden geholpen en nog geld van ons tegoed hadden, te smeken om ons tijd te geven alles terug te betalen. Gelukkig werkte de meeste partijen mee en is het ons gelukt om met iedereen aflossingsafspraken te maken. Waarom dan geen schuldsanering? Dat had meerdere redenen, maar de belangrijkste is toch wel dat we iedereen die ons heeft geholpen om onze droom waar te maken niet wilde laten stikken en wij van mening zijn dat wanneer je iemand iets schuldig bent, je dit volledig terugbetaald.

We kwamen in eerste instantie wel elke maand geld tekort wat betekende dat we op een gegeven moment ook achterstand hadden op de hypotheek van ons huis. Vrienden en familie zijn ons te hulp geschoten, maar het was niet genoeg om de achterstand in te halen. Gelukkig hadden we de afgelopen jaren altijd netjes betaald en werden we gebeld door onze hypotheekverstrekker met de vraag wat er aan de hand was. Na het verhaal kort uitgelegd te hebben, hebben zij besloten een schuldhulpteam te sturen om onze situatie samen te bekijken. Zij hebben ons toen aangeboden een extra hypotheek op het huis te nemen om diverse schuldeisers en de hypotheekachterstand af te betalen. Dit alles heeft ervoor gezorgd dat we in ieder geval ons huis nog konden behouden.

Nu, 3 jaar later, werken we nog steeds elke maand om schuldeisers af te betalen en er blijft tot op de dag van vandaag bijna niets over voor onszelf. Al met al hebben we al bijna € 100.000,00 afgelost, maar we zijn er nog lang niet.. Mijn man heeft veel klussen naast zijn fulltime baan aangenomen om er maar voor te zorgen dat we in ieder geval boodschappen kunnen doen. Samen iets leuks doen zat er dan ook echt niet in. Onze vrienden en familie doen er alles aan om het draaglijk voor ons te maken en daarvoor zijn we hen enorm dankbaar! Dit zijn gebeurtenissen in het leven die laten zien wie echt van je houden en er door dik en dun voor je zijn!

Helaas houdt het hier niet op.. als klap op de vuurpijl heeft het nu ook nog mijn huwelijk gekost.. eerder dit jaar heeft mijn man aangegeven te willen scheiden omdat we zo van elkaar vervreemd zijn geraakt.. en nu ook ik de situatie overzie heeft hij ook wel gelijk.. we hebben elkaar zo ontzettend weinig gezien de afgelopen jaren dat het leiden van een eigen leven onvermijdbaar is geworden. En hoe verdrietig ook, het is ok voor nu.

Er ligt nog een behoorlijke schuld op de schap en ik ben verantwoordelijk voor de helft hiervan en het is echt genoeg geweest! Ik ben er klaar mee en wil dit oplossen, koste wat kost! Ik ga nu dan ook starten met een tweede baan voor meer inkomen en ik ben deze doneeractie gestart.

Ondertussen zijn we ook al bijna 3 jaar bezig om de schade die we hebben geleden terug te halen bij het accountantskantoor en hebben we procesfinancierders, advocaten, juristen en -Joost mag weten- wie nog meer hebben gesproken maar als puntje bij paaltje komt draait het allemaal om geld.. en dat hebben we niet.. 

We hebben al een klacht ingediend bij de accountantskamer en we zijn in ons gelijk gesteld echter mogen zij geen uitspraak doen over eventuele uitbetaling van vergoeding. Het is voor ons wel bevestiging dat we in ons gelijk staan wat uiteraard al een stapje vooruit is. We zijn nog in contact met juristen die ons tot nu toe kosteloos geholpen hebben door het sturen van ('dreig')brieven naar de accountant, maar ze blijven maar ontkennen dat het hun schuld is en steken hun kop continu in het zand. We zullen een keer moeten dagvaarden maar ook daar is geld voor nodig. Er bestaat een grote kans dat ze voorfinancieren, maar zoals het woord al zegt: het is een voorfinanciering en zal dus, hoe dan ook, uiteindelijk ook betaald moeten worden.

Ik ben iemand die altijd positief in het leven staat en ook de afgelopen jaren ben ik altijd de zonnige kant van de situatie blijven zien en zo blijf ik doorgaan. Ik ben een sterke vrouw, al besef ik me goed dat ik niet alles alleen kan en dat hulp vragen ok is.

Ik weet dat ik er, hoe dan ook, wel ga komen maar alle beetjes helpen.

Indien u mij wil helpen, mijn dank is enorm!